Forum

Andria Anya Cobain is een 16 jarig meisje met blond/wit kleurige haren. Ze heeft groene ogen. Het liefst zou Andria heel de dag op het veld willen gaan liggen, bloemen plukken, er parfum van maken of bloemenkransen en ze daarna misschien te gaan verkopen. Ze is heel nieuwsgierig en wil dan ook niets voor het onzekere nemen. Voor ze iets doet gaat ze er eerst een heel plan over maken, alles goed uitstippelen tot in de details. Zo goed als het kan. Ze wil er alles over te weten komen. Deze keer zijn haar doelen gericht op het monster, zo hoorde dat er meisje geoffert worden. Ze is berijd zich op te geven, maar.. Met Andria weet je nooit zeker. Ze zal wel weer een plannetje hebben gemaakt om het monster te onderscheppen.






Ik hoor de planten ritselen terwijl ik er tussen loop. Op blote voeten, wat zal mama weer boos zijn. Mijn voeten zijn vuil, ik ga wel kijken bij de boer voor wat water, hoeft hij toch niet te weten kom op zeg wie mist er nu een klein beetje water.. Het geluid van het ritselen voelt prachtig, als muziek in mij oren, dat was het ook Andria dacht ik. Met mijn handen naast mij kwam ik op het andere veld van de boer. Ik rol met mij ogen en kijk overal of er niemand te zien is. Er verschijnt een glimlachje op mijn mond. Zo snel als ik kan stop ik mijn voeten in het water. Mijn handen schuur ik er langs. Als ik mijn voeten eruit heb gehaald, doe ik mijn schoenen aan. -Ofja wat je schoenen kan noemen-. Ik schiet op want ik hoor in de verte geschiet. Ik ren terug naar het dorp. Ik hoor het geschot steeds beter en beter. Mijn nieuwsgierigheid komt tevoorschijn. Daar zie ik Anne, ik ren naar haar toe en leg mijn hand op haar schouder. ''Anne, Anne wat gebeurd er allemaal? '', ''Andria, waar was je? Ik zocht je! Nu moeten we geen dieren meer offeren, maar..''Mijn ogen werder groot. ''Maar wat Anne?'', "Meisjes,  zoals ons.." , '' WAT?" Ik nam Anne bij dr hand, drukte er hard op. ''Dit is de enige manier Anne, de enige manier om te weten te komen wat of wie het monster is doet of kan zijn. Ik wil mij opgeven'' In één keer liet Anne mijn hand los, ze pakte me bij mijn schouder. Schudde me door elkaar. ''Ben je gek?  Dit word je dood!''. ''Niet als ik een goed plan heb, toch?'' Ik grijnsde. ''Wees gerust, nu nog niet meteen ik wil eerst meer info erover. Een plan uitstippelen, zoals ik altijd doe. Kom, we gaan naar mijn huis.'' Ik zie dat Anne me volgt. Eens we thuis zijn vertel ik wat ik hoorde -de schoten, de offering, maar niet mijn plan- aan mama. Ze kijkt verbaasd. Er hangt algemene stilte door het hele huis.
- Enkele weken later, Andria had zich opegegeven voor de opoffering. Natuurlijk heeft ze een heel plan uitgewerkt-
  Ik word wakker, er ligt een briefje naast het bed. 'Aan Andria', ik strek mijn handen uit totaan de brief. Natuurlijk, weer zoals ik ben. Kan ik dus mijn nieuwsgierigheid niet de baas. Ik scheur hem open, ik hou mijn ogen dicht.Er veschijnt een glimlachje op mijn mond wanneer ik hem open. '' Beste Andria, wij hebben uw verzoek voor de opoffering ontvangen. We zijn blij dat u uw wilt opgeven, dat doen er niet vaak. Ons dorp zou meer meisjes moeten hebben zoals jou, je bent een heerser. Andria, je red je dorp en je burgers. Op de nacht van 9/03 zal jij opgeoffert worden. Neem gerust de tijd om je klaar te maken, danku. Mvg'' Ik schreeuw het uit, eindelijk kan ik met mijn plan beginnen. Ik neem een jurk uit de kast, mijn mooiste. Mijn lange blond/witte haren doorkam ik met een oude gouden borstel die ooit van mijn oma was geweest. Een borstel die altijd al in onze familie is geweest. Ik heb hem altijd al vreemd gevonden. Hoe hij schittert in mijn ogen. Heel eng, maar goed. Ik ben klaar, nu alleen afwachtten tot vanavond. Ik probeer een beeld in mijn hoofd te krijgen van het monster. Hoe zou hij eruit zien? Of moest ik zij zeggen? Er waren zoveel vragen in mijn hoofd. Ik verwachte er deze avond een antwoord op.
  De koets is er, ik stap in. Het is ondertussen al avond. Ik zwaai, naar Anne. Ik zie tranen in haar ogen, ze loopt achter de koets aan. Ze kijkt naar me, alsof nog iets wil zeggen. Alsof ik nooit meer zou terug komen. Misschien was het ook wel zo. We komen steeds dichter en dichter bij het bos, het kale diepe bos. 
  'Uitstappen miss, we zijn er'' Ik buig en stap uit. Ze halen een touw uit, en binden me vast. ''Nu afwachten, tot nooit meer miss'' Ik knik, ookal heb ik zin om mijn hele plan uit te leggen, ik kom heus wel terug.
 Het word donker en donkerder.
 Ik sta oog in oog met het monster, ik schrik. Het, het is een jongen. Zulke mooie ogen, ze trekken je meteen al aan. Ik kijk gespannen, ik ril.