Forum

2.   Londen here I come!

Ik word met een schok wakker uit een diepe slaap. Vannacht heb ik tegelijk geweldig en heel eng gedroomd. Eerst droomde ik dat ik in Londen een super schattige jongen ontmoette met wie het meteen klikte en het was echt een sprookje. Daarna veranderde dat sprookje in een nachtmerrie doordat mensen me begonnen te bedreigen omdat die jongen van hen was. Nu ik er zo over nadenk zit daar echt geen enkele logica achter, maar zeg nu zelf, geen enkele droom is logisch. Vandaag is het de grote dag, eindelijk weg uit België en een weekje Londen. Ik kan moeilijk met de slaapkop die ik nu heb in Londen aankomen dus ik krijg mezelf dan toch zover om uit bed te komen en mezelf wat te fatsoeneren. Nadat ik 3 keer mijn make-up opnieuw heb gedaan en wel 5 kledingsetjes heb geprobeerd ben ik dan toch eindelijk klaar. Ik kijk naar buiten en zelfs al is het vroeg, toch schijnt de zon al volop. Bijgelovig zoals ik ben zie ik dit als een goed teken voor de rest van de reis. Ik moet een half uur vroeger op school zijn dan normaal dus mijn ouders en zusje slapen nog. Zo stil als ik kan loop ik naar beneden, maar zelfs al doe ik mijn uiterste best, toch krijg ik dan meestal te horen dat er net een bende olifanten naar beneden ging. Ach ja, wat is er mis met een olifant? Eenmaal beneden struikel ik bijna over mijn koffer, typisch. Ik loop de keuken in en neem wat yoghurt en een kopje thee. Ik ben zo zenuwachtig dat ik amper iets binnenkrijg en met veel moeite krijg ik alles op. Ik schrik me een ongeluk wanneer ik buiten een auto hoor toeteren, daar is mijn lift. Ik grijp mijn jas van de kapstok, neem mijn handtas en loop de gang in. Ik neem mijn koffer en doe snel de deur open. “Doe maar rustig, we zijn toch nog veel te vroeg”, hoor ik mijn beste vriendin schreeuwen. Ik weet niet hoe het kan maar spreken op een normaal volume of fluisteren lukt niet echt bij haar. Dat nu het hele huis wakker is kan me helemaal niets schelen want ik zie ze toch een week niet meer. Ik trek de deur achter me dicht en doe ze op slot. De sleutel steek ik in het speciale vakje in mijn handtas. Ik ben al erg paniekerig van mezelf als er iets verkeerd gaat (zoals een sleutel verliezen) dus daarom heb ik er de gewoonte van gemaakt om al die belangrijke dingen in één vak te steken in plaats van ergens onderaan mijn tas. Dat bespaart ook alweer een heleboel tijd want anders duurt het een eeuwigheid voordat ik iets vind. Ik ren naar de auto en zie daar de rest van de kliek zitten. “Hoi hoi”, zeg ik. “Hey, stap in joh”, zegt Britt. Ik doe de koffer open en probeer weer zo voorzichtig mogelijk mijn koffer in de kofferbak te leggen waar ik echt moet puzzelen want ze ligt al helemaal vol. “Het is toch maar een oude rommelbak dus een schrammetje kan geen kwaad hoor”, schreeuwt Leah weer. Ik ben de jongste van de groep en ik ben pas jarig in December dus ik heb nog helemaal geen tijdelijk rijbewijs, terwijl zij dat allemaal al wel hebben. Maar ach ja, heb ik tenminste wel een lift. Na wat puzzelwerk krijg ik de koffer dicht en ga ik achteraan zitten. Nora en Vien zitten er al, Leah is de chauffeur en haar moeder zit naast haar om haar doorheen het verkeer te coachen. “Zo, nu zijn we compleet”, zegt Nora. “Hallo Anke, heb je er zin in?”, zegt de moeder van Leah. In tegenstelling tot Leah zelf heeft zij wel een erg rustige en zachte stem. “Ja hoor”, antwoord ik. Wat moet je dan ook anders zeggen tegen de moeder van je beste vriendin? We vertrekken nogal bruut maar ach ja, zo komen we er wel. Het duurt ongeveer 10 minuten voordat we op school aankomen en het was de hele rit zowat doodstil. Niet omdat we zo ongezellig zijn en niet met elkaar praten maar omdat denk ik iedereen bang was op Leah af te leiden en zo te eindigen tegen een boom. Net zoals we vertrokken zijn stoppen we weer heel opeens. Ik vlieg bijna met mijn hoofd tegen de stoel voor me maar gelukkig houd mijn gordel me tegen. Ik open het portier en stap uit. We zijn nog erg vroeg dus er is nog bijna niemand op de speelplaats. Leah opent de kofferbak en ze haalt er alle koffers uit. Niet zoals ik super voorzichtig maar op haar eigen manier zodat er wel enkele krassen op zijn. Als we allemaal onze koffer hebben vertrekt de moeder van Leah weer naar huis. “Veel plezier meiden!”, roept ze nog door haar open raam. “Dat zal wel goed komen”, zegt Vien.

It is not the walls that make the city, but the people who live within them. The walls of London may be battered, but the spirit of the Londoner stands resolute and undismayed