Forum

~Aaron~

'Het interesseert me niets.' mompelde Aaron terwijl hij een zak met tarwe naar de jongen voor hem gooide. De jongen ving het ietwat stuntelig op en grijnsde verontschuldigend. 'Weet je zeker dat je wel bij ons strijders thuishoort? Je kunt nog niet eens fatsoenlijk een zak tarwe vasthouden.' zuchtte Aaron terwijl hij naar de jongen keek, die waarschijnlijk ongeveer zeventien was. 'Geef me alsjeblieft een kans meneer!' schreeuwde deze als antwoord, alsof hij in het leger was. Eigenlijk was dat ook het geval, aangezien Aaron op de een of andere manier de taak had gekregen om de nieuwelingen op te leiden en werk te geven. 'Wat was je naam ook al weer?' Aaron was altijd al slecht geweest met namen, vooral als het de naam was van iemand die hij niet mocht. 'Mijn naam is Keith Red, sir!' antwoordde de jongen enthousiast. 'Keith, vanaf nu noem ik jou zestien, aangezien dat ook het nummer is dat we gebruiken in gevechten.' Zestien was makkelijker te onthouden dan Keith, vond Aaron. 'Hoezo gebruiken we nummers in gevechten?' Aaron zuchtte, blijkbaar wilde deze jongen alles weten. 'Mocht je gedood worden in een gevecht, dan krijg je een kaartje met een nummer om je teen gebonden waarna je word teruggestuurd naar je familie zodat hun afscheid kunnen nemen. Daar is het nummer voor.' Keith keek opeens iets minder vrolijk. 'Heeft u ook een nummer?' vroeg Keith, nu nog nieuwsgieriger. 'Nee.' mompelde Aaron terwijl hij een sigaret in zijn mond stak en een aansteker uit zijn borstzak viste. 'Waarom niet? Iedereen heeft toch een nummer?' Aaron glimlachte even droevig en stak zijn peuk aan. 'Ik heb geen nummer omdat ik niet van plan ben om dood te gaan. Verder heb ik toch geen familie meer waar ze mijn lijk naar toe zouden kunnen sturen. Mocht ik op de een of andere wonderbaarlijke manier toch gedood worden op het veld heb ik liever dat ze daar mijn lichaam laten liggen voor de gieren.' Aaron zei het zonder ook maar een tikkeltje emotie in zijn stem, hij was bloedserieus. 'En nu is het genoeg met die vragen, je moet de tarwe naar de voorraadkamer brengen in huis drie, er staat wel een drie op de deur.'

~Alyana~

Dit was waarschijnlijk niet het slimste wat Alyana ooit gedaan had, verre van, maar toch ging ze door met haar ongewone plan om de tijd te doden. Sluipend door het kamp waar de rovers momenteel woonden probeerde ze uit het zicht te blijven, iets wat haar aardig goed lukte. Het enige wat haar een beetje vertraagde was de emmer water die ze momenteel met zich meedroeg. Ze had besloten óf haar vader óf Alan even flink te laten schrikken. Ze wist dat het moeilijk was om Alan te laten schikken met water, aangezien ze het al eens eerder geflikt had en hij het ook wel verwachtte van haar, niet te vergeten dat hij zeker wraak zou willen en haar terug zou pakken. Haar vader was een ander verhaal, ze had hem al een lange tijd met rust gelaten aangezien ze de vorige keer bijna onthoofd werd toen ze hem met opzet in een muizenval liet lopen, hoewel het waarschijnlijk maar een grapje van haar vader was. Haar vader, een lange, gespierde, serieuze maar toch opgewekte kerel, stond momenteel in zijn tent naar een kaart te staren en nieuwe plannen te smeden. Hij had dezelfde zwarte lokken als haar hoewel die van hem korter waren en op de een of andere manier nooit voor zijn ogen hingen, ondanks dat ze daar wel de juiste lengte voor hadden. Haar grijze ogen had ze van haar moeder, die momenteel al niet meer op deze aarde rondwandelde, en haar vader had diep bruine ogen die recht in je ziel leken te staren. Haar lengte had ze trouwens wel van haar vader, ze was redelijk lang voor haar leeftijd, ondanks dat ze altijd nog kleiner was dan Alan. Alyana hurkte op dit moment achter de tent van haar vader en glimlachte, als ze met een mes een klein gat maakte in de bovenkant van de tent en dan de emmer water daar zou legen zou ze zich ook meteen weer uit te voeten kunnen maken. Alyana zuchtte even en plaatste de emmer water naast haar neer. 'Het zou leuker zijn als ik wist waar Alan op dit moment uithangt.' mompelde ze zo zacht mogelijk. Ze vond het altijd vervelend als Alan een ander klusje had of nog aan het slapen was zodat ze moest wachten totdat hij er weer was. Ze hadden zo veel tijd samen doorgebracht dat ze zich gewoon ongemakkelijk begon te voelen als hij niet naast haar stond. 

~Alyana~

Alyana vloekte zachtjes in zichzelf terwijl ze naar haar doorweekte kleding keek. Ze had zichzelf aangeleerd altijd Engels tegen Alan te praten aangezien hij zelf Engels was, hoewel Alyana niet in Engeland geboren was. 'You motherfucker.' glipte uit haar mond terwijl ze Alan nors een duw gaf. 'It wasn't for you! It was meant for my dad!' snauwde ze terwijl er toch een grijns op haar gezicht verscheen. Onverwachts sprong ze bovenop Alan zodat hij op de grond terecht kwam. Zonder van hem af te gaan keek ze een beetje op hem neer, waarschijnlijk zodat ze zich weer een beetje dominant voelde, iets wat Alyana altijd wel een leuk gevoel vond. Ze staarde recht in de ogen van Alan, wat er af en toe best wel eng uit kon zien vanwege haar litteken en blauwe oog. In de tent hoorde ze haar vader lachen, die blijkbaar door had wat er buiten de tent gebeurde. 'Well, I was just about to look for you and ask you if you wanted to do something today, but now that I'm soaking wet all I want is some revenge.' mompelde ze terwijl ze uiteindelijk weer opstond en Alan omhoog trok, waarna ze hem meteen weer tackelde. 'Alright, that was my revenge. Next time I won't let you go so easy, Alan. You have been warned.' grijnsde ze terwijl ze overdreven een soort van filmaccentje gebruikte bij de laatste zin. 'But to come back at your offer. I'd like some food, where do you wanna go? We could steal some or simply get some from our chef.' Alyana keek hem vragend aan terwijl ze op zijn antwoord aan het wachten was. 'Alyana, je waagt het niet om weer dingen te stelen uit onze eigen keuken! Je kunt het ook gewoon vragen want dan kloppen onze cijfers tenminste nog.' mopperde haar vader vanuit de tent, die elk woord had zitten meeluisteren. Alyana had het idee dat haar vader de manier waarop Alyana en Alan met elkaar omgingen niet altijd even prettig vond, waarom wist ze niet. 'Let's get out of here, before my dad kills us.' 

~Aaron~

Aaron grijnsde, Gabriël was waarschijnlijk de enigste die hij wel een beetje mocht en dat kwam vooral omdat de jonge man ontzettend veel respect voor hem had. 'Aangezien het nogal een volle kar is en dus veel werk ben ik bereid om dit keer wat bovenop de prijs te gooien, vooral omdat het met spoed moet worden gerepareerd' Aaron keek even naar het jongere zusje van Gabriël die naar de kar was gelopen en nauwkeurig alles aan het bekijken was, Aaron schatte haar rond de achttien of negentien maar was te ongeïnteresseerd om naar haar leeftijd te vragen, dat zou ook raar overkomen. 'Trouwens,' mompelde Aaron, die zich afvroeg in hoeverre hij vriendelijk moest doen tegen Gabriël maar helemaal gek werd het formele gedoe, ´Noem mij maar gewoon Aaron of Eyepatch Aaron, wat voor jou het beste werkt. Dat formele ge´meneer D´ryo´ hoeft niet, we kennen elkaar nu al een aardig tijdje, ondanks dat we nooit echt veel praten ben jij één van de weinige mensen die ik uit kan staan.´ Aaron was er heel erg eerlijk was en ondanks dat het nogal raar klonk had Aaron zojuist een compliment gegeven, iets wat ontzettend zeldzaam was bij hem. ´Ik hoop dat je dit binnen een paar dagen allemaal kunt maken, misschien vraag ik een beetje te veel maar als het je binnen vijf dagen lukt zullen we wel meer betalen, dit kan in zowel goeden, geld of eten.´ Even was Aaron stil terwijl hij aan het denken was. ´Trouwens, dit is misschien een beetje een rare vraag,´ Aaron zat even aan zijn ooglapje terwijl hij voorzichtig zijn volgende woorden koos, ´maar heb je misschien interesse om bij de strijders te komen? We kunnen echt mensen zoals jou gebruiken daar, de nieuwe lading rekruten zijn stuk voor stuk een stelletje oliebollen waar we nauwelijks iets mee kunnen. Ze zijn onervaren, niet sterk genoeg en zullen binnen de kortste keren sterven mocht er een gevecht komen, iets wat wij natuurlijk niet willen. Jij daarintegen ben sterk, behendig en hebt veel kennis over veel verschillende dingen.' Even keek Aaron naar zijn zusje, 'hoewel het wel zou betekenen dat je minder tijd door kunt brengen met je zusje en je leven wel in gevaar zal zijn.. bij nader inzien zal het denk ik toch niet zo verstandig zijn.' Aaron vond het nooit leuk om mensen bij hun familie weg te slepen.