Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

11 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Desperate war ~ orpg

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Meelezen is op eigen risico, wij zijn niet verantwoordelijk voor lichte trauma's, nachtmerries of onverwachte zwangerschappen. Dankuwel.

Naam: James Warlord, roepnaam: Flippy
Leeftijd: 21
Partij: Duisternis
Innerlijk: Wij weten.
Team: Dark knights, emblem klik hier: X
Uiterlijk: 1,96M, de rest is duidelijk op het plaatje

Aan jou de eer om te beginnen :3

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Met een grijns op zijn gezicht zette James zijn voet van een lijk dat enkele seconden geleden nog geen lijk was af. Het lijk was omringd met bloed dat enkele meters verder nog te vinden was. Met zijn mouw veegde hij een spatje bloed van zijn wang af en liep hij verder richting een ander slachtoffer dat nog in leven was. Hij beefde, smeekte om zijn leven terwijl hij wist dat het eigenlijk al compleet nutteloos zou zijn. James was niet alleen, maar al zou hij de enige zijn dan zou de arme stakker nog steeds geen enkele kans tot ontsnapping hebben gehad aangezien zijn been overduidelijk gebroken was. James stopte toen hij recht voor de jongen stond die alleen nog maar aan het schreeuwen was van angst. Toen James voor hem neer knielde viel er een complete stilte en trilde de jongen hevig. James pakte zijn mes tevoorschijn en keek even serieus, het duurde niet lang of de grijns op zijn gezicht verscheen weer zodra hij het mes in het gebroken been stak. Opnieuw kwam er een luid geschreeuw uit de mond van de jongen. James bleef even toekijken en merkte dat de jongen zou doodbloeden als de wond niet snel zou dichten. Hij draaide zijn hoofd om en keek naar een van zijn teamleden. Aan James' blik te zien wist zijn teamgenoot wat hij bedoelde en knikte. Het duurde niet lang of hij kwam aan met een tank benzine. James nam het aan en opende rustig de dop. Hij goot de benzine eerst over het been van de jongen en ging rustig omhoog. De jongen wist wat er zou gaan gebeuren. Nadat hij klaar was met de benzine haalde hij een doosje met lucifers tevoorschijn. Hij pakte er een lucifer uit en schuurde met de lucifer tegen het doosje en liet zo een kleine vlam ontstaan. Hij hield de brandende lucifer tegen de voet van de jongen aan die het uitschreeuwde van de pijn tot hij ook niets meer was dan gewoon een lijk. Opnieuw, had James een moord gepleegd.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Na de dood van de jongen was het heerste er een een stilte. Niet alleen in het team, maar het leek alsof het hele bos ineens stil was geworden. Het vuur was inmiddels al uit gegaan en van de jongen was niets meer over dan een hoopje stof en zijn ijzeren embleem. Één van James' teamleden beval om terug te gaan naar de thuisbasis waar meerdere teams samen kwamen om uit te rusten en te slapen tijdens nacht. De thuisbasis was bijna als hemel voor de Duisternis, maar als hel voor iedereen uit de tegenpartij. Niemand van de partij wist waar de thuisbasis lag, maar al zouden ze het weten dan zou de kans klein zijn dat ze er zouden durven te komen aangezien de Duisternis erg sterk was. James en de rest van zijn team knikte gehoorzaam en maakten hun weg naar de thuisbasis. Het was een goede dag geweest voor zijn team, en het team Phoenix was ook goed bezig geweest bleek uit de dagverslagen. Ook werd er besproken of iedereen vermoord zou moeten worden. Elfen die van nut zouden kunnen zijn mochten in leven worden gehouden en naar de thuisbasis worden gebracht, daar zouden ze worden onderzocht en werd er besloten door een paar teamleiders wat ermee gedaan zou moeten worden. Aangezien James geen teamleider was, had hij er dus geen inspraak op. Het was verboden om jongens mee te nemen naar de thuisbasis, aangezien iedereen het ermee eens was dat het pijn doen van vrouwelijke elfjes stukken leuker was, en je ze seksueel kon misbruiken. Seksueel misbruik was iets dat veel voor kwam in elke oorlog, en er viel niet aan te ontkomen aangezien mannen vaak behoefte hebben aan seks, ook al is het oorlog. Seks en martelingen zou niet het enige zijn waar ze gevangen voor konden gebruiken, ook het wassen van kleding en koken van eten moest worden gedaan, maar omdat er vooral gevochten werd was daar meestal geen tijd voor, kortom: er waren eigenlijk wel gevangen nodig. Na een zeer lange nacht kreeg James eindelijk zijn welverdiende rust en viel hij in slaap in zijn hut.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
De volgende ochtend werd James gewekt door het geluid van fluitende vogels dat nog altijd zo mooi klonk als voorheen de oorlog. Hij had zijn ogen nog gesloten maar opende ze ze al vrij snel en stond op. Hij strekte zich goed uit en verliet de hut. Tot zijn grote verbazing kon hij zijn teamleden niet vinden. Hij besloot om aan de teamleider van een minder goed team te vragen of hij wist waar ze zouden kunnen zijn. 'Het verbaast me dat je niet met ze mee bent gegaan Flippy, ze zijn al op pad om opnieuw mensen te vermoorden of eventueel gevangen te nemen' James vertelde dat hij genoeg wist en liep richting zijn hut terug. Hij dacht na, hij ging nooit zonder zijn teamleden op pad, maar na zoveel moorden te hebben gepleegd had hij wel meer zelfvertrouwen gekregen. Na al die moorden had hij veel ervaring en wist hij onderhand wel hoe hij moest handelen wanneer elfen probeerden te ontsnappen of terug te vechten. Tot nu toe had James nog geen enkel gevecht verloren, en dus ook nog nooit iemand laten ontsnappen. Hij wist dat zijn andere teamleden grote invloed hadden op hoe de slachtoffers zouden reageren, maar uiteindelijk hij zelf die de moorden altijd pleegde. Er alleen op uit gaan zou geen enkel probleem moeten zijn. James besloot om zelf op pad te gaan in het bos op zoek naar vluchtelingen. Hij had eigenlijk geen zin om ze mee te nemen naar de thuisbasis aangezien hij zijn prooi niet zou willen afstaan aan de rest van zijn thuisbasis. Hij was geeneens een teamleider dus zijn mening zou geen enkele inspraak hebben. Hij was dan wel een van de sterkste, maar met alle teamleiders en teamleden tegen zich gekeerd zou hij vrienden verliezen en misschien een gevecht aan moeten gaan dat dan vrij moeilijk te winnen zou vallen. Hij zuchtte even en terwijl hij het bos in liep dacht hij er nog even over na. Als het maar één vluchteling zou zijn, zou hij haar kunnen verstoppen, dan had hij haar voor zich zelf. Het zou riskant zijn, maar zonder risico's zou het leven niets aan zijn. James grinnikte even en liep rustig met zijn mes het bos verder in.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Terwijl James het bos rustig inliep passeerde hij langs verschillende dieren die erg bang voor hem leken te zijn. Toen hij langs een vos kwam stond het dier even stil. James liep richting de vos en knielde voor het beestje neer. Wanneer hij zijn hand uitstak vluchtte het dier zo snel als het kon weg. James zuchtte. Hij had nooit een hekel aan dieren gehad, sterker nog, voordat de oorlog begon kon hij goed met dieren in zijn omgeving omgaan. Vooral met de sluwe vossen in het bos. Hij begreep de dieren nooit, maar hij kon aanvoelen dat ze het veilig bij hem vonden. Dat allemaal vóór de oorlog. Toen de oorlog pas net uitbrak kozen de dieren vrijwel gelijk de kant van de elfen, aangezien niet iedereen van de Duisternis met dieren wilde omgaan. Net zoals elfen werden dieren gemarteld, dat werd vaak gedaan in het zicht van elfen. Vaak werd er dan een speciale martelmethode gebruikt waarbij alles dat met het dier is gedaan voordat het stierf ook op het elfje werd uitgevoerd. Zelf had James nooit mee gedaan met het martelen, maar hij was ook nooit in actie gekomen tegen de personen die de dieren martelen. Je kon duidelijk merken dat de arme beestjes vreselijke pijn leden. De dieren was eigenlijk een van de weinige minpunten aan de oorlog, en heel erg vond James het ook niet. Liever de dieren dan hij zelf. Even hoorde James opnieuw het gefluit van de vogels, deze keer klonk het wat dramatischer dan voorheen. Misschien waren zijn teamleden in de buurt en was dat de reden van de paniekerige vogels. James wist het niet maar besloot om langzaam richting het gefluit van de vogels op te lopen. Hij liep rustig richting het geluid op tot hij het ineens niet meer hoorde, hij kon nu alleen nog maar op zijn gevoel af gaan dat hem vertelde om recht door te gaan. James dacht even na maar wist dat dat hem alleen maar tijd zou kosten. Hij besloot om in een boom te klimmen, daar was hij vrij goed in en vanuit de bovenlucht kon hij goed zien of zijn teamleden in de buurt waren. Hij klom in de hoogste boom in de buurt en toen hij bovenin de boom verscholen zat tuurde hij in de verte. Er was niemand uit zijn team te zien. James voelde aan zijn keel, hij had dorst, en niet zo'n beetje. De dag voorheen was hij helemaal vergeten om ook maar iets te drinken. Terwijl James beter rond keek ontdekte hij een klein meertje dat niet zo ver weg was. Hij sprong uit de boom en maakte een mooie landing. Met de krachten die hij had was springen van een 23 meter hoogte geen moeite. Hij liep dit keer in een iets sneller tempo richting het meer dat hij zojuist vanuit de boom had ontdekt. Het duurde niet lang of hij kwam aan bij het meer. Toen hij ging zitten merkte hij afdrukken op van iets anders dat recent bij het meer had gezeten. De afdruk leek niet op dat van een dier, en was te klein om van een van zijn teamgenoten te zijn. Het moest wel een elf zijn geweest. James maakte van zijn handen een kommetje en dronk wat water. Aangezien het elfje er pas was geweest zou het niet moeilijk zijn hem of haar op te sporen. James dronk nog wat meer water en keek goed naar het gras. Zijn bekende grijns verscheen even op zijn gezicht toen hij platgetrapt gras in de vorm van voetstappen opmerkte. Blote voet, geeneens een schoen. Aan de vorm was te zien dat het overduidelijk van een mens of een elfje was, en aan de grootte van de voet was ook duidelijk te zien dat het een erg kleine voet was. Het zou nu vreselijk simpel zijn om het elfje op te sporen, gewoon voetstappen opsporen en dan was het beet. Het enige wat nog onbekend was van het elfje was het geslacht. Alhoewel James meer op een meisje hoopte, zou het hem niet heel erg uitmaken als het een jongen was aangezien hij gewoon iemand pijn wilde doen. James stond op en begon aan zijn tocht om de voetstappen te volgen terwijl hij in zijn hoofd allerlei manieren bedacht om zijn prooi te vangen.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
James volgde in een normaal tempo de voetsporen. Er was een stilte gevallen in het bos, dezelfde akelige stilte die viel nadat hij die elfenjongen had laten verbranden. De voetsporen stonden steeds niet ver van elkaar vandaan, wat dus betekende dat het elfje in een normaal tempo liep. James liep langs ontelbaar veel bomen. Spontaan herinnerde hij zich een gedeelte van zijn verleden waar hij liever niet aan herinnerd wilde worden. Toen hij nog maar een klein jongetje was van een jaar of 6 begon zijn training, gegeven door zijn eigen vader. Tijdens zijn training moest hij leren geen genade te hebben. Wanneer hij niet gehoorzaamde aan zijn vader was hij zelf degene die werd gestraft. Zo brak zijn vader zijn been en moest hij er eerst zware afstanden mee afleggen voordat het genezen zou worden. James toonde nooit zijn eigen pijn als hij een straf kreeg van zijn vader, tot op één dag. Samen was hij met zijn vader in het bos, opnieuw voor training. De training die hij die dag zou krijgen zou hem moeten helpen om makkelijker te doden. Je moest kunnen doden, het maakte niet uit hoe mooi iemand was of hoeveel je van die persoon hield. Eerst snapte James niet wie hij daarvoor zou moeten vermoorden, maar toen hij zijn eigen moeder vastgebonden aan een boom zag zitten wist hij het al.

James merkte dat hij ineens was stil gestaan tijdens zijn kleine flashback. Hij wilde nu niet terug zien hoe hij zijn eigen moeder had vermoord. Hij schudde zijn hoofd en begon een sneller tempo aan te nemen. Op het gegeven moment kwam hij langs een struik met bessen waarvan het elfje zeker weten wat van had gegeten aangezien er wat bessensap op de grond lag. James stond er niet bij stil en hij volgde het spoor weer verder. Hij merkte dat de afstand tussen de voetstappen ineens groter was geworden. Het elfje had gemerkt dat er iets niet klopte, zou het komen vanwege de dieren? Of zou ze hem hebben gezien? Dit zou nog eens interessant kunnen worden, dacht James die zelf ook begon te rennen. De laatste voetsporen die hij zag eindigde bij een dikke boom. James bekeek de boom toen hij er nog maar 5 meter vanaf stond. Het elfje was weg gevlogen, in de boom geklommen of stond achter de boom wat zou betekenen dat hij akelig bij hem of haar was. Toen hij een punt van een zwaard zag uitsteken liep hij dichter naar de boom toe. Hij stond nu vlak voor de boom en kon de ademhaling van een angstig iemand horen. Hij zette een stap naar voren en kon nu eindelijk het elfje zien dat waar hij al die moeite voor had gedaan. Het was een meisje, en James twijfelde eerst of het wel echt een elfje was aangezien ze er niet overduidelijk op leek. Pas toen James haar embleem zag wist hij het zeker, het was hetzelfde embleem als dat van de jongen die hij gisteren va het leven had beroofd. James twijfelde wat hij zou doen, vermoorden of laten leven en meenemen naar zijn thuisbasis? 'Hello dear' zei hij op een rustige toon en hij glimlachte. Vanaf nu zouden de dingen pas echt leuk gaan worden.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
James bekeek het elfje beter, ze zag er niet bang uit. James liet zichzelf tegen de boom aanleunen en had zijn mes nog niet tevoorschijn gehaald. Zou een elf in staat zijn om te doden? Nu James er over nadacht had hij eigenlijk nog nooit een elf gezien die iemand pijn deed. Het was al bijna een wonder dat deze elf gewapend was. 'Zeg blijf je hier nog eeuwen staan of ga je ook nog in actie komen?' zei James gapend terwijl hij zijn hand voor zijn mond hield op een verveelde toon. Hij was benieuwd naar wat zijn prooi zou doen. Het was altijd leuk om te zien wat de tegenpartij zou doen, en daarop te reageren. Er zat ongeveer een halve meter verschil in de lengte tussen het elfje en James, alleen dat al liet hem machtig voelen. James wist nu al dat hij zou winnen wat er ook gebeurde, hij had snelle reflecties dus als ze hem zou willen neersteken kon hij het zwaard gemakkelijk ontwijken of haar tegenhouden. Ook als ze zou willen weg vliegen had ze geen enkele kans tot ontsnapping. Wegrennen zou haar ook onmogelijk lukken aangezien ze er vrij uitgeput uit zag en James sowieso al sneller was vanwege zijn lange benen. James bleef het elfje de hele tijd recht in haar ogen aankijken, nog altijd wachtend op een reactie benieuwd naar wat ze zou gaan doen.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Ja supercute ♥
-------------------------------------------------------------------------------------------

Het duurde even voordat het elfje eindelijk iets zei, het leek alsof ze niet wist wat ze moest zeggen.'Zeg, misschien ben jij de persoon die wat moet doen en beter weg kan gaan' zei ze. Nadat ze dat zei hoefde James niet eens meer over iets na te denken. Hij probeerde zijn lach in te houden, in geen tijden had een elf zo op hem gereageerd en vanwege zijn positie vond hij het erg lachwekkend. Zo zwak en kwetsbaar en dan toch nog zoiets zeggen terwijl dat de situatie alleen maar erger kon maken. James verplaatste zichzelf en drukte het elfje tegen de grote boom aan. James had geen zin om haar gelijk te straffen voor haar uitspraak, aangezien hij wilde dat de eerste aanval van haar zou komen, tenminste als die er zou komen. Hij porde haar in haar zij. 'Ga je de hele tijd zo saai doen?' vroeg hij en hij haalde een naald tevoorschijn. Normaal gesproken deed hij altijd alles met zijn mes, maar aangezien hij meer zekerheid wilde dat ze niet zou sterven, maar wel veel pijn zou voelen besloot hij om eerst maar eens wat leuke dingen te doen met zijn naald. Met de naald ging hij strelend over haar bovenbeen heen, dat nog bedekt was door haar jurk. Toen hij vrij hoog was stopte hij met strelen en prikte hij de naald door haar jurk regelrecht haar been in. Hij schoof de naald dieper en dieper in haar been totdat er nog maar een klein puntje uitstak. Zo had hij haar toch nog gestraft voor haar uitspraak zonder een echte aanval te plegen. Hij stapte naar achteren en wist dat er nu zeker weten een reactie van haar zou moeten komen, aangezien ze met een naald in haar been zat. Zodra ze zou reageren, zou de echte lol kunnen beginnen. Het elfje zag er van de buitenkant vrij sterk uit voor een elfje, en bang keek ze niet. Maar was dat de waarheid?

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Uit eindelijk besloot ze om toch haar zwaard te gebruiken en richtte ze het op James zijn borst. Hij had niet verwacht dat ze daadwerkelijk nog iets zou doen met die naald nog steeds in haar been. James was haar dankbaar voor haar actie, omdat het vanaf nu leuk zou gaan worden. Het was even stil, hij grijnsde en hij trok zijn mes. Hij was niet bang voor haar, hij kon haar aan met gemak. Even leek de wereld even helemaal stil te zijn. Het enige wat bewoog was de wind die kalmpjes blies. De stilstand was niet voor lang, want James ontweek het zwaard en rende op haar af. Hij maakte een sprong en landde boven op haar. Zijn linkerhand plaatste hij op haar pols terwijl hij met zijn andere hand zijn mes goed vast hield. Hij moest nu een keuze maken, haar vermoorden of in leven houden. Ze was dan wel vermoeid, maar ze zou waarschijnlijk nog genoeg adrenaline hebben om te kunnen ontsnappen. En als hij haar zou meenemen, hoe kon hij dat dan doen zonder dat het zou opvallen? Hij bekeek het elfje iets beter, het zou zonde zijn als hij haar zomaar zou laten sterven en een kans zoals deze kreeg hij waarschijnlijk niet zomaar elke dag. James had nu niets meer dan zijn mes bij zich aangezien hij de enige naald die hij had al had gebruikt. Hij hees zijn mes omhoog en stak met zijn mes tussen de ribben van het elfje. In enkele seconden verspreide het bloed zich over haar bovenlichaam terwijl het mes nog steeds in haar zat. Het bloed was donkerrood, wat betekende dat het mes dus aardig diep zat. Langzaam haalde hij het mes er uit en stak hij haar opnieuw, dit keer in haar linkerbovenbeen. Al snel merkte hij dat hij een slagader had geraakt. Aangezien ze al een wond had, zou ze zeker dood bloeden als hij haar wonden nu niet snel dichtte.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Ze viel flauw, sneller dan James had verwacht. Zou hij haar laten dood gaan? Hij dacht na. Als hij haar zou laten sterven dan op zijn minst toch wel pijnlijker dan dit. Ze had maar twee messteken gehad, zo gemakkelijk liet hij iemand er niet vanaf komen. Zonder er echt bij na te denken scheurde hij een stuk van haar jurk af. Hij tilde de jurk op zodat haar bovenbeen duidelijk zichtbaar werd en hij het kon verbinden met het andere stuk jurk. Hij had momenteel niks anders om te gebruiken als verband, maar zodra hij bij zijn thuisbasis zou zijn kon hij daar gemakkelijk aan komen. Nadat hij het stuk jurk om de wond had gebonden, verwijderde hij de naald uit haar andere been. Hij bekeek de andere wond die nog open lag en legde zijn hand er op om het bloeden even te laten stoppen. Hij kon natuurlijk onmogelijk zijn hand de hele tijd op de wond houden, maar hoe moest hij een wond zoals deze op dit moment behandelen? Het enige wat hij in al die jaren had geleerd was vechten en verdedigen, zonder erbij stil te staan wat hij zou moeten doen mocht hij gewond raken als hij alleen was. Als hij met zijn teamleden was, was alles een stuk gemakkelijker geweest, maar dan had hij zijn prooi zeker weten moeten delen, iets waar hij totaal geen zin in had. James zuchtte en dacht even goed na. Daarna scheurde hij nog een stuk van de jurk af waardoor een stuk van haar ondergoed zichtbaar was, waar hij nu even geen interesse in had. Via het middel van het elfje ging hij naar de wond, het stuk jurk ging daarna over haar schouder zodat hij het vast kon maken. Zodra ze weer bij bewustzijn zou komen, zou hij het wel allemaal opnieuw verbinden met verband, anders was er nog een kans dat ze het niet lang zou volhouden. James bekeek het elfje, alweer. Hij had tot nu toe alleen nog maar mensen laten leiden en vermoord, terwijl hij nu juist iemand had geholpen? Maar toen hij er beter over na dacht wist hij dat hij haar eigenlijk alleen maar in leven hield om haar nog meer te laten leiden. James stond op. Nu hij haar wonden zo ongeveer had verzorgd, moest hij nog een manier bedenken om haar de thuisbasis binnen te smokkelen. Hij keek om zich heen en het leek wel een wonder toen hij een grote juten zak vond. De zak zou waarschijnlijk net groot genoeg zijn om het elfje in te doen, en aangezien er vaker mensen de thuisbasis binnenkwamen met zakken gevuld met dingen zoals brandhout, zou het vast niet verdacht zijn. James raapte de zak op en legde het elfje er in. Er was zelfs nog wat ruimte over, die hij gebruikte voor wat hout.

Met de zak over zijn schouder liep hij terug naar de thuisbasis, waar hij niet raar werd aangekeken toen hij in zijn eentje terug kwam met die zak. Nu hij er over nadacht werkte alles perfect volgens zijn plan. In het tempo dat hij altijd aannam, liep hij naar zijn hut. Zodra hij binnen was, sloot hij de deur en draaide hij deze op slot. Hij mocht dan wel in een hut wonen, maar voor een woonplaats tijdens de oorlog was het toch nog een kleine hemel met alles dat hij had. Het enige dat echt mistte was een douche, maar die stonden achterin de thuisbasis en waren ieder moment van de dag beschikbaar. Met de zak nog steeds over zijn schouder, liep hij naar de kelder die grotendeels helemaal leeg was. Hij verwijderde het hout uit de zak en legde het op een kleine houtstapel die er al lag. Daarna haalde hij het elfje uit de zak en legde hij haar neer op de koude stalen vloer. James verliet de kelder die hij overigens voor de zekerheid ook op slot deed en haalde een flinke doos met verband en andere middelen alvast voor later als zijn prooi zou ontwaken. Toen hij alles in huis had liep hij weer terug naar de kelder, wachtend tot ze wakker zou worden.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Toen ze eindelijk haar ogen opende keek James haar aan en knielde hij voor haar. Hij legde zijn hand op haar hoofd en aaide het even. 'Fijn dat je niet bent gestopt met ademhalen, dat zou voor mij een stuk minder leuk zijn' zei hij op zijn nog altijd kalme toon en hij glimlachte even liefjes wetend dat ze zelf waarschijnlijk blijer was geweest met de dood. Hij ging beter voor haar zitten en haalde een schaar tevoorschijn. Hij zou haar jurk moeten kapot knippen om de wonden met het verband te kunnen verbinden. Haar jurk was toch al helemaal verscheurd, en er zaten veel bloedvlekken in die er onmogelijk uit te wassen waren, zelfs niet met het speciale anti-bloedvlekken wasmiddel dat speciaal was ontworpen voor de oorlog. James pakte een stuk jurk beet, maar net voordat hij begon te knippen plaatste hij zijn hand op haar mond. 'maak één geluid en ik naai je mond letterlijk dicht met naald en draad' hij zei het alsof het een van de leukste dingen was om te doen. Hij haalde zijn hand weer van haar mond af en begon met knippen. De schaar was niet gemaakt voor de stof van de jurk, dus erg mooi knipte hij niet. Na een tijdje gooide hij de schaar aan de kant en besloot hij om de rest van de jurk maar open te scheuren. Het elfje lag nu in feite gewoon op een lapje stof. 'Je mag me je naam vertellen. Mij kun je Flippy noemen' James glimlachte terwijl hij naar haar lichaam keek. Terwijl hij afwachtte op een antwoordt, pakte hij het wit kleurige verband en begon hij haar bovenbeen te verbinden.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Aan haar uitdrukkingen kon James merken dat ze angstig was, en verward. Ineens bewoog ze haar handen. James focuste zich op iedere beweging die ze maakte, zelfs haar ademhalingspatroon was belangrijk. Als haar handen in de verkeerde richting zouden gaan, zou hij direct actie ondernemen. Het was vrij onlogisch als ze op dit moment nog zou proberen te vechten, aangezien de staat waar ze in verkeerde. Ze had niet alleen te veel pijn om zich fatsoenlijk te kunnen bewegen, maar ook lag een van haar wonden vrijwel nog open. Het bloeden was grotendeels gestopt, en het was vooral vocht dat er uit droop, maar als ze te veel zou bewegen zou de wond zeker weten openspringen. Als ze zoveel zou bewegen als zelfmoordpoging of ontsnapping, dan zou het alleen maar haarzelf in de problemen brengen, aangezien hij haar nu nog even niet dood wilde. Eerst experimenteren. 'Gelukkig' gingen haar handen naar haar wond. Waarschijnlijk gewoon uit pure nieuwsgierigheid. Alleen al het aanraken was genoeg om haar geluidloos te laten huilen. Jammer dat James op het moment geen zout bij de hand had, dan zouden dingen nog leuker gemaakt kunnen worden. Alleen al bij de gedachte verscheen er een kleine geniepige glimlach op zijn gezicht. James bekeek de wond aandachtig. Hij zat net onder haar borsten en hij zou de wond kunnen verbinden zonder haar nog verder 'uit te kleden' Hij keek even naar haar borsten en zei zonder er bij na te denken ''D'', daarna pakte hij haar handen vast en legde hij ze aan de kant zodat hij bij de wond kon. Hij zou het verband helemaal op haar middel moeten wikkelen, en zoals ze nu lag kon dat onmogelijk. Hij pakte haar bij haar taille en zette haar zo rechtop. Het vocht vermengd met bloed dat zich had opgehoopt gleed als een doorzichtig geel troebel mengseltje via haar buik naar beneden. De snee van haar bovenbeen mocht dan wel dieper zijn, maar de wond bij haar ribben zag er op dit moment een stuk minder mooi uit. James stond op. Hij kon de wond zo niet verbinden met het verband, daarvoor zou hij eerst de wond een beetje moeten deppen met een natte doek om van al dat vocht mengsel af te kunnen komen. ''Blijf'' beval hij met een angstaanjagende blik in zijn ogen. Hij liep van haar weg en draaide de kelderdeur weer op slot.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Rustig liep James de trap op naar het woonkamer gedeelte in zijn hut. Via de woonkamer liep hij naar het kleine keukentje waar hij en doek uit één van de kastjes haalde. De kastjes stonden op zijn eigen hoogte dus hij kon er gemakkelijk bij zonder zijn handen hoog te hoeven uitstrekken of wat dan ook. Met zijn hand zocht hij naar een doek en na even 'grabbelen' vond hij er al snel een. De doek zat er wat oud en versleten uit, maar zou nog gebruikt kunnen worden. Sowieso was James niet van plan om een gevangene met luxe te behandelen. Hij sloot het deurtje van de kast weer en zette de kraan aan. Een koude straal water verscheen en James hield de doek er onder. Zodra de doek goed nat was liep hij weer richting de kelder. Het enige geluid wat er te horen was waren de voetstappen van James zelf en het zachte gekraak van de houten trap. Hij kwam weer aan bij het elfje, dat Lucy heet en knielde voor haar neer. Hij nam haar beet in dezelfde positie als hij ongeveer twee minuten geleden deed en depte de doek op de wond. Gelijk kwamen er rood/oranje vlekken in de doek en werd de wond iets wat schoner. James duwde de doek in Lucy's handen, puur omdat hij benieuwd was naar wat ze ermee zou gaan doen. De komende tijd zou hij moeten experimenteren met haar, en mocht het hem niet bevallen dan kon hij haar nog altijd vermoorden. Hij strekte zijn hand uit naar het verband terwijl hij met zijn andere hand Lucy nog steeds vast hield. Rustig wikkelde hij het verband om haar wond heen. Ademen zou wel pijnlijk zijn voor haar met de wond en het verband dat zo strak zat dat het haar zelfs amper ruimte gaf om te ademen. Hij grijnsde. Zolang ze pijn zou voelen was hij voorlopig wel even tevreden. Hij bekeek haar rug even, waar geen vleugels te zien waren. James wist dat er een kans was dat ze vleugels had, en die verborgen hield. Toch leek ze niet heel erg op een elf met vleugels aangezien ze er meer uitzag als een wat duistere elf die de wereld prima aankon zonder. Ook zou ze -als ze vleugels had- die op dit moment niet eens kunnen uitstrekken vanwege het verband dat in de weg zat. De enige manier zou dan zijn om het verband te verwijderen, wat ze beter niet zou doen vanwege dat haar overlevingskans dan minimum was. Dit deed James eraan denken dat ze misschien wel dood zou willen zijn, aangezien ze waarschijnlijk wist dat de tijd die ze hier had niet de leukste in haar leven zou worden. Even zuchtte hij en hij sprak. ''Ik verveel me, doe eens iets leuks.''

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
James wachtte een paar seconden, maar er kwam geen beweging in Lucy. Niet eens van haar mond. James kon erg geduldig zijn, maar hij had het gevoel dat hij zich zou overgeven aan haar als hij minuten zou wachten tot ze eindelijk iets zou zeggen of doen, dus besloot hij om nu direct tegen haar te zijn. ''Laten we het zo doen'' begon hij. ''Ik verlaat je nu, en zodra ik terug ben moet je iets leuks voor me doen. Als je het dan niet direct voor me doet, dan zal ik je daarvoor straffen. Om het nog ietsjes leuker te maken, zal ik je niet vertellen welke straf en wanneer ik weer terug keer'' Met een vriendelijke glimlach die een normale jongen zou maken verliet hij de kelder. Opnieuw draaide hij de kelderdeur op slot, deze keer vooral omdat hij zijn hut zou verlaten om wat contact te zoeken met de anderen die zich in de thuisbasis bevonden.

'Waar heb jij lopen uithangen, je hebt echt iets leuks gemist man!' klonk de stem van één van zijn teamleden genaamd Xavier. De roodharige jongen zat vol energie en hield meestal niet zo van rustige dingen. Je kon hem zien als het tegenovergesteld van James. Xavier hield zich vaak niet aan zijn beloftes, terwijl James zich altijd aan zijn beloftes hield. Daarnaast was Xavier ook een stuk kleiner dan James was, en het zou hem niet verbazen als hij de kleinste 'jongen' was van de thuisbasis, James schatte hem rond 160. Hij mocht dan nog maar 17 zijn en James 21, maar de kans dat Xavier nog zou groeien, laat staan James voorbij zou groeien, was enorm klein. James besloot om te antwoorden met een simpele smoes waar niemand wat achter zou zoeken, al helemaal niet aangezien hij goed vertrouwd werd door zijn teamgenoten. 'Voelde me vandaag wat minder, geen zin.' antwoordde James wat bot terug naar zijn kameraad. Hij keek hem even aan en keek daarna naar zijn glas bier dat op een houten tafel stond. Het mocht dan wel oorlog zijn, maar in feite hadden ze nog beschikking tot alle dingen die het leven -althans voor hun- nog leuk konden maken. James hief zijn glas omhoog en nam een grote slok. Hij voelde hoe het koude drinken prikkend zijn keel inging en daarna verdween. Toen hij nog een slok nam begon Xavier weer te praten. 'We kwamen op langs een grote groep elven, in totaal 13 waarvan 8 mannelijke en 5 vrouwelijke. Terwijl Sync ervoor zorgen dat de vrouwelijke niet konden ontsnappen namen anderen waaronder ik de taak om de mannelijke elven te vermoorden. Er zat een stel bij, dus je had haar gezicht eens moeten zien! Ze begon helemaal te smeken dat ze zelf ook dood wilde, om dichter bij haar geliefde te zijn, waardoor de andere 4 nog meer begonnen te janken' Xavier vertelde alles zoals een normale tiener dingen ook zou vertellen, natuurlijk niet over dat onderwerp maar de manier waarop hij de dingen zei kwamen wel overeen met het beeld dat James in zich had van een normale tiener. 'En toen?' zei James om toch nog wat interesse te tonen in het verhaal van zijn vriend. Xavier ging zijn verhaal gelijk verder na de woorden van James. 'Natuurlijk hebben we dat elfje niet vermoord, maar een vriendin van haar als straf dat ze zoiets aan ons vroeg. Sowieso had ze het recht niet dingen van ons te vragen dus dat maakte we goed bij haar en de anderen duidelijk. Uiteraard doodde we de elf die ons het minst leuk leek. Trouwens, toen we de elven beter bekeken merkte we pas op dat er ook een elf was die pas rond een jaar of 12 is, we wisten niet zeker of ze wel nuttig voor ons kon zijn, dus vroegen we haar waar ze goed in was. Zo begon met een klein piepstemmetje huilend te vertellen dat ze geen enkele specialiteit had maar alles voor ons zou doen. Het was grappig om het eens te horen van een elf zo jong. Ik begon haar te vertellen hoe nutteloos ze wel niet was, en zelfs de andere elven kwamen niet voor haar op uit angst, ha! Net toen ik benzine over haar heen goo--' Xavier kon zijn zin niet afmaken 'Je gebruikt mijn moves?' zei James wat geïrriteerd. 'Yo Flippy, maak je geen zorgen, ik kon het nieteens afmaken aangezien Sync kwam met ' ze kan wel schoonmaken ' dus besloten we ze alle 4 maar te houden, als je wilt kun je straks een kijkje nemen, eentje heeft erg grote borsten en een goed figuur, dus we weten al waar ze voor kan dienen' Om zichzelf niet verdacht te maken knikte James. Hij was blij toen Xavier een van zijn goede vrienden de bar zag binnenkomen zodat hij eindelijk van zijn gepraat af was. Nu hij er over na dacht, vond hij het ergens wel jammer dat hij het allemaal had gemist, een vriendin vermoorden inplaats van degene die vermoord wilde worden was een goed idee en zorgde ervoor dat de elf zelf waarschijnlijk ook geen poging tot zelfmoord zou plegen. De keren dat dat soort dingen gebeurden, werden ze zo streng aangepakt dat ze amper nog konden bewegen en hun lesje uiteindelijk wel leerden. James zuchtte, en dronk verder van zijn glas bier.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Nadat James zijn glas bier had leeg gedronken liet hij het grote bierglas achter op de bar. In rustige passen verliet hij het 'café'. Toen hij weer buiten was realiseerde hij zich weer dat hij in de avond daadwerkelijk langs zou moeten gaan bij zijn vriend om de gevangenen te bekijken. Hij moest op tijd vertrekken, zodat hij kon voorkomen dat zijn vriend zichzelf binnenliet in zijn hut. Toen hij eenmaal buiten stond liep hij op zijn vrijwel altijd rustige tempo terug naar zijn hut. Hij was wel benieuwd naar wat Lucy voor hem ging doen, vooral benieuwd of ze überhaupt nog iets kon doen, aangezien ze niet in een al te beste staat verkeerde toen James vertrok. Het duurde niet lang of hij stond al weer aan de binnenkant van zijn niet al te kleine hut. Er heerste een doodse stilte, en het enige hoorbare geluid was het gekraak van zijn voeten op de houten vloer die steeds dichterbij de kelder kwamen. James dacht na, eerst hoopte hij erop dat Lucy niks kon verzinnen, zodat hij haar kon straffen, maar die gedachte was al vrij direct weg aangezien hij sowieso kon doen met haar wat hij wilde, of ze nou deed wat hij zei of niet. James zette zijn glimlach weer op en opende de deur naar de kelder en liep het keldertrapje af waardoor hij nu in de kelder stond. In de kelder lag Lucy, nog steeds op dezelfde plek. De kamer zag er bijna hetzelfde uit als voorheen, alleen lag er nu meer bloed verspreid over de kamer, wat dus betekende dat ze gelopen of gekropen zou moeten hebben door de kamer. Lucy zelf zag er iets beter uit, maar verkeerde nog steeds in een staat waarbij een kleine klap al genoeg tot dood kon zijn. James richtte zijn ogen op haar, en wierp haar zo een kille blik waarna hij met een glimlach sprak: '' En, wat gaat het kleine meisje doen om mij te vermaken? '' zei hij op een té lieve toon waardoor het wat eng klonk. Aan de blik in zijn ogen was ook te zien dat hij de lieve toon natuurlijk niet meende.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld