Forum

De zomer in Saltus begon, wat inhield dat er weer kinderen op straat zouden spelen, mensen zouden gaan zwemmen, dat de hemelse geur van barbecue zich zou gaan verspreiden en dat het tijd was voor weer een verkiezing. Bij deze verkiezing werden acht jongeren uitgekozen om achter het hek de beruchte bossen in te gaan.

Naam: Elizabeth – Liz – Dimster
Leeftijd: 20
Innerlijk: Het brein van een leider. Erg serieus en ziet nergens de grap van in.
Geschiedenis: Woont samen met haar ouders en twee broertjes (tweeling) aan de rand van Saltus, dichtbij de bossen. Ze meent daar een keer een raar wezen te hebben gezien, maar niemand gelooft haar. Toen er ooit een grote brand was ontstaan in Saltus, gaven ze haar de schuld. Ze dachten dat ze het hele wezen gebeuren gebruikte om de brand te stichten.  
Geheim: Ze gaat soms kort het bos in, terwijl je daar niet in mag tenzij je bij de acht gekozen jongeren hoort. 
Bijzonderheden: Sinds er jongeren het bos in worden gestuurd en nooit meer terug komen, valt ze soms flauw. 


Naam: President Hammings
Leeftijd van je karakter (tussen de veertien en twintig bij jongeren): 46
Innerlijk van je karakter: Bazig tegen het land, maar liefdevol en betrouwbaar tegen zijn familie.
Geschiedenis van je karakter: Zijn zusje was doodgegaan in het bos. Daarom wilt hij wraak nemen op de wezens die daar schuilen. Om niemand van zijn familie hierbij te betrekken, kiest hij jongeren uit om dit voor hem op te lossen.
Geheim van je karakter (niet verplicht): Is helemaal niet van plan om na dit jaar met het onderzoek te stoppen.
Bijzonderheden (niet verplicht):

Emilie 'Emma' Lynn Adams:
Foto van je karakter:  

Leeftijd van je karakter (tussen de veertien en twintig): 16
Innerlijk van je karakter:Emilie is een druk meisje die totaal niet stil kan zitten, of uberhoupt stil kan zijn, het liefste wat ze doet is zingen, en dat doet ze ook erg vaak. 
Geschiedenis van je karakter: Emilie zorgt sinds haar zus toen ze 13 was overleden is voor zichzelf. Haar ouders gaven haar de schuld en ze trok het niet meer. Ze heeft besloten dat ze voortaan Emma heet in plaats van Emilie, wat haar te erg deed denken aan haar verleden. Niemand weet waar ze vandaan komt, en dat laat ze dan ook liever zo.
Geheim van je karakter (niet verplicht)
Bijzonderheden (niet verplicht): Emilie kan soms erg irritant overkomen, maar ze probeert zo rustig mogelijk te blijven.


Sarah Vanessa Adams

Foto van je karakter: 

Leeftijd van je karakter (tussen de veertien en twintig):19
Innerlijk van je karakter: Sarah is een meisje wie altijd in is om te surfen, net als haar zus Emilie is ze erg druk, alleen dan nog een tikkeltje erger.
Geschiedenis van je karakter: Sarah heeft op haar 16e een surfongeluk gehad waardoor ze in het bos beland is, sinsdien is ze nooit weggekomen.
Geheim van je karakter (niet verplicht): Eigenlijk wilt ze niet weg uit het bos, ze vind het een prettige plek..
Bijzonderheden (niet verplicht): Sarah ziet er soms nogal apart uit, maar wat verwacht je van iemand die alleen een surfpak heeft en al 3 jaar in het bos leeft?

Hehe, ik zie net pas dat dit topic al bestaat, sorry ;$
____________________________________________________

Naam: Ray Lucifer Descartes
Leeftijd: 20 jaar oud, bijna 21.
Uiterlijk: 

Ray heeft blond haar, waar aardig wat donkerdere plukjes tussenuit steken. Hij heeft al lang geleden opgegeven het te fatsoeneren, het zal toch altijd rommelig blijven zitten, hoe veel tijd hij er ook aan besteed. Zijn blanke huid lijkt, op wat kleine rimpeltjes onder zijn ogen na, bijna honderd procent vlekkeloos. Hij laat zijn stoppels altijd staan, zonder die voelt hij zich bijna naakt en oncomfortabel. De exacte kleur van zijn ogen ligt aan het licht. Als ze verlicht worden, zijn ze heel lichtbruin, als het ergens donker is, lijken ze bijna zwart, toch wijkt de kleur altijd naar bruin toe. Ray is lang, zo’n 1.95 meter, en breed gebouwd. Hij houdt ervan om te trainen, waardoor zijn lichaam ook in perfecte conditie blijft.
Innerlijk: Ray is, over het algemeen, best een aardige jongen. Het grootste gedeelte van de tijd lacht hij en is hij de vrolijkheid zelve. Hij lijkt altijd positief te blijven, zelfs als alle anderen de moed al lang hebben opgegeven. Vaak is hij, naast vrolijk, ook een macho. Hij probeert altijd stoer over te komen, vooral als er meiden bij zijn. Door zijn uiterlijk en zelfvertrouwen kan hij de meeste meisjes wel krijgen, maar hij vind het leuker als ze het hem een beetje moeilijk maken; hij houdt van uitdagingen. Verder is de jongeman bijna abnormaal koppig. Hij wil altijd zijn zin en doet daar dan ook veel voor. Het moment dat hij een discussie verliest, is één van de weinige waarop de grijns zijn gezicht verlaat. Hoewel hij zich meestal als een typische tiener gedraagt, kan hij heel serieus zijn, al is dit alleen op bepaalde momenten.
Verleden: Omdat zijn moeder tijdens haar bevalling van hem is omgekomen, hebben zijn vader en hij nooit heel goed met elkaar op kunnen schieten. De man beschuldigde zijn zoon van de dood van zijn vrouw, en al heeft hij dat nooit hardop gezegd, Ray weet het gewoon zeker. Juist door deze constante afwijzing van zijn vader, heeft Ray altijd extra zijn best gedaan voor alles. Hij deed alles voor de goedkeuring voor zijn vader. Wat Ray zo'n beetje de gelukkigste jongen van de wereld maakte, was dat zijn vader uiteindelijk, rond Ray's vijftiende, besefte dat hij fout zat en dat het niet de schuld van zijn zoon was. Hij realiseerde zich dat hij blij moest zijn met zijn zoon. Dit heeft de twee dichter bij elkaar gebracht dan ooit. 
Extra: Ray heeft soms het gevoel alsof hij de gedachten van mensen kan lezen, maar hij schrijft dat altijd af als mensenkennis, intuïtie en hij heeft er nooit veel aandacht aan besteed. 

Elizabeth: Liz Dimster. Haar naam was berucht in Saltus. Ze was degene die een deel van het dorp in brand had gestoken en een mysterieus boswezen als afleiding gebruikte. Tenminste, dat is wat iedereen van haar dacht. Het boswezen was echt, ze had ooit recht in de ogen kunnen kijken van het beest. Waarom was het voor de mens zo moeilijk om andere mensen te geloven? Gelukkig kreeg ze geen gevangenisstraf, als je het gelukkig kon noemen. In plaats van een gevangenisstraf was haar een plaatsje bij de acht jongeren gegarandeerd; de acht jongeren die elk jaar werden uitgekozen om achter het hek het bos in te gaan. De afgelopen negentien jaar was geen één van die jongeren teruggekomen. Je kon wel zeggen dat Elizabeth de doodstraf werd toegediend. Onterecht. Sinds het toch al gegarandeerd was dat ze het bos in moest, wandelde ze elke dag een stapje verder het bos in. Heel riskant, maar als ze toch dood zou gaan, waarom niet?

Haar moeder was al fluitend de glazen van gisteravond aan het wassen. Ook een jaarlijkse traditie was om voor de verkiezing bij het machtigste gezin uit de beperkte stamboom een groot feest te houden. Sinds Liz haar vader de rechterhand van de president was, waren zij relatief machtig in de familie.
“Elizabeth,” pufte Carolien Dimster toen haar dochter rijk gekleed naar beneden kwam slenteren.
“Mam, ik ga dood.” Met een niets zeggende blik in haar ogen liet Liz zich langzaam op de bank zakken. Carolien zou graag willen zeggen dat het goed zou komen, maar valse hoop was het slechtste wat ze haar dochter mee zou kunnen geven.
“Liz, luister goed naar me.” Haar moeder zong een zacht liedje over de herder die elke nacht zijn acht schapen uit de stal haalt om ze buiten te laten grazen. De stem van Carolien was zoet, zuiver en bracht iedereen in een goede stemming.
“Je hebt zoveel vrijheid in het bos. Ook al weet je niet wat er gaat gebeuren en wat er ook op je pad verschijnt, je kan daar doen wat je wilt.” Carolien glimlachte, wetend dat haar dochter ooit zou snappen waar dat goed voor was. Liz zelf voelde zich echter alleen maar slecht. Haar hele leven bestond uit structuur en ze werd nu gedwongen om uit die vertrouwde omgeving te groeien. Er gloeide hoop in de waterige ogen van Carolien, haar dochter had echter geen vertrouwen in de situatie.

Hammings: Twintig jaar geleden riep zijn zus staande in de deuropening:
“Ik ga een boswandeling maken!” Destijds was het bos nog een open plek, jong en oud ging er heen. Leo Hammings was er zelf ook eens in de zoveel tijd te vinden, als hij tenminste geen president plichten te doen had. Zijn eerste jaar als president bevatte kort gezegd geen vrijheid.
“Is goed!” riep hij terug in de tijd dat hij zijn zwarte haren nog in een staartje meedroeg. Hij kon het voor zich zien maar niet zien; zijn zusje werd kapot gebeten aan de scherpe, bloederige hoektanden van een groot beest. Het bos werd gelijk afgezet met vier hekstukken en een grote poort, waar hij elk jaar acht kinderen in stopte om te kijken wat er in de beruchte bossen was. Na een maand mochten ze weer terug mogen komen, als ze hun weg naar de poort konden banen. Er was in negentien jaar nog nooit iemand teruggekomen. Elk jaar was het weer een steek in zijn hart om te horen dat er weer niemand aan het hek stond. Het enige wat hij ermee wilde bereiken, was wraak op het beest dat zijn zusje aan stukken scheurde. Dit zou het laatste jaar zijn, daarna zou hij het opgeven. Dat had hij zichzelf en de stad beloofd, maar zodra hij die uitspraak had gedaan, kreeg hij er gelijk spijt van. Hij mocht de zoekopdracht naar de moordenaar van zijn zus niet stil leggen. Niemand van zijn mensen wist dat dit niet daadwerkelijk de laatste verkiezing zou zijn. De mensen moesten nog één jaar vertrouwen in hem hebben.

Hij ijsbeerde over het podium heen, waar het binnen een uur zwart zou zien van de mensen. De laatste zinnen tekst die hij had, stampte hij nog in zijn hoofd en wachtte zuchtend achter de gordijnen af totdat de eerste enkelingen er zouden verschijnen. 

Elizabeth: Liz verplaatste zich met grote stappen naar het bos. Voordat ze geroepen zou worden om het bos in te gaan, klemde ze nog even kort haar handen om de tralies van het grote hek heen. Hier zou ze in gaan en nooit meer terugkeren. Bij die gedachte schudde ze haar hoofd en brak haar richting naar het plein. Er waren nog niet zoveel mensen, alleen zij en de bekende dorpsgek die zichzelf vrijwillig had opgegeven om het bos in te gaan. Sinds ze dat had gedaan, waren alle ogen op haar gericht. Ze zou Aurora heten, maar er was niemand die dat echt kon bevestigen. Terwijl ze een oudere man – die waarschijnlijk familie van haar was – ze hadden dezelfde neus – stevig vasthield, besloot Liz om zo dicht mogelijk bij het podium te gaan staan. Ze hoefde dan niemand een last te zijn, zodra ze het podium op zou moeten stappen. Vluchtig draaide ze zich om en zag dat Aurora haar vader had losgelaten. Liz mocht haar wel, om haar dapperheid en bizarre persoonlijkheid.

Hammings: De eerste mensen druppelde het plein op. Hij had nog een paar dingen te doen. Ook dit jaar moest hij in een traditioneel pak gehesen worden en kreeg hij wat poeder op zijn gezicht toegediend. Voordat hij met de lange speech klaar in zijn handen het podium op liep, kuste hij zijn vrouw. Hij hield van haar als een goudzoeker van zijn diamant hield. Niet precies wat hij zocht, maar alsnog waardevol en onvervangbaar. Hij trok zijn glimlachende gezicht weer strak. Zijn strenge reputatie moest behouden worden. Mensen moesten hem vrezen en dat kon niet met een brede glimlach op zijn gezicht. Hij schraapte zijn keel en riep voor de zekerheid alle mensen nog een keer bijeen.