Joelley schreef:
Miranda
Ik zuchtte. Weer een single uitgebracht die niemand wat kon schelen. Mijn tijd van beroemd zijn is geweest. 'Ach joh, volgende keer beter, niet opgeven!' zei Stacy, mijn manager. 'Dat zeg je nu nog, maar nadat je er weer een paar duizend euro in hebt geïnvesteerd praat je wel weer anders.' Ook Stacy zuchtte nu. 'Weet je, ik mis mijn fans. Waar zijn die nu dan?' Ik dacht terug aan de tijd dat fans precies dezelfde jurken op een van hun schoolfeesten droegen als ik droeg bij één van mijn optredens. 'Die zijn er vast nog...' mompelde Stacy zacht, alsof ze er niet meer zo zeker van was. 'Ach, kom op. Wie hou je nou voor de gek?' zei ik. 'Het heeft gewoon geen zin meer. Populariteit is mij niet gegund. Eén jaar heb ik de tijd gehad om er van te genieten. The end.' 'Kom op Miranda! Je hebt het talent, de charme, de uitstraling, de voice!' Ik nam een keer diep adem. Een woede-aanval kon ik er nu niet bij gebruiken. Als ik dat allemaal had, was dit toch niet gebeurt? Dan stond ik nu boven Justin Bieber en One Direction in de hitlijsten. Ik voelde de woede opborrelen. Een boyband die mijn talent onderdrukt. Een BOYBAND. Daar zijn er honderden van en bijna geen enkele maakt echt succes, maar ik wordt er door verslagen! 'Vertel mij dan eens waarom ik wordt verslagen door heel Hollywood, Stacy.' 'Hou je in Miranda, je sterallures kan ook wel eens de reden zij van je verlies. Divagedrag, daar heb je niks aan.' Een diva? Sterallures? 'Ik ga naar huis. Ik ben het zat om uren door te brengen in dit achterlijke gebouw en er niks mee te bereiken Stacy. Ik kap er gewoon mee.' Er mee kappen, dat weet ik nou net niet zo zeker... 'Tenminste, voorlopig.' plak ik er nog snel achteraan. Stacy stond op, net als ik. 'Ga maar, ik boek je voor twee weken uit. Neem rust en hou je in!' Ik kan heus wel rustig zijn hoor, dacht ik woedend. 'Er valt niks uit te boeken als niemand me boekt lieverd.' Stacy zuchtte. 'Als je toch nog geboekt wordt, bel ik je.' 'Best.' bromde ik. En ik liep woedend het gebouw aan. Mijn pastelroze pumps klikte over het laminaat.
Snel doe ik mijn haar in een knot en stap onder de douche. Ik voel het water over mijn huid heen stromen. Ik laat een hele diepe en lange zucht los. Eindelijk rust. Ik voelde de druk langzaam wegtrekken. Alsof een deken van stress ineens van mijn schouders afgetrokken werd. Waar ging ik toch heen met die sterallures. Stacy heeft gelijk. Ik wordt een diva. Mijn laatste optreden was in Chicago. Ik had de visagist een hakje naar d'r hoofd geworpen. En zo slecht was de aangebrachte make-up niet eens. Misschien ging het wel overal tussen de grote concertorganisators rond dat ik een kreng was. Daarom wordt ik niet meer geboekt. Het is gewoon mijn eigen domme schuld. Ik stop er mee. Laat de mensen maar denken wat ze denken willen. De roem is mij gewoon niet gegund, zodra ik roem en rijkdom zie, wordt ik arrogant en veeleisend. Laat ik maar weer het meisje worden dat ik eerst was en ermee stoppen.
Even later zit ik met mij telefoon aan mijn oor. 'Wat is er honney?' Ik zette me schrap voor de preek die ik ging krijgen. 'Deze diva stopt ermee.' zei ik. 'Ik ben niet goed in leven met roem en rijkdom. Zodra ik tussen die twee dingen leef, wordt ik een kreng.' Stacy werd woedend, ik voelde het gewoon aan de manier van ademen. 'Ondankbare diva!' gilde ze. 'Precies, ik ben een diva en ja, dat is gewoon niet zo handig in Hollywood, dan boekt niemand je meer.' Ik hoorde Stacy zuchten. 'Weer een verloren ster in Hollywood die we nooit meer terug zien.' momelde ze zacht. 'Doei Stace!' Snel hing ik op voor ze met één van haar oneindige preken kon beginnen.
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
14
