Forum

Schrijfwedstrijd

De eerste ronde zit erop! Aangezien ik deze ronde wilde gebruiken om jullie schrijfstijl een beetje te leren kennen, ga ik in plaats van iemand laten afvallen, iedereen een aantal punten geven. Bij de tweede ronde krijg je ook punten, maar na de tweede ronde zal er wél iemand afvallen! Diegene is de persoon met de minste punten, dus als je deze ronde de minste punten hebt gehaald raad ik het je aan om feedback op te vragen, en deze goed in je achterhoofd te houden tijdens het schrijven van je volgende verhaal. Het beste verhaal plaats ik overigens hier ook, zodat jullie hieraan een voorbeeld kunnen nemen! Echter wil ik niet dat je je eigen stijl omver gooit, blijf wel doen wat jij fijn vindt, iets tegen je zin in doen heeft geen zin!  Nou, ik denk dat het nu wel tijd is voor de uitslag, toch?

Punten:

Riraito 9/10

MirandaHart 7/10

Envy 9/10

Leliewei 7/10

Ing3vd 5/10

Fransjepan 7/10

En hierbij de twee beste verhalen! Hierbij laat ik jullie dus ook weten dat je in het Engels mág schrijven, maar doe dit alleen als je dit ook werkelijk tot op een zeker niveau kan. Als er een paar fouten in zitten maakt het niet uit, zolang ik het probleemloos kan lezen is het prima!

Riraito

Haar hand rustte op het stalen slot, zachtjes trilde ze. De kou drong door tot in haar botten, verkleumde haar lichaam en zorgde er op die manier voor dat haar verstijfde lichaam toch zachtjes op en neer ging. Voorzichtig aaide ze over het slot, een klein beetje sneeuw viel van het hek op haar hand en onmiddellijk trok ze terug, geschrokken van de zo plotselinge actie die de natuur op haar los gelaten had. In haar andere hand hield ze de sleutel, een bekende sleutel, deze was al een aantal jaren in haar bezit, maar ze had nog nooit zoveel moeite gehad om hem te gebruiken. Slot. Sleutel. Niet moeilijk, toch? Een normaal mens had de sleutel in het slot gestoken, hem omgedraaid en was naar binnen gelopen, echter lag het allemaal niet meer zo simpel. 

Het leek alsof Emilia daar een eeuwigheid had gestaan, het was ondertussen echt gaan sneeuwen en als ze niet onderkoeld wilde raken, dan moest ze nu echt naar binnen gaan. Een zucht van angst en wantrouwen verliet haar lippen, niet wetende wat haar te wachten stond. Met een duwtje opende ze het hek, nadat ze daadwerkelijk de sleutel gebruikt had en opnieuw stond ze stil. Angst sloeg haar om het hart. Wat als hij hier nog was? Wie weet wat er in zijn hoofd om ging. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij haar op deze manier verraste, misschien was dit wel weer een of andere zieke grap van zijn kant? Emilia wist het niet, de onzekerheid maakte haar gek, dat was eigenlijk nog erger dan de angst die ze voelde om naar binnen te gaan. Toch zou ze moeten, niet alleen dwong de sneeuw haar, ook de nacht besloot te vallen. Donkere kleuren namen het witte landschap over, maakten er een groezelige nacht van en zo werd alles nog een stukje enger dan het al was. 

De deur had niet op slot gezeten, er was haar gezegd dat dit niet mocht in verband met het onderzoek, maar zelfs als ze dat niet gezegd hadden, zou Emilia hem niet gesloten hebben. Er moest toch een manier zijn voor hem om nog terug te komen? Dan kon ze hem niet buiten sluiten, hij zou dood gevroren zijn in de winterse nacht. Voorzichtig liep ze naar binnen, constant op haar hoede. Met haar hand voelde ze langs de muur, op zoek naar de lichtknop en zodra ze deze eenmaal gevonden had, duwde ze hem met trillende vingers naar beneden. Als een flits schoten alle lichten aan, de hal werd verlicht, in de kamer kwamen de lichten tot leven en zelfs de kleine lampjes schoten aan, als een symfonie van verschillende lichten die hadden besloten haar welkom te heten. Dit was echter niet wat haar opviel aan de kamer, nee, het licht had niet het gewenste effect gehad. Wat wel effect had, waren de bloedvlekken op de muren, de afgezette stukken in haar huis en het bloedrode tapijt. 

Met een klap kwam ze op de grond terecht, een schreeuw van woede, frustratie en verdriet verliet haar lippen terwijl ze naar het bloed staarde. Ze hadden Kyle van haar afgepakt. Zonder pardon, zonder enige kans dat hij nog in leven zou zijn, hadden ze hem koelbloedig vermoord. Wat moest zij nu? Had iemand daar al eens over nagedacht? Nee, dat was niet interessant, ze was maar een minuscuul gedeelte van de samenleving, niemand die zich erom zou bekommeren wanneer Emilia verdrietig was. Niemand. Behalve Kyle, alleen was hij er niet meer. Tranen liepen over haar wangen, niet alleen was ze doodsbang voor het lege huis, maar ze kon er ook niet mee omgaan dat de rest  van haar leven op deze manier zou gaan. Was er dan geen optie? Geen uitweg? Die was er wel, daar niet van, echter was ze zelfs te bang om hem in de hemel op te zoeken. Angst dat hij in de hemel zat en zij in de hel eindigde. Waarom was ze altijd bang? Waarom kon ze niet zijn zoals Kyle, die met opgeheven hoofd dood was gegaan? Althans, dat hoopte ze, dat was het enige waar ze nog enkele moed uit kon putten. Hij kon dit, dan moest zij dit ook kunnen, voor hem.

Envy

A bittersweet feeling welled up in my chest. It numbed out any other feeling I could possibly feel, not even the deep wound on my side or my burning eyes. This homesickness I felt was just an illusion, I know that now. I longed to return to a place that I had never known, a home that never belonged to me. This feeling of hiraeth left me broken, my knees hit the cold earth and my head bowed down, eyes seeing nothing but the blurry grass. 

'It's not your fault.' A voice tried to break through my solitude. The hard sounds of the voice tried to get my walls down, yet a sweet whisper eased my pain. 

'Why? Can you explain to me why he had to die? This is so unfair, there is no one who benefits from his death, only grief and pain will arise.' I blurred out.  

'The enemy benefits from his death. His death has left you unable to fight, so it seems.' Some one kneeled besides me, placed a careful, warm hand on my shoulder and tried to comfort me.

'So it is I who is to blame, after all?' My voice cracked as I lifted my head, once again seeing that horrifying sight in front of me. There lay he, the one I had trusted most in the world. How could I have been so blind, naive and stupid as to believe he would survive all of this? I was a fool, thinking that after this war, we would get our own little happy ever after. 

And now he was dead. 

Black arrows still raised from his body, red blood still dripping from his wounds. 

'We have to leave. We might've defeated them now, but they will surely send more troops this way. We've suffered great losses, especially you. So come, we must leave.' I looked at the owner of the voice and burst out in tears. 

'What have they done to your face?'  I asked the Elfenwoman who had always protected me. 

'Don't worry about that now. It was just acid, we Elves heal fast.' She said, her eyes cast to the ground. Both her and I knew that her words weren't true. A scar like this wouldn't be easy to heal or hide, she would be disfigured for life. 

'Now come, child! You are too important to die here!' She shouted. 

'Please, let me give him a proper burial!' I screamed out as she pulled me up and tried to get me away from the battlefield, although it was more a graveyard now. 

'No time! Don't you think I want to bury my friends as well? My brother's body is laying there somewhere,' she screamed with tears in her eyes, 'but we don't have time for that now!' 

I reached out my hand towards the body in front of me as she pulled me along with her, away from the scent of dead, blood, fear and pain. 

'Do you think this fight has changed anything in the world? Or did they die in vain?' I asked her when we were back at camp, looking at the few survivors, mostly wounded. 

She stood next to me, bandages covering most of her face, and a single tear fell down her cheek.

'The world is still the same, there's just...' she took a deep breath, 'less in it.' 

En dan is het nu tijd voor de volgende opdrachten! Ik hoop dat ik weer drie leuke nieuwe ideeën heb voor jullie, en onthoud: feedback over de opdrachten is nog altijd welkom!

Voor de volgende ronde wil ik dat jullie één van de volgende opdrachten kiezen, en hier een verhaal over schrijven. Ik wil jullie iets meer vrijheid geven, dus is er geen vaststaand aantal woorden! Dit betekent dat je een langer verhaal mag maken, maar een gedicht of lied is ook mogelijk! Ik wil de verhalen graag deze maandag, 9 november, binnen hebben, met als onderwerp “schrijfwedstrijd ronde 2”.

 
Succes!