famousmorena schreef:Shishil schreef:
Wauw heftig meis, dat wens ik niemand toe! Ben blij dat het nu veel beter gaat en je naar ''antwoorden'' bent gaan zoeken. Ik snap echt dat het kan helpen als je weet waar het aan gelegen heeft idd, waar het vandaan komt en waarom. Dat helpt denk ik ook veel met het ''healing'' proces.
Mijn situatie is wel anders. Mijn ouders zijn nog samen, mijn moeder is een schat en is totaal niet streng ik vertel haar ook alles, mijn vader is meer het probleem. Trauma's heb ik voornamelijk opgelopen toen ik klein was, mijn vader sloeg me als kind zijnde, gelukkig is dat nu ik ouder ben minder/niet. Daarnaast is hij een narcist en is het heel lastig om daarmee om te gaan, omdat hij gewoon niet weet wat hij doet en hij ziet niet dat hij wat fouts doet. Daarnaast leef ik nog steeds in een omgeving waar hij gewelddadig is tegenover mijn moeder en dat is ook de enige reden waardoor ik het lastig vind om uit huis te gaan en haar achter te laten. Daar voel ik me dan schuldig en verantwoordelijk voor. Maar om ook wat voorbeeldjes te geven, als kind zijnde is het erin gestampt dat ik nooit niet ook maar is mocht praten met een jongen. Laat ik zeggen dat hij zelfs kwaad werd toen ik in groep 5 op een klassenfoto naast een jongen zat. Naarmate ik ouder ben geworden is hij daarin wel flink ''verbeterd''. Maar ik mocht nooit bij vriendinnen slapen, feestjes mocht sws niet zelfs geen kinderfeestje. Ik ben nooit op schoolreizen geweest om even wat voorbeeldjes te noemen. Dit is tegenwoordig echt een stuk beter geworden, ik mag meer en hij is soepeler geworden, maar alsnog leef ik in constante angst voor mijn vader. Bij voorbaat ga ik al afspraken vermijden, omdat ik het al eng vind om toestemming ervoor te vragen. Gelukkig heb ik mijn moeder die helpt me wel enorm, maar het is gewoon echt k*t hoe het thuis speelt. We zijn met 4 meiden (ik en mijn zusjes) en mijn jongste zusjes hebben dit gelukkig niet zo ervaren, dus daar ben ik echt blij mee.
Zoals jij ook al zei, ik ben recentelijk eigenlijk erachter gekomen dat ik een super sociaal iemand ben, maar door mijn situatie heb ik dat nooit beseft, omdat ik altijd tegen gehouden werd snapje?
@Lavaires
ik had dit ook. uiteindelijk was t zo erg tussen ons dat ik echt dus het huis uit moest van hen, ik was zelf ook an het zoeken al een jaar ofzo maar kon nooit echt die stap maken omdat ik bang was dar mn moeder dan wat zou overkomen. maar je moet eht voor jezelf kiezen. je meoder kiest er bewust voor om bij m te blijven en jij zal enkel ten onder gaan
Wauw hoor niet vaak dat iemand hetzelfde meemaakt. Het is zoo lastig, want ik laat ook mijn zusjes achter. Ik heb het gevoel als ik die stap maak dat ik dan ook echt contact moet verbreken met iedereen, dus alles of niets en dat is echt lastig. Hoe heb jij die stap gemaakt en hoe denk je er nu over achteraf? @famousmorena
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.
Algemeen < Algemeen Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
20
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
