Forum

Ralsei schreef:
Ik begrijp dit helemaal. Als ze willen dat je werkt vind ik wel dat ze je moeten steunen als het om je gezondheid gaat. Zonder steun kom je er echt niet uit.

Ik heb vergelijkbare ervaringen gehad met familie.

LindzyInfernal schreef:
Kun je geen wajong of arbeidsongeschiktheid uitkering aan vragen als de problematiek je in de weg zit van werken. Als er een diagnose van iets is zwart op wit moet dat voldoende zijn voor een uitkering in wat voor vorm dan ook. 

Iemand zoeken die je steun kan bieden is dan erg belangrijk als je het gevoel krijgt van dat je ouders het vervelend gaan vinden. Is dat wat je hebt te genezen? Lijkt me vervelend om in constante pijn te zijn en daardoor niet te kunnen werken wat je wel wil doen.

SalviaDivinorum schreef:
Ik vind het echt heel vervelend voor je dat je ouders je niet serieus nemen met je klachten! Hoop voor je dat je snel meer duidelijkheid daar over krijgt en dat ze dan een beetje bijdraaien. 
Wat zijn nu de klachten waar je het meest last van hebt? En qua werk zoeken, misschien kan je werk vinden wat je ondanks je gezondheid wel kan doen? Misschien voor minder uren per week of werk wat fysiek niet zwaar is? 

HarryStyles schreef:
Ik heb echt precies dezelfde lichamelijke problemen 

maar wat kut dat je ouders zo naar doen?? Had daar zelf ook wel problemen mee, maar uiteindelijk is dat allemaal wel een beetje beter gegaan en snappen ze nu eindelijk dat sommige dingen gewoon niet lukken en niet kunnen. Ik hoop dat je ouders ook uiteindelijk gaan bijdraaien <3

Phobias schreef:
Ik heb dit topic even vlug gelezen maar als ik jou was zou ik gewoon naar het ziekenhuis gaan tho! Je bent 22 (wat betekent dat je dit gewoon zelf mag en kan bepalen) en als jij je daar fijner bij voelt zou ik gewoon langsgaan. Stiekem dingen doen is echt niet goed, maar je ouders hoeven het in principe niet eens te weten.