WURM schreef:
Zoals veel van jullie weten ben ik vorig jaar oktober opgenomen op de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis met een sondeslang. Ik ben daar toen 4 a 5 weken geweest en daarna ging het weer redelijk oke.
Ik heb geen anorexia of boulimia, maar een stem in mijn hoofd die mij verteld dat ik zo min mogelijk moet eten en zo slecht mogelijk voor mezelf moet zorgen want dan ga ik vanzelf dood. De stem dwingt mij om mezelf uit te hongeren, eten weg te gooien etc.
Begin dit jaar toen al die corona maatregelen kwamen viel er voor mij ontzettend veel weg. Het is voor een normaal mens al kut maar in de psychiatrie is het ook ontzettend kut. En ik ben toen volledig terug gevallen. Ik probeerde weken hulp te zoeken, dokter die zich zorgen maakt en mijn hulpverlening opbelt en het ziekenhuis. Maar mijn psychiater wilde mij niet doorsturen. Fijn..
Nu ben ik sinds 4 weken sinds die kutafspraak met mijn psychiater er zelf maar tegen gaan vechten. Ik kon niet veel meer, mijn bloeddruk werd iedere dag gevaarlijk laag en ik kreeg zoiets van fuck you naar mijn psychiater. Ik doe het wel zelf. Ik krijg nog een doorverwijzing van de dokter naar een diëtiste in het ziekenhuis die hier heel veel ervaring mee heeft maar tot die tijd doe ik het zelf.
Het is 1 grote strijd, en zeker niet makkelijk. Na 2 jaar amper eten is mijn maag gekrompen en moet ik door de pijn heen eten waardoor ik savonds ontzettend beroerd ben. Het stemmetje wil me dwingen op te geven. Het is makkelijker om niet te eten dan heb je dit gezeik ook niet. Maar ik vecht en vecht en vecht.
Mijn ribben zijn voelbaar maar niet meer zichtbaar en dat is zo fijn.
Ik heb het gevoel dat ik dit topic moet maken zodat ik zelf blijf onthouden om door te vechten. Dat ik het een soort van uitgesproken heb en ik voel bij jullie zo ontzettend veel steun.
Zoals veel van jullie weten ben ik vorig jaar oktober opgenomen op de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis met een sondeslang. Ik ben daar toen 4 a 5 weken geweest en daarna ging het weer redelijk oke.
Ik heb geen anorexia of boulimia, maar een stem in mijn hoofd die mij verteld dat ik zo min mogelijk moet eten en zo slecht mogelijk voor mezelf moet zorgen want dan ga ik vanzelf dood. De stem dwingt mij om mezelf uit te hongeren, eten weg te gooien etc.
Begin dit jaar toen al die corona maatregelen kwamen viel er voor mij ontzettend veel weg. Het is voor een normaal mens al kut maar in de psychiatrie is het ook ontzettend kut. En ik ben toen volledig terug gevallen. Ik probeerde weken hulp te zoeken, dokter die zich zorgen maakt en mijn hulpverlening opbelt en het ziekenhuis. Maar mijn psychiater wilde mij niet doorsturen. Fijn..
Nu ben ik sinds 4 weken sinds die kutafspraak met mijn psychiater er zelf maar tegen gaan vechten. Ik kon niet veel meer, mijn bloeddruk werd iedere dag gevaarlijk laag en ik kreeg zoiets van fuck you naar mijn psychiater. Ik doe het wel zelf. Ik krijg nog een doorverwijzing van de dokter naar een diëtiste in het ziekenhuis die hier heel veel ervaring mee heeft maar tot die tijd doe ik het zelf.
Het is 1 grote strijd, en zeker niet makkelijk. Na 2 jaar amper eten is mijn maag gekrompen en moet ik door de pijn heen eten waardoor ik savonds ontzettend beroerd ben. Het stemmetje wil me dwingen op te geven. Het is makkelijker om niet te eten dan heb je dit gezeik ook niet. Maar ik vecht en vecht en vecht.
Mijn ribben zijn voelbaar maar niet meer zichtbaar en dat is zo fijn.
Ik heb het gevoel dat ik dit topic moet maken zodat ik zelf blijf onthouden om door te vechten. Dat ik het een soort van uitgesproken heb en ik voel bij jullie zo ontzettend veel steun.


0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 


22
<3