schreef:
is 18 en kan echt letterlijk niets alleen. Aleja nee, ze kan het wel maar is te lui dus laat ze mijn papa al haar werk doen. Zo was ze haar bankkaart 'kwijt' (had ze de volgende dag in haar handtas gevonden) en vroeg direct aan mijn papa om een nieuwe te regelen. Moest ik dit meemaken zou het zijn "ga naar de bank en regel het", maar voor haar doen ze alles. Ze doet nooit haar best voor school (ze doet beroepsonderwijs, dan zou je verwachten dat ze moeite doet voor haar toekomstige job), doet nooit klusjes thuis, heeft geen studentenjob, ... En toch wordt zij altijd zo behandelt als een prinses. Toen ik naar mijn eerste jaar universiteit ging (18 jaar dus ook), moest ik helemaal zelf naar die stad waar ik nog nooit geweest was, uitpluizen welk gebouw ik moest zijn, mij zelf inschrijven, zelf dat geld betalen. Zij zou dat NOOIT in haar leven moeten doen, terwijl universiteit echt een big deal was voor mij en zelfs voor dat doen ze geen moeite. Zit nu ondertussen in mijn 3e jaar dus maakt niet meer zoveel uit maar dan nog... Waarom wordt zij zoveel beter behandelt terwijl ze mijn papa behandelt als een hoopje stront en hem gewoon ziet als een rondlopende portemonnee, terwijl ik zoveel voor hem doe, het huis kuisen, klusjes thuis, ... Terwijl ik ook nog een kot heb dat ik moet onderhouden...
Wat kan ik er aan doen mij hier niet zoveel meer van aan te trekken? Heb al veel geprobeerd maar het is sterker dan mezelf en ik wil dus hier niet meer zo mee bezig zijn want ik maak hier mezelf zo ongelukkig mee maar idk hoe... ?
is 18 en kan echt letterlijk niets alleen. Aleja nee, ze kan het wel maar is te lui dus laat ze mijn papa al haar werk doen. Zo was ze haar bankkaart 'kwijt' (had ze de volgende dag in haar handtas gevonden) en vroeg direct aan mijn papa om een nieuwe te regelen. Moest ik dit meemaken zou het zijn "ga naar de bank en regel het", maar voor haar doen ze alles. Ze doet nooit haar best voor school (ze doet beroepsonderwijs, dan zou je verwachten dat ze moeite doet voor haar toekomstige job), doet nooit klusjes thuis, heeft geen studentenjob, ... En toch wordt zij altijd zo behandelt als een prinses. Toen ik naar mijn eerste jaar universiteit ging (18 jaar dus ook), moest ik helemaal zelf naar die stad waar ik nog nooit geweest was, uitpluizen welk gebouw ik moest zijn, mij zelf inschrijven, zelf dat geld betalen. Zij zou dat NOOIT in haar leven moeten doen, terwijl universiteit echt een big deal was voor mij en zelfs voor dat doen ze geen moeite. Zit nu ondertussen in mijn 3e jaar dus maakt niet meer zoveel uit maar dan nog... Waarom wordt zij zoveel beter behandelt terwijl ze mijn papa behandelt als een hoopje stront en hem gewoon ziet als een rondlopende portemonnee, terwijl ik zoveel voor hem doe, het huis kuisen, klusjes thuis, ... Terwijl ik ook nog een kot heb dat ik moet onderhouden...
Wat kan ik er aan doen mij hier niet zoveel meer van aan te trekken? Heb al veel geprobeerd maar het is sterker dan mezelf en ik wil dus hier niet meer zo mee bezig zijn want ik maak hier mezelf zo ongelukkig mee maar idk hoe... ?


0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 


17