Deel je sw inzending - Forum

Account verwijderd

schreef:
Note: Ik heb de mijne al ingezonden dus plagiaat plegen heeft vrij weinig zin

Mijne: <3

Varamyr
Wereldberoemd

Varamyr schreef:
Hij maakte gebruik van emotionele wreedheid jegens mens en dier en hij vernederde andere mensen, al dan niet in het bijzijn van anderen.

Een zuchtje wind uit het naaldhout bracht de mensengeur naar hem toe, met een lichtere zweem van rook en gebladerte. De stank van oude huiden, dood en verzuurd, die bijna onmerkbaar was onder de sterke lucht van rook, bloed en verrotting, drong diep zijn neus binnen en ondanks de kwalijke reuk, kwam een royale grijns aan het licht. Het waarnemen van verwrongen organismes die geen levensfuncties meer tentoonspreidden, liet hem ontwaken in verbinding en stromen van blijdschap. Dat hij in staat was om mensen, zwakke wezens die dof van gehoor waren en ongevoelig voor geur, naar de andere wereld te brengen, gaf hem meer onbeschroomdheid dan ooit tevoren.
De zielenstrijd tussen mens en Satan naderde het einde en hij prognosticeerde dat hij de stervelingen zou overwinnen. Zijn gedaante werd ingesloten door talloze Christenen, waarbij slechts een paar individuen nog een teken gaven van enige expiratie. Zij hadden de vermetelheid om de trekker van een revolver over te halen, met als doel de zwarte ziel van Satan naar de filistijnen te helpen. Echter had geen één van hen het vermogen om hun tegenstander onschadelijk te maken en verloren ze hierbij welwaardig hun strijd tegen het kwaad; hun drijfkracht werd door hem uit het lichaam gezogen.
Satan die zich met geweld ging wreken en rondom zijn wapens toonde waarmee heftig werd gestreden, leek de strijd te hebben gewonnen. Geen enkele klanken van levende wezens werden hoorbaar gemaakt, behalve die van zichzelf, en het liet hem hierdoor denken dat hij elk organisme had geëxecuteerd, verbrand en naar de onderwereld had gebracht. Maar schijn bedroog. Toen hij aanstalten maakte om in rook op te gaan, voelde hij hoe een energiebron zijn leven exploiteerde. Een helse pijn schoot door naar zijn hersenen en binnen een fractie van een seconde vertoonde hij geen tekens meer van enig leven. Hij had niet kunnen zien wie hem van het leven beroofde, maar hij was er zeker van dat hij de dader meegenomen had in zijn eigen gegraven graf.

ben er echt trots op

Account verwijderd

schreef:

Varamyr schreef:
Hij maakte gebruik van emotionele wreedheid jegens mens en dier en hij vernederde andere mensen, al dan niet in het bijzijn van anderen.

Een zuchtje wind uit het naaldhout bracht de mensengeur naar hem toe, met een lichtere zweem van rook en gebladerte. De stank van oude huiden, dood en verzuurd, die bijna onmerkbaar was onder de sterke lucht van rook, bloed en verrotting, drong diep zijn neus binnen en ondanks de kwalijke reuk, kwam een royale grijns aan het licht. Het waarnemen van verwrongen organismes die geen levensfuncties meer tentoonspreidden, liet hem ontwaken in verbinding en stromen van blijdschap. Dat hij in staat was om mensen, zwakke wezens die dof van gehoor waren en ongevoelig voor geur, naar de andere wereld te brengen, gaf hem meer onbeschroomdheid dan ooit tevoren.
De zielenstrijd tussen mens en Satan naderde het einde en hij prognosticeerde dat hij de stervelingen zou overwinnen. Zijn gedaante werd ingesloten door talloze Christenen, waarbij slechts een paar individuen nog een teken gaven van enige expiratie. Zij hadden de vermetelheid om de trekker van een revolver over te halen, met als doel de zwarte ziel van Satan naar de filistijnen te helpen. Echter had geen één van hen het vermogen om hun tegenstander onschadelijk te maken en verloren ze hierbij welwaardig hun strijd tegen het kwaad; hun drijfkracht werd door hem uit het lichaam gezogen.
Satan die zich met geweld ging wreken en rondom zijn wapens toonde waarmee heftig werd gestreden, leek de strijd te hebben gewonnen. Geen enkele klanken van levende wezens werden hoorbaar gemaakt, behalve die van zichzelf, en het liet hem hierdoor denken dat hij elk organisme had geëxecuteerd, verbrand en naar de onderwereld had gebracht. Maar schijn bedroog. Toen hij aanstalten maakte om in rook op te gaan, voelde hij hoe een energiebron zijn leven exploiteerde. Een helse pijn schoot door naar zijn hersenen en binnen een fractie van een seconde vertoonde hij geen tekens meer van enig leven. Hij had niet kunnen zien wie hem van het leven beroofde, maar hij was er zeker van dat hij de dader meegenomen had in zijn eigen gegraven graf.

ben er echt trots op

Varamyr
Wereldberoemd

Varamyr schreef:

Sylvie schreef:

Varamyr schreef:
Hij maakte gebruik van emotionele wreedheid jegens mens en dier en hij vernederde andere mensen, al dan niet in het bijzijn van anderen.

Een zuchtje wind uit het naaldhout bracht de mensengeur naar hem toe, met een lichtere zweem van rook en gebladerte. De stank van oude huiden, dood en verzuurd, die bijna onmerkbaar was onder de sterke lucht van rook, bloed en verrotting, drong diep zijn neus binnen en ondanks de kwalijke reuk, kwam een royale grijns aan het licht. Het waarnemen van verwrongen organismes die geen levensfuncties meer tentoonspreidden, liet hem ontwaken in verbinding en stromen van blijdschap. Dat hij in staat was om mensen, zwakke wezens die dof van gehoor waren en ongevoelig voor geur, naar de andere wereld te brengen, gaf hem meer onbeschroomdheid dan ooit tevoren.
De zielenstrijd tussen mens en Satan naderde het einde en hij prognosticeerde dat hij de stervelingen zou overwinnen. Zijn gedaante werd ingesloten door talloze Christenen, waarbij slechts een paar individuen nog een teken gaven van enige expiratie. Zij hadden de vermetelheid om de trekker van een revolver over te halen, met als doel de zwarte ziel van Satan naar de filistijnen te helpen. Echter had geen één van hen het vermogen om hun tegenstander onschadelijk te maken en verloren ze hierbij welwaardig hun strijd tegen het kwaad; hun drijfkracht werd door hem uit het lichaam gezogen.
Satan die zich met geweld ging wreken en rondom zijn wapens toonde waarmee heftig werd gestreden, leek de strijd te hebben gewonnen. Geen enkele klanken van levende wezens werden hoorbaar gemaakt, behalve die van zichzelf, en het liet hem hierdoor denken dat hij elk organisme had geëxecuteerd, verbrand en naar de onderwereld had gebracht. Maar schijn bedroog. Toen hij aanstalten maakte om in rook op te gaan, voelde hij hoe een energiebron zijn leven exploiteerde. Een helse pijn schoot door naar zijn hersenen en binnen een fractie van een seconde vertoonde hij geen tekens meer van enig leven. Hij had niet kunnen zien wie hem van het leven beroofde, maar hij was er zeker van dat hij de dader meegenomen had in zijn eigen gegraven graf.

ben er echt trots op

is dit sarcasme

Account verwijderd

schreef:

Varamyr schreef:

Sylvie schreef:

Varamyr schreef:
Hij maakte gebruik van emotionele wreedheid jegens mens en dier en hij vernederde andere mensen, al dan niet in het bijzijn van anderen.

Een zuchtje wind uit het naaldhout bracht de mensengeur naar hem toe, met een lichtere zweem van rook en gebladerte. De stank van oude huiden, dood en verzuurd, die bijna onmerkbaar was onder de sterke lucht van rook, bloed en verrotting, drong diep zijn neus binnen en ondanks de kwalijke reuk, kwam een royale grijns aan het licht. Het waarnemen van verwrongen organismes die geen levensfuncties meer tentoonspreidden, liet hem ontwaken in verbinding en stromen van blijdschap. Dat hij in staat was om mensen, zwakke wezens die dof van gehoor waren en ongevoelig voor geur, naar de andere wereld te brengen, gaf hem meer onbeschroomdheid dan ooit tevoren.
De zielenstrijd tussen mens en Satan naderde het einde en hij prognosticeerde dat hij de stervelingen zou overwinnen. Zijn gedaante werd ingesloten door talloze Christenen, waarbij slechts een paar individuen nog een teken gaven van enige expiratie. Zij hadden de vermetelheid om de trekker van een revolver over te halen, met als doel de zwarte ziel van Satan naar de filistijnen te helpen. Echter had geen één van hen het vermogen om hun tegenstander onschadelijk te maken en verloren ze hierbij welwaardig hun strijd tegen het kwaad; hun drijfkracht werd door hem uit het lichaam gezogen.
Satan die zich met geweld ging wreken en rondom zijn wapens toonde waarmee heftig werd gestreden, leek de strijd te hebben gewonnen. Geen enkele klanken van levende wezens werden hoorbaar gemaakt, behalve die van zichzelf, en het liet hem hierdoor denken dat hij elk organisme had geëxecuteerd, verbrand en naar de onderwereld had gebracht. Maar schijn bedroog. Toen hij aanstalten maakte om in rook op te gaan, voelde hij hoe een energiebron zijn leven exploiteerde. Een helse pijn schoot door naar zijn hersenen en binnen een fractie van een seconde vertoonde hij geen tekens meer van enig leven. Hij had niet kunnen zien wie hem van het leven beroofde, maar hij was er zeker van dat hij de dader meegenomen had in zijn eigen gegraven graf.

ben er echt trots op

is dit sarcasme

Nope, ik kon geen betere hp gif vinden oeps

want ik vind je schrijfstijl echt love, kan wel met duizend complimentjes gaan strooien maar dat is ook een beetje slijmerig

Account verwijderd

schreef:

Varamyr schreef:
Hij maakte gebruik van emotionele wreedheid jegens mens en dier en hij vernederde andere mensen, al dan niet in het bijzijn van anderen.

Een zuchtje wind uit het naaldhout bracht de mensengeur naar hem toe, met een lichtere zweem van rook en gebladerte. De stank van oude huiden, dood en verzuurd, die bijna onmerkbaar was onder de sterke lucht van rook, bloed en verrotting, drong diep zijn neus binnen en ondanks de kwalijke reuk, kwam een royale grijns aan het licht. Het waarnemen van verwrongen organismes die geen levensfuncties meer tentoonspreidden, liet hem ontwaken in verbinding en stromen van blijdschap. Dat hij in staat was om mensen, zwakke wezens die dof van gehoor waren en ongevoelig voor geur, naar de andere wereld te brengen, gaf hem meer onbeschroomdheid dan ooit tevoren.
De zielenstrijd tussen mens en Satan naderde het einde en hij prognosticeerde dat hij de stervelingen zou overwinnen. Zijn gedaante werd ingesloten door talloze Christenen, waarbij slechts een paar individuen nog een teken gaven van enige expiratie. Zij hadden de vermetelheid om de trekker van een revolver over te halen, met als doel de zwarte ziel van Satan naar de filistijnen te helpen. Echter had geen één van hen het vermogen om hun tegenstander onschadelijk te maken en verloren ze hierbij welwaardig hun strijd tegen het kwaad; hun drijfkracht werd door hem uit het lichaam gezogen.
Satan die zich met geweld ging wreken en rondom zijn wapens toonde waarmee heftig werd gestreden, leek de strijd te hebben gewonnen. Geen enkele klanken van levende wezens werden hoorbaar gemaakt, behalve die van zichzelf, en het liet hem hierdoor denken dat hij elk organisme had geëxecuteerd, verbrand en naar de onderwereld had gebracht. Maar schijn bedroog. Toen hij aanstalten maakte om in rook op te gaan, voelde hij hoe een energiebron zijn leven exploiteerde. Een helse pijn schoot door naar zijn hersenen en binnen een fractie van een seconde vertoonde hij geen tekens meer van enig leven. Hij had niet kunnen zien wie hem van het leven beroofde, maar hij was er zeker van dat hij de dader meegenomen had in zijn eigen gegraven graf.

ben er echt trots op

je schrijfstijl is echt goals

Varamyr
Wereldberoemd

Varamyr schreef:

Sylvie schreef:

Varamyr schreef:

Sylvie schreef:

is dit sarcasme

Nope, ik kon geen betere hp gif vinden oeps

want ik vind je schrijfstijl echt love, kan wel met duizend complimentjes gaan strooien maar dat is ook een beetje slijmerig

ja ik kan die rode dame nooit serieus nemen hahahah, but thanks tho, dat is cute

Account verwijderd

schreef:
Up

Account verwijderd

schreef:
Ik moet er nog aan beginnen cry

Duchess
Wereldberoemd

Duchess schreef:
Oh, holdon

Duchess
Wereldberoemd

Duchess schreef:
Met een handdoek over zijn schouders liep Duke de douche uit. Hij had een hekel aan hotels, maar op het moment was het even niet anders. Hij fronste diep toen hij een klein briefje voor zijn deur zag liggen. ‘Het dak,’ stond er alleen. Dukes ogen vernauwden zich argwanend tot spleetjes. Als het goed was, was er niemand anders dan hij en zijn butler die wisten waar hij op dat moment was. Misschien had Takashi iets? Duke kon zich moeilijk voorstellen dat zijn butler zo’n vaag bericht achterlaten zou, maar was desondanks nieuwsgierig geworden. Hij trok zijn jas en schoenen aan, sloot zijn hotelkamer af en vertrok naar het dak. Daar kwam Duke erachter dat hij alleen was. Hij stak zijn handen in zijn zakken tegen de kou en wind, waarna hij een rondje over het dak liep, maar er was echt niemand anders. Hij wilde net teruggaan, toen Takashi het dak opstapte. Deze keek zijn werkgever even verbaasd aan. ‘U dus toch?’ Vroeg hij. Duke kneep zijn ogen samen en schudde zijn hoofd. ‘Ik dacht dat jij- ‘
‘Cheyne, wat een leuke verrassing.’ Duke keek langs zijn butler om een derde man het dak op te zien komen. Niks aan de man kwam hem bekend voor. ‘Het spijt me, kennen we elkaar?’ De vreemdeling grijnsde breed. ‘Ik ken jou, is dat genoeg?’ Takashi kneep zijn ogen samen. Hij vertrouwde de hele situatie niet. De vreemdeling reikte naar zijn achterzak en haalde uit voor de butler reageren kon. Hij keek verbaasd naar het mes dat uit zijn borst stak. Hij hapte naar adem en greep het handvat beet, maar viel voorover voor hij iets beginnen kon. Duke had met grote ogen toegekeken. ‘Is…’ Stamelde hij. De man porde met de neus van zijn schoen in de zij van de butler. ‘Nog niet, maar lang duurt dat niet meer.’ Het was allemaal nog onwerkelijk. Takashi werkte al acht jaar voor hem. Acht jaar was de butler niet van zijn zijde geweken en binnen nu en enkele minuten was hij er niet meer. Een vreemd soort rust spoelde over Duke heen, waarna hij de man strak aankeek. ‘En nu?’ Vroeg hij alleen kil. De man grijnsde breed, maar antwoordde niet. In plaats daarvan kwam hij op Duke af, pakte hem bij zijn kraag en duwde hem naar de dakrand. ‘Nu smeek je me of ik je wil sparen,’ grijnsde hij. Duke keek voorzichtig over zijn schouder naar de straat onder hem. God, dat was een afstand – en geen kleine ook. Hij keek weer op, recht in het gezicht van zijn aanvaller. ‘Ik sla nog liever te pletter,’ siste Duke. De man grijnsde breed. ‘Zoals je wenst.’ Hij liet Dukes kraag los, maar die greep de man bij de zijne, waardoor hij hem in zijn val meetrok. Even was er de dakrand tegen zijn onderbenen. Daarna niks dan wind en de zwaartekracht die op hem drukte. Vijfentachtig verdiepingen suisden sneller en sneller langs zijn gezicht. De ramen leken bijna op een filmrol, bedacht Duke zich nog, voor zijn film abrupt op stop gezet werd.

Sansa
Internationale ster

Sansa schreef:
Ik had het ingeleverd, las het door. En mijn reactie was... Shit dat ik daar overheen gelezen had.

Toothless
Wereldberoemd

Toothless schreef:
Neh, doe ik liever na de uitslag sorry.

Account verwijderd

schreef:
Ben er niet dol op, maar whatever haha

Akane sloot de zware schuurdeuren achter zich en keek naar het groepje mensen wat ze binnen de schuur had verzameld. Twee meisjes en één jongen. Van die drie was één een vampierjager, wist Akane. Het enige wat ze niet zeker wist was wee van de drie het was. Akane had geen geduld, ze had geen zin om het uit te zoeken. Ze was nu al weken bezig en drie mensen doden was best te doen. Ze grijnsde kort. Drie mensen was niet alleen te doen, het was een feestmaal.
Ze zette een paar stappen in hun richting. Een meisje met lang blond haar klampte zich vast aan de jongen. Haar naam was Lucy, de jongen waar ze zich aan vastklampte heette Owen. Owen was haar vriendje, wist Akane. Het derde meisje, wat zich in een hoek probeerde te verstoppen, was Ava. Ze was een vriendin van de twee. Akane hield haar hoofd schuin en keek naar het groepje. “Weet je, als jullie gewoon toegeven wie van de drie de jager is hoeven jullie niet allemaal dood,” zei ze. “Dan laat ik de rest misschien gaan.” Ze pakte Lucy bij haar arm en trok haar naar zich toe. “Zo niet sterven jullie allemaal, een voor een…”
Het meisje krabde en probeerde zich los te wurmen, maar het lukte haar niet. Toen de rest van de groep alleen nog maar zwijgend naar haar staarde haalde Akane haar schouders op. “Dan niet…” Ze zette haar hoektanden in de nek van het meisje en dronk tot haar levenloze lichaam op de grond viel. Ava drukte zich in de hoek en gilde, compleet in paniek. Irritant, vond Akane. Het was ook niet zo dat verstoppen zou helpen hier, dus ze had er niets aan. Owen staarde alleen vol ongeloof naar het lichaam van zijn vriendin. “J-je… Jij…” De arme knul kwam niet meer uit zijn woorden. Triest. Je zou toch verwachten dat iemand op zo’n moment sterker zou zijn. Terug zou vechten. Het ging om zijn vriendin, verdomme. Akane zuchtte diep en stapte over het lichaam van Lucy heen.
“Nu is het te laat… Nu moeten jullie allemaal dood.” Ze trok Ava de hoek uit en keek het meisje kort aan. “In ieder geval weten we zeker dat jíj geen jager bent,” grinnikte ze. Van het splinterige hout van deze rotschuur had iedere redelijke jager een staak kunnen maken. Het meisje keek haar met grote ogen aan en smeekte, smeekte tot het allerlaatste moment, tot ze het niet meer kon en naast haar vriendin op de grond belandde.
Als allerlaatste was Owen over, die na de moord van het tweede meisje achteruit was gedeisd maar nog steeds angstig naar de vampier stond te kijken. Wat een verschrikkelijke kneus. Ze duwde de jongen hardhandig tegen de muur. “Dus nog steeds praat je niet?” vroeg ze. Jammer, nu zou ze het nooit weten. Niet heel erg hoor, wie de jager ook was, hij of zij was binnen een paar minuten toch dood. Ze zette haar tanden in de nek van de jongen en wilde hem dezelfde dood bezorgen als zijn vriendinnen, maar voordat dat haar lukte voelde ze een steek in haar borst, gevolgd door verschrikkelijke pijn. Ze liet de jongen los en staarde naar haar borst. Een stuk hout. Dus toch… Hij? Dat kon niet... Ze voelde zich duizelig worden en wist dat ze snel moest handelen. Met haar laatste beetje kracht smeet ze de jongen tegen de schuur, zodat hij zeker weten dood was. Ze liet zich op haar knieën vallen. Het had erger gekund. Nu had ze hem ten minste te pakken gekregen… Al dacht hij hoogstwaarschijnlijk precies hetzelfde.

Account verwijderd

schreef:
Love voor jullie originele eindes tho! ^^

Account verwijderd

schreef:
Mijn ogen vallen bijna dicht. Ik weet dat ik vroeg op moet voor de excursie maar ik dwing mezelf om op het nieuws te wachten. Twee weken geleden kwam het eerste nieuws over kernproeven in Noord-Korea binnen en sindsdien blijf het maar door mijn hoofd spoken. Ze hebben het constant over 'een serieuze dreiging' en 'mislukte onderhandelingen'. Het lukt niet om het nieuws van me af te zetten. Mijn ouders wuifden mijn angst weg toen ik vertelde hoe erg ik ermee zat. Ze negeerden mijn smeekbedes om mee te gaan naar mijn tante in Canada. ''School is te belangrijk Megan, je kan nu geen vrij nemen.'' Wat nou belangrijk? Een excursie naar een suf museum gaat me echt niet helpen.
Ik sleep mezelf naar mijn slaapkamer. Ik lees het laatste nieuws wel als ik morgenochtend in de bus zit. Eenmaal in mijn bed begin ik er echter weer over te piekeren. Zou er echt een oorlog tussen Noord-Korea en de VS kunnen ontstaan? Hoe zou het zijn om door een bom geraakt te worden? Zou je pijn voelen of gaat het zo snel dat je niets voelt? Mijn oogleden voelen steeds zwaarder en voor ik het weet ben ik in diepe slaap. Alles om me heen is donker tot ik ineens gele sterretjes zie. Ze zijn prachtig, tot een van de sterretjes verandert van vorm. Hij begint te lijken op, een raket? Ik draai me om en zie een gigantische raket op me afkomen. Ik probeer te rennen en mijn ogen schieten open. Ik kijk op de klok. Half acht al?! Ik kleed me gauw om, prop wat koekjes in mijn tas en begin te rennen richting school. Hijgend kom ik aan bij het plein waar we zouden verzamelen. Mijn oog valt op twee personen in de hoek.
''Jongens, waar is iedereen? We moesten toch om kwart voor acht verzamelen?'' Ik kijk naar mijn vriend Martie maar hij trekt alleen zijn schouders op en geeft een korte grom.
''De bus staat in de file dus veel mensen zijn de school ingegaan omdat het daar warmer is.'' Jen kijkt me aan met een glimlach. Zelfs als ze slecht nieuws brengt is ze nog vrolijk. Ik ken haar nog niet zo lang maar Martie is al jaren mijn vriend. De laatste tijd gedraagt hij zich alleen zo afwezig.
We wachten nog een half uur tot de bus eindelijk arriveert. Er staat inmiddels een grote groep leerlingen en leraren te wachten en tegen de tijd dat we instappen zijn veel plekken al bezet.
''Zullen we eens een keer vooraan zitten? We zitten altijd achteraan en hier is nog een extra grote bank vrij.'' Jen wijst naar de rode zittingen vooraan in de bus.
''Waarom zouden we? De leraren gaan waarschijnlijk toch hier zitten. Laten we gewoon achterin zitten, daar is genoeg ruimte voor drie.'' Ik loop al naar achteren, op de voet gevolgd door mijn vrienden.
''Hebben jullie het nieuws al gehoord?'' ''Noord-Korea heeft een nieuwe waarschuwing afgegeven.''
Ik schrik op van Martie's stem.
''Echt waar?!'' Jen ziet dat ik geschrokken ben en doet het achterste raampje open voor wat frisse lucht.
''Kalm aan Meg, het zal heus wel meevallen.'' Ik zit klaar om tegen haar in te gaan als ik plots geschreeuw hoor door het open raam. Ik kijk om en zie een reusachtige vrachtwagen over het plein scheuren. Leerlingen die nog om de bus staan schreeuwen het uit en voor ik het weet is de vrachtwagen vlakbij ons. Het laatste dat door mijn hoofd schiet is de felrode bank helemaal vooraan in de bus. Hoe zou het zijn om door een bom geraakt te worden?