Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Amarynthia schreef:
De beste (O)RPG'er of schrijver bij BTB. Het lijkt mij echt enorm tof om genomineerd te worden voor deze categorie en op deze manier hoop ik jullie te kunnen overtuigen dat ik het verdien. Vandaar dat ik hieronder een stuk tekst en een ORPG geplaatst heb, zodat jullie zelf kunnen beoordelen of ik bij deze categorie pas. Voel je trouwens vrij om als andere schrijver of ORPG'er ook een stukje hier te plaatsen, zodat mensen ook op jou kunnen stemmen! (:
Dit is mijn op een na recentste stuk, geschreven voor de inschrijfronde van de schrijfwedstrijd op VP.
De verloren dochter
Het waren de zachte geluiden die haar beangstigden. De wind die langs het huis suisde. De luiken die daardoor tegen de wand aan klapperden. De koeien die het gras uit de grond plukten en vervolgens enkele seconden op hun eten aan het kauwen waren. Het gekras van nagels over de muur. De snelle voetstappen door de gang, wetende dat er niemand in huis was naast het tweetal in de kamer. Het zachte, aandoenlijke gegiechel van een jong meisje, terwijl ze na haar miskraam nooit een nieuwe poging gedaan hadden om zwanger te raken.
Het was langzaam begonnen. Deuren stonden open, terwijl Mary er zeker van was de deur dicht gedaan te hebben. Achteraf besefte ze pas dat het daar begonnen was en dat het nu was uitgegroeid tot een vloek. Elke nacht sliep ze slecht, bang dat de voetstappen haar kamer zouden betreden.
Mary kneep haar ogen dicht toen ze opnieuw gelach hoorde. Het was pijnlijk om te horen, wetende dat haar dochter zo had kunnen klinken. Bij de geboorte was het misgegaan. Negen maanden had ze haar bij zich gedragen, de kinderkamer was klaar en samen met James had ze een toekomst voor zich gezien. Helaas had het niet zo mogen zijn. Bijna was James niet alleen zijn dochter verloren, maar ook zijn vrouw. En toch was hun relatie al lang niet meer wat het ooit geweest was. De hartstocht was weg. Het verlies had hen veranderd, het had hen anders in het leven laten staan. En nu? Nu werd ze geteisterd door een demon die klonk als het kind dat zij nooit had mogen hebben.
Snelle voetstappen klonken door de gang en stopten verdacht dichtbij. Haar gelach klonk als vrolijke rinkelende bellen. Lief, blij en verschrikkelijk dichtbij.
Mary schoot overeind en drukte de deken dicht tegen haar aan. James, die vertrokken was in een diepe slaap, werd geschrokken wakker.
‘Mary?’ De zorgzaamheid ontbrak. Het klonk haast geïrriteerd. ‘Wat is er?’
Bevend drukte Mary haarzelf tegen de muur, terwijl haar ademhaling schokte. De deurklink ging omlaag en met een krakend geluid ging de deur open. Tranen stonden in haar ogen, bang voor wat er komen zou.
‘Mary?’ James legde een hand op haar schouder en voor het eerst sinds tijden klonk zijn stem zacht, alsof hij oprecht met haar meeleefde.
Ze durfde haar blik niet los te maken van de deur. Een kleine schim stond in de deuropening. Haren die in pijpenkrullen over haar schouders vielen. Een schattig poppenjurkje dat haar een nog jonger uiterlijk gaf. Zag hij het dan niet?
Bevend wees ze naar de deur, hem laten wetend dat er iets was. ‘K-kijk…’
Een zucht verliet zijn lippen. ‘Mary, er is niks. De deur is dicht.’
En dit is een ORPG van mij, samen met Bo.
“Loving and fighting. Accusing, uniting. I can't imagine aworld with you gone. The joy and the chaos, the demons we're made of. I'd be so lost if you leftme alone.”
De beste (O)RPG'er of schrijver bij BTB. Het lijkt mij echt enorm tof om genomineerd te worden voor deze categorie en op deze manier hoop ik jullie te kunnen overtuigen dat ik het verdien. Vandaar dat ik hieronder een stuk tekst en een ORPG geplaatst heb, zodat jullie zelf kunnen beoordelen of ik bij deze categorie pas. Voel je trouwens vrij om als andere schrijver of ORPG'er ook een stukje hier te plaatsen, zodat mensen ook op jou kunnen stemmen! (:
Dit is mijn op een na recentste stuk, geschreven voor de inschrijfronde van de schrijfwedstrijd op VP.
De verloren dochter
Het waren de zachte geluiden die haar beangstigden. De wind die langs het huis suisde. De luiken die daardoor tegen de wand aan klapperden. De koeien die het gras uit de grond plukten en vervolgens enkele seconden op hun eten aan het kauwen waren. Het gekras van nagels over de muur. De snelle voetstappen door de gang, wetende dat er niemand in huis was naast het tweetal in de kamer. Het zachte, aandoenlijke gegiechel van een jong meisje, terwijl ze na haar miskraam nooit een nieuwe poging gedaan hadden om zwanger te raken.
Het was langzaam begonnen. Deuren stonden open, terwijl Mary er zeker van was de deur dicht gedaan te hebben. Achteraf besefte ze pas dat het daar begonnen was en dat het nu was uitgegroeid tot een vloek. Elke nacht sliep ze slecht, bang dat de voetstappen haar kamer zouden betreden.
Mary kneep haar ogen dicht toen ze opnieuw gelach hoorde. Het was pijnlijk om te horen, wetende dat haar dochter zo had kunnen klinken. Bij de geboorte was het misgegaan. Negen maanden had ze haar bij zich gedragen, de kinderkamer was klaar en samen met James had ze een toekomst voor zich gezien. Helaas had het niet zo mogen zijn. Bijna was James niet alleen zijn dochter verloren, maar ook zijn vrouw. En toch was hun relatie al lang niet meer wat het ooit geweest was. De hartstocht was weg. Het verlies had hen veranderd, het had hen anders in het leven laten staan. En nu? Nu werd ze geteisterd door een demon die klonk als het kind dat zij nooit had mogen hebben.
Snelle voetstappen klonken door de gang en stopten verdacht dichtbij. Haar gelach klonk als vrolijke rinkelende bellen. Lief, blij en verschrikkelijk dichtbij.
Mary schoot overeind en drukte de deken dicht tegen haar aan. James, die vertrokken was in een diepe slaap, werd geschrokken wakker.
‘Mary?’ De zorgzaamheid ontbrak. Het klonk haast geïrriteerd. ‘Wat is er?’
Bevend drukte Mary haarzelf tegen de muur, terwijl haar ademhaling schokte. De deurklink ging omlaag en met een krakend geluid ging de deur open. Tranen stonden in haar ogen, bang voor wat er komen zou.
‘Mary?’ James legde een hand op haar schouder en voor het eerst sinds tijden klonk zijn stem zacht, alsof hij oprecht met haar meeleefde.
Ze durfde haar blik niet los te maken van de deur. Een kleine schim stond in de deuropening. Haren die in pijpenkrullen over haar schouders vielen. Een schattig poppenjurkje dat haar een nog jonger uiterlijk gaf. Zag hij het dan niet?
Bevend wees ze naar de deur, hem laten wetend dat er iets was. ‘K-kijk…’
Een zucht verliet zijn lippen. ‘Mary, er is niks. De deur is dicht.’
En dit is een ORPG van mij, samen met Bo.
“Loving and fighting. Accusing, uniting. I can't imagine aworld with you gone. The joy and the chaos, the demons we're made of. I'd be so lost if you leftme alone.”
20
