Forum

yassmina11 schreef:
Oke deel 3 ik ga me best doen Ik liep dronken de trap op.Ik voelde me vreselijk van bimnen. Rustig ging ik in bed liggen.Een tijdje later sliep ik gelukkig. Sochtends heb ik een boterham gesmeerd toen ineens de telefoon ging. "hallo,met mevrouw van Dijk met wie spreek ik" De doktee belde."geweldig nieuws mevrouw",ik luisterde vol spanning."wat is er dan dojter"?.Het is zeker niet beter als het om me dochter gaat.Hij vertelde aab de telefoon: ,"u dochter leeft nog".Ik stond stijf van schrik stil.Het mobieltje viel met een klap op de grond. Tranen stroomden over me tranen van blijdschap.Ik deedt me schoenen aan pakte me tas,starte de Auto en reedt naar het ziekenhuis.Ik rende verbijsterd over de gangen totdat ik bij de balie aankwam."haloo is hier miss Victoria van Dijk. De verpleegster knikte en ze liet de kamer zien."Lieverd!!" Ik schreeuwde hopeloos en rebde naar het bed.De tranen kwamen op haar gezicht.Ze probeerde op te staan en omhelsde me."mam" zei ze met een za cht stemmetje.Ze leefde nog,ik gaf haar een kus en bracht haar naar huis.

Angelyn schreef:
Lees je mail!!

LoveWriting schreef:

---

Heb ik al gedaan, erg leuk!

justmesannex schreef:
Mijn stukje. Dit is btw een stuk uit het verhaal wat ik zelf aan het schrijven ben, dus als het lettertype anders is iis het daarom

Het was een normale, leuke dag in het kleine dorpje Linanië. Er waren mensen in het gezellige, knusse dorpje aan het winkelen. Sommige mensen waren op bezoek bij familie of vrienden en andere waren gewoon in hun grote of kleine huisjes gebleven. Laten we verder gaan. In de Prinslaan op nummer 15 woon ik. Het kleine maar toch ook zeker niet bange meisje van 12 jaar oud. Ik pakte de afstandsbediening van de televisie vast en zapte langs verschillende zenders. Ik hoorde gerommel aan de brievenbus en wist dat dat de postbezorger moest zijn. Ik wist ook dat mijn lievelingstijdschrift vandaag zou moeten komen en daarom stond ik op om naar de brievenbus te lopen, naja, lopen, noem het maar rennen. Ik rende naar de brievenbus en pakte alle post op. Folders... Rekeningen... Kaarten... En eindelijk vond ik mijn tijdschrift. Ik pakte het op en de rest liet ik gewoon op de houten vloer vallen. Ik liep naar de bank en sloeg het tijdschrift open. Even later hoorde ik gerommel aan de voordeur, terwijl mijn ouders pas vannacht thuis zouden moeten zijn.

Angelyn schreef:

---

Wanneer horen we wie door is?

LoveWriting schreef:

---

Erg leuk!

BearsFight schreef:
Ik vind dit onzin, Iedereen mag zijn schrijfkunsten en gedichten tonen aan de rest.

justmesannex schreef:

---

Dankje, haha. Mag ik vragen wie je eigenlijk echt op vp bent? Gewoon uit nieuwsgierigheid haha

LoveWriting schreef:

---

Maar door in een team te zitten kunnen andere mensen je ook tips vragen waardoor je je kunsten kunt delen aan anderen en zij dan ook beter worden dankzij jou.

BearsFight schreef:

---

Daar kun je ook gewoon een acc voor maken, Of er zijn wel andere mensen die je kunnen helpen, Want je laat zeker alleen mensen meedoen die goed zijn, maar mensen die minder goed zijn geef je geen kans.

LoveWriting schreef:

---

Haha ik ben Melia xd

Brainwashed schreef:
Oké, dit is een stukje uit een ORPG van mij! (:

 

Het is een druilerige middag. Al de hele dag miezert het aan een stuk door en het pad in Central Park is hierdoor veranderd in een grote modderpoel. Juanisha el Figueroa trippelt zorgvuldig, op haar zwarte designer hakken, om de grootste plassen heen en werpt ondertussen een verwijtende blik richting de lucht, alsof ze het, met de boze blik in haar ogen, kan laten stoppen met regenen. Als dit echter niet het geval blijkt te zijn wendt ze haar blik weer af en vervolgt haar weg, richting de uitgang van het park. Juanisha ziet er tip top uit in haar strakke mantelpakje, opgestoken haar en zorgvuldig opgebrachte make up. Als de vrouw van een rijke zakenman. Zo ziet ze eruit. En dat is precies de bedoeling. Met een neutrale uitdrukking op haar gezicht loopt ze door de poort en laat het rustieke park achter zich terwijl ze met vastbesloten tred richting de bank op 5th Avenue loopt. Losjes houdt ze de paraplu in haar hand, maar klapt die algauw in als ze bij de ingang aankomt. Vlug loopt ze naar binnen. 
"Een goedemiddag, wat kan ik voor u betekenen?" De oude vrouw laat haar blik keurend langs Juanisha gaan. 
"Ik wil graag geld opnemen." 
"Oké. Welke naam?" 
"Elisabeth. Elisabeth Canterburry." De vingers van de vrouw vliegen over de toetsen. Na een tijdje wendt ze haar blik af van het computerscherm en knikt, terwijl een lichte glimlach rond haar smalle lippen speelt. 
"Hoeveel, mevrouw Canterburry?" Juanisha slikt kort. Een bedrag van 5 miljoen euro is geen bedrag dat vaak opgenomen wordt door een normale burger. Het is dan ook van belang dat ze haar rol nu goed speelt. Niet gaat stotteren, en vooral geen twijfeling laat zien. 
"Vijf miljoen." De vrouw trekt haar wenkbrauwen op bij het horen van haar woorden. Ze werpt een korte blik op het beeldscherm en als ze ziet dat deze betaling financieel gezien geen probleem is, knikt ze langzaam. 
"Oké. Ik kom zo terug." Het getik van haar hakken verdwijnt en na een paar minuten is ze weer terug, met een koffer in haar hand. Juanisha bespeurt een korte twijfeling als de vrouw de koffer aan haar overhandigd. 
"Dank u wel. Mijn man, Steve Canterburry, u heeft vast wel eens van hem gehoord, moet namelijk een contante investering doen. Vandaar dus." Juanisha glimlacht liefjes en verlaat dan de bank. Met de zwarte koffer, met daarin 5 miljoen, in haar hand.