Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Varamyr schreef:
hm vgm dit maar weet het niet meer zeker hahah wat erg
Haar ogen waren nog maar net open. Ze lag er futloos bij en ze had moeite met ademhalen. Hij was van plan zijn hand op haar bovenbeen neer te leggen, maar deed dit uiteindelijk niet. Hij wilde eventuele schrik van haar kant voorkomen.
Hij zuchtte. Het stoorde hem dat hij niet wist wat haar overkomen was en ze geen notitie nam van de hulp die hij haar aanbood. Wat hij ook zei en deed, een antwoord kreeg hij niet.
Gearriveerd bij het motel, keek hij opzij. ‘’We zijn er. Wil je dat ik je help met het –‘’
Ze snoerde hem de mond door het portier op eigen kracht te openen. De stilte trok door. Soms kreunde ze en haalde ze zwaarder adem dan zou moeten, vermoedelijk omdat ze uitgeput was en de bewegingen die ze verrichtte haar de moeite kostte die ze nauwelijks in haar had, maar meer dan dat liet ze niet van zich horen.
Hij liet Chrislaine haar eigen gang gaan. Hij wilde haar zo min mogelijk storen met zijn onrust en hij vertrouwde erop dat ze zichzelf helpen kon indien ze haar evenwicht verloor. De auto stond immers pal naast haar.
Hij stapte uit de auto, sloot het portier en liep naar haar toe. De spullen in de achterbak zou hij later mee naar binnen nemen.
‘’Ik kan lopen.’’
‘’Dat kan je niet. Laat me je helpen, Chris.’’ Ze was te eigenwijs om zijn aanbod aan te nemen. Ze volgde zelfstandig het grindpad dat naar de ingang leidde, om vervolgens vijf stappen later een misstap te begaan. Als hij haar niet nauw in de gaten had gehouden, noch uit reflex had ingegrepen, was ze neergevallen op de harde ondergrond. Hij kon haar nog maar net staande houden door haar direct onder de oksels beet te pakken. Ongegeneerd trok hij het lichaam op en tegen zich aan. Ze spartelde niet tegen.
hm vgm dit maar weet het niet meer zeker hahah wat erg
Haar ogen waren nog maar net open. Ze lag er futloos bij en ze had moeite met ademhalen. Hij was van plan zijn hand op haar bovenbeen neer te leggen, maar deed dit uiteindelijk niet. Hij wilde eventuele schrik van haar kant voorkomen.
Hij zuchtte. Het stoorde hem dat hij niet wist wat haar overkomen was en ze geen notitie nam van de hulp die hij haar aanbood. Wat hij ook zei en deed, een antwoord kreeg hij niet.
Gearriveerd bij het motel, keek hij opzij. ‘’We zijn er. Wil je dat ik je help met het –‘’
Ze snoerde hem de mond door het portier op eigen kracht te openen. De stilte trok door. Soms kreunde ze en haalde ze zwaarder adem dan zou moeten, vermoedelijk omdat ze uitgeput was en de bewegingen die ze verrichtte haar de moeite kostte die ze nauwelijks in haar had, maar meer dan dat liet ze niet van zich horen.
Hij liet Chrislaine haar eigen gang gaan. Hij wilde haar zo min mogelijk storen met zijn onrust en hij vertrouwde erop dat ze zichzelf helpen kon indien ze haar evenwicht verloor. De auto stond immers pal naast haar.
Hij stapte uit de auto, sloot het portier en liep naar haar toe. De spullen in de achterbak zou hij later mee naar binnen nemen.
‘’Ik kan lopen.’’
‘’Dat kan je niet. Laat me je helpen, Chris.’’ Ze was te eigenwijs om zijn aanbod aan te nemen. Ze volgde zelfstandig het grindpad dat naar de ingang leidde, om vervolgens vijf stappen later een misstap te begaan. Als hij haar niet nauw in de gaten had gehouden, noch uit reflex had ingegrepen, was ze neergevallen op de harde ondergrond. Hij kon haar nog maar net staande houden door haar direct onder de oksels beet te pakken. Ongegeneerd trok hij het lichaam op en tegen zich aan. Ze spartelde niet tegen.
20
((((
Kan je niet op achteruit gaan toch? 
Kan je niet op achteruit gaan toch? 
