Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
schreef:
Wishbone schreef:
Ja vreemd genoeg beschrijft dit wel een beetje m’n gevoelens nu. Mijn naam is echt toeval trouwens xD
MightyOcean schreef:
Dank je! Bijzonder compliment, nog nooit gehad <3 betekent veelWishbone schreef:
Natuurlijk!
En ik post hem maar even hier, anders post ik wel veel berichten achter elkaar, haha
Inschrijfronde
Ik wil weg van de woeste zee die elke keer het land op walst en mij als een klein schelpje opslokt om me later weer uit te spugen. Weg van de blauwe golven die mij machteloos heen en weer laten rollen over het zand, van hier naar daar. De dreigende witte schuimkoppen komen angstaanjagend dichtbij zodra de golven breken en het zoute water maakt mijn ogen rood en betraand.
Tegen de stroming inzwemmen is water naar de zee dragen. Je kan niet winnen van een mui en zijn kracht. Het water uit de zwinnen stroomt na springvloed nu eenmaal te sterk weg. Een poging doen om te ontsnappen, zal je enkel de moed in de schoenen doen zinken.
“Er is geen zee te hoog”, zou mijn moeder zeggen, maar zeeën van tijd heb ik niet. Op dit moment worden mijn gedachten overspoeld met doemscenario’s. Mijn zoute tranen voeden de macht die me in bedwang houdt. Van boven lijkt het nog zo onschuldig en mooi, maar onder het oppervlak schuilt een wereld vol monsters.
Ik kan niet anders dan het zinkende schip verlaten. Het maakt niet meer uit. Het enige toekomstbeeld dat ik nog van mezelf heb, is een zeemansgraf. De golven mogen me hebben.
Dat stukje is diep! Mooi, het raakt me.Natuurlijk!
En ik post hem maar even hier, anders post ik wel veel berichten achter elkaar, haha
Inschrijfronde
Ik wil weg van de woeste zee die elke keer het land op walst en mij als een klein schelpje opslokt om me later weer uit te spugen. Weg van de blauwe golven die mij machteloos heen en weer laten rollen over het zand, van hier naar daar. De dreigende witte schuimkoppen komen angstaanjagend dichtbij zodra de golven breken en het zoute water maakt mijn ogen rood en betraand.
Tegen de stroming inzwemmen is water naar de zee dragen. Je kan niet winnen van een mui en zijn kracht. Het water uit de zwinnen stroomt na springvloed nu eenmaal te sterk weg. Een poging doen om te ontsnappen, zal je enkel de moed in de schoenen doen zinken.
“Er is geen zee te hoog”, zou mijn moeder zeggen, maar zeeën van tijd heb ik niet. Op dit moment worden mijn gedachten overspoeld met doemscenario’s. Mijn zoute tranen voeden de macht die me in bedwang houdt. Van boven lijkt het nog zo onschuldig en mooi, maar onder het oppervlak schuilt een wereld vol monsters.
Ik kan niet anders dan het zinkende schip verlaten. Het maakt niet meer uit. Het enige toekomstbeeld dat ik nog van mezelf heb, is een zeemansgraf. De golven mogen me hebben.
21
