Forum

ronnetje schreef:
omg heftig wel

dit is de reden dat ik niet eens moeite doe door überhaupt eraan te denken om mee te doen Ik doe niet met alles mee, als de opdracht ne leuk schrijf ik er wat bij anders sla ik ze ook over

Varamyr schreef:
lol
vgm is die van mij echt veels te lang zucht

maar ik had twisty gebruikt dus misschien lag het daaraan

Sylvie schreef:

Show it to me

Varamyr schreef:
Zijn façade was wit geschminkt. Doodnormaal, zou je denken, maar hij zag er werkelijk duivels uit. De rode strepen die over zijn ogen liepen, waren niet getekend door de hulp van een verf- of schminkmiddel. Het was afkomstig van de donker rode vloeistof die in men zijn aderen liepen, bloed. Daarbij zagen zijn ogen rood en droeg hij een masker met een eeuwige glimlach, waar vuile tanden op zichtbaar waren. Achter het masker verschool zich een angstaanjagende aanblik. Zijn gehele mond, doorlopend van oor tot oor in een diagonale lijn, was eruit gesneden. Hij had slechts drie voortanden in zijn tandvlees zitten, verborgen achter de dikke slijmslierten die duidelijk zichtbaar waren. Zelfs zijn tong zag je in de verte nog zitten. Geen wonder dat hij die verwondingen achter een masker verborg.
Zijn voorhoofd was kenmerkelijk aan de horizontale snee die door het hoofd liep. Hierdoor zat zijn huid als het ware los; je kon er met gemak je vinger onder zetten, zijn vel beetpakken en het van zijn hoofd afscheuren. Gruwelijk was het, maar hij had zijn best gedaan om het midden dicht te hechten door het aan zijn ‘normale huid’ vast te maken. Boven op het hoofd waren er drie rechtopstaande plukjes haar te vinden. Ze vormden een trio, hoewel de kleuren van zijn haar anders was. De rechtse pluk zag rood, de andere twee zagen groen. Het zag er onverzorgd uit. Droog was het, erg droog en het leek er wel op alsof het taaie en neppe stukjes haar waren.  
Hij droeg kleding, die al jaren niet meer gewassen waren. Een grote blouse hoorde wit te zijn, maar zag nu al bruin. Drie stippen waren er te vinden. Twee rode, één gele. Onder zijn blouse droeg hij de bijbehorende broek. Een geur van mensenzweet en dood droeg hij met zich mee. Hoewel hij stonk en er niet uitzag, leek het hem niet te deren. Hij vertoonde zich in stilte over de straten met twee houten bowling pins. Die twee pins waren zijn moordwapens. Hij toonde geen angst en zijn doel was om onschuldigen, wellicht schuldigen in zijn ogen te vermoorden op een koelbloedige manier die alleen men durfde te gebruiken met vrijwel niet tot geen gezond verstand. Het leek er verder niet naar uit dat hij hunkerde naar de angst in hun ogen wanneer hij eenmaal begon met zijn doodslagen, maar naar de kloppingen van het hart die hij steeds langzamer kon horen totdat het uiteindelijk stopte met het rondstromen van bloed, zuurstof en koolstofdioxide. Alsof hij er van kon genoten dat hij mensen van hun levens beroofde. Zijn gedrag, gevoelens, gedachtes en uiterlijk kon ze hem desondanks niet kwalijk nemen. Als baby was hij letterlijk gevallen op zijn hoofd, wat resulteerde dat hij een licht verstandelijke handicap heeft opgelopen. In 1943 heeft hij Jupiter verlaten om te gaan werken als clown met Rusty Westchester's Traveling Carnival. Omdat de carnaval freaks erg jaloers waren op zijn populariteit bij de mensen, verspreidden ze een leugen dat hij kinderen molesteerde. Hierdoor was hij niet meer in staat om werk te vinden als clown, gezien hij ontslagen werd, en keerde hij terug naar Jupiter. Wél bleef hij doorgaan met het dragen van zijn kostuum en make-up. Echter, toen hij aankwam bij zijn geboorteplaats, kreeg hij te horen dat zijn alcoholistische moeder is gestorven. Door inspanning om zijn 'whirligigs" te verkopen aan de plaatselijke speelgoedwinkel, kreeg hij te maken met desinteresse, angst door zijn krankzinnige wanhoop en woede vanwege de geruchten over zijn verleden. Moedeloos blies hij zijn onderkaak met een shot gun in een poging tot zelfmoord. Dit was hem echter niet gelukt en als dekmantel voor zijn afschuwelijk gezichtsverminking, begon hij met het dragen van een breed grijnzend, prothetische masker. Hij besloot, in zijn eigen ‘’speciale’’ manier, om kinderen te vinden en ze ‘’veilig’’ te stellen van hun ouders. Hoe hij dat deed? Hij ontvoerde verdwaalde kinderen en sloot ze op in het bos, denkende dat dat de juiste manier was om hen veilig te stellen. Eng, was het.
Doch was ze bevriend met hem. Het ging bij haar er niet zozeer om, om wat hij deed, maar waarom hij het deed. Ze kon zich nog herinneren dat hij haar ooit met moeite vertelde: ‘’I’m a good clown.’’ Hij had zich zodanig overtuigd dat hij zijn bezigheden als een positief iets ging zien. Kinderen ontvoeren en opsluiten, vond hij goed. Hij was zich er niet van bewust dat hij crimineel gedrag vertoonde en hij het leven van die kinderen ruïneerde. Daarbij dacht ze dat hij die kinderen ook voor zichzelf ontvoerde. Hij had niets of niemand. Twisty was eenzaam.
Beiden vertoonden heel anders gedrag. Zij was wat chiquer gekleed en kwam deftiger uit haar woorden. Hij daarentegen zag er niet uit en sprak haast geen woord. Hij liet zich niet vaak zien zonder een masker op. Desalniettemin hield ze van zijn zwijgzaamheid. Ze kon hem alles vertellen zonder dat hij meteen daar een oordeel over zou uitspreken. Het enige punt wat ze met elkaar gemeen hadden in hun gedrag, was dat ze beiden moordden.

•••

‘’Lief Dagboek,

Vandaag is het 31 oktober, 1879. Mijn vriend, Twisty, kwam me weer eens opzoeken. Ik had lang op deze dag gewacht, wel een jaar. Ik heb hem gemist, zelfs al is hij niet zo geliefd en absoluut niet aantrekkelijk om naar te kijken. Ik mistte zijn zwijgzaamheid en de arm die hij altijd om me heen sloeg. Alsof ik hem voldoening gaf.
Toch liep deze dag heel anders dan ik had verwacht. Ik wilde met hem leuke dingen doen, die in het thema stonden van Halloween. Ik wilde namelijk naar de horrorhuizen en mensen bang maken. Hij daarentegen nam me mee naar een donker bos. Daar troffen we twee dode kinderen aan. Het waren zijn slachtoffers. Ik wist nog geen eens dat hij een jaar geleden kinderen had ontvoerd. Waarom vertelde hij me dat toen niet? Ik ben toch zijn beste vriend of niet soms?
Ik keek hem stomverbaasd aan en wilde wat zeggen, maar hij begon te huilen. Hysterisch was het, maar ik ergerde me er niet aan. Ik vond het schattig dat hij nog een emotie in het bezit had. Hij was toch niet geheel onmenselijk zoals ik verwacht had. Ik sloeg daarom ook mijn armen om hem heen zodat ik hem kon troosten. Hij knuffelde terug. Ik heb nog nooit zo’n gevoel meegemaakt van wat ik toen, op dat moment, voelde. Ik denk dat ik hem leuk vind. Zou dat erg zijn, denk je? Een vrouw die op emotieloze en lelijke man viel? Ik weet het niet.

De volgende keer dat ik hem zie, zal ik vertellen wat ik voelde. Hij is nu al weg, maar hij heeft me beloofd dat hij me over een jaar weer zal komen opzoeken. Ik ben hem daar dankbaar voor.

Liefs,

Mij.’’

Sylvie schreef:

Aub ruil met schrijftalent