Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Om 18:00 zal ik hem hier wel zetten als mensen benieuwd zijn 
Hebben jullie hem ook ingezonden? Ik zou graag jullie verhalen willen lezen!
Mijn stukje:
De vraag is: ‘Wat zou je doen als de duivel je om een gunst vroeg?’ (dat dacht ik dus)
06:45. De wekker gaat. Nog half slapend zet ik de wekker op snooze. Nog 15 minuutjes denk ik bij mezelf. Ik dommel weer in slaap.
07:24. Ik schrik wakker. “KUT” roep ik. “Kut kut kut”. Ik spring uit bed, kleed me om in een recordtijd en vlieg naar beneden. Daar trek ik de la open, op zoek naar een ontbijtje. Één evergreen, 2 mandarijntjes en een halve bueno verder, sprint ik naar de schuur. Ik open de schuurdeur en loop naar mijn fiets. Terwijl ik mijn fiets van slot haal hoor ik iets. Het klinkt als lucht dat ontsnapt. Ik kijk naar de achterband van mijn fiets en zie het probleem. Mijn band is lek. Ook dát nog... Ik bel mijn vader, leg alles uit en vraag of hij me ziek wilt melden. Met zoveel ongeluk in zo’n korte tijd kán deze dag niet goed gaan. Ik mag thuisblijven.
08:00. Ik zit op de bank met een kop koffie. Die had ik welverdiend vond ik zelf. Ik zet de tv aan. Dora. Nee, dit wordt hem niet. Ik zap verder. Achter gesloten deuren. Prima, denk ik. Ik blijf me elke keer weer verbazen dat dat programma zó slecht kan zijn. Maar goed, het is wel een leuk programma om naar te kijken. Vooral als je nog niet helemaal wakker bent. Ik ga lekker liggen op de bank, pak een dekentje en drink mijn koffie verder op.
Ik kijk op mijn horloge, het is kwart over 10. Een beetje verbaast word ik wakker. Ik heb niet doorgehad dat ik in slaap was gevallen. Was het programma dan zo slaapverwekkend? Ik sta op, wrijf in mijn ogen en pak wat te drinken. Ik besluit om naar boven te gaan, naar mijn kamer. Misschien ga ik wel wat huiswerk doen, dan hoef ik dan vanmiddag niet meer te doen. Ik loop naar boven, zet de muziek aan zing hard mee. Plotseling hoor ik iets. Ik zet de muziek op pauze. Ik hoor het nog eens. Voetstappen. Ik vraag me af wie het zou kunnen zijn. Zou het papa zijn? Zou hij even komen kijken naar mijn fiets? Of mama? Is ze al eerder klaar met werken? Nee, dat kan niet. Ik zal het wel verkeerd gehoord hebben. Ik zet de muziek weer aan. Wéér hoor ik het geluid. “Hallo?” vraag ik. “Halloo?” vraag ik nu iets harder. Je kan aan mijn stem horen dat ik bang ben. Ik hoor niemand. Ook het geluid lijkt weg te zijn. Ik wil weer terug naar mijn kamer gaan. Ineens hoor ik het geluid weer. Het lijkt dichterbij te komen. Tik… Tik.. Tik. Het komt dichterbij. Ik hoor het. Ik ren naar mijn kamer. Ik zoek iets hards. Iets waarmee ik kan slaan als dat nodig is. Het komt nog dichterbij. Het is bijna bij mijn kamer. Dan gaat de deur voorzichtig open. Ik zie iets. Iets dat lijkt op… Op de d-d-d… DE DUIVEL. Hij komt binnen. Hij komt naar me toe gelopen. Ik sta al klaar met mijn zaklamp om hem te slaan. Hij zegt iets. “Goedemorgen Susanne, ik wil je om een gunst vragen.” Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn hart zit in mijn keel. Moet ik rennen? Moet ik antwoorden? Wat moet ik doen? Ik besluit om kalm te blijven. In ieder geval om het te proberen. Ik vraag wat hij wilt van me. Hij antwoordt. “Ik wil dat je iets voor me doet. Namelijk of je van die lekkere koekjes kunt halen voor me. Die hebben ze niet meer in het dodenrijk en ik mis ze enorm. Zou je dat willen doen voor me? Alsjeblieft?” Ik ben een beetje verbaast van zijn vraag… Koekjes? Serieus? Daarvoor komt de duivel naar me toe? De duivel? Die om koekjes vraagt? Dit kan niet echt zijn. Ik knijp in mijn vel. Au. Niks. Ik word niet wakker Het is dus echt. Ik antwoord. “Uhm, ik denk het wel. Welke koekjes moet u hebben?” Ik zie een glimlach op het gezicht van de duivel. “Stroopwafels!!” antwoordt hij enthousiast. Ik moet er zelf ook bijna van glimlachen. Stroopwafels voor de duivel. Ze zien me aankomen bij de Albert Heijn. Ik moet lachen bij de gedachte er aan. “Oke, dat kan ik wel doen. U kunt ze vanavond ophalen. Maar wees wel iets stiller dan. Mijn ouders zijn dan thuis.” antwoord ik. De duivel verdwijnt. Ik ben nog steeds op mijn kamer. Ietwat verward. Ik pak mijn portemonnee en wil naar de Albert Heijn gaan. Terwijl ik de deur uit wil lopen, stoot ik keihard mijn hoofd tegen de plank naast de deur.
09:43. Ik schrik wakker door een enorme klap. Waar kwam dat vandaan? Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is. Kwart voor 10. Ik heb dus geslapen. Ik vraag mezelf af of ik nog gedroomd heb. Ik denk het niet. Anders zou ik het nog wel hebben onthouden. Toch?
Hebben jullie hem ook ingezonden? Ik zou graag jullie verhalen willen lezen!
Mijn stukje:
De vraag is: ‘Wat zou je doen als de duivel je om een gunst vroeg?’ (dat dacht ik dus)
06:45. De wekker gaat. Nog half slapend zet ik de wekker op snooze. Nog 15 minuutjes denk ik bij mezelf. Ik dommel weer in slaap.
07:24. Ik schrik wakker. “KUT” roep ik. “Kut kut kut”. Ik spring uit bed, kleed me om in een recordtijd en vlieg naar beneden. Daar trek ik de la open, op zoek naar een ontbijtje. Één evergreen, 2 mandarijntjes en een halve bueno verder, sprint ik naar de schuur. Ik open de schuurdeur en loop naar mijn fiets. Terwijl ik mijn fiets van slot haal hoor ik iets. Het klinkt als lucht dat ontsnapt. Ik kijk naar de achterband van mijn fiets en zie het probleem. Mijn band is lek. Ook dát nog... Ik bel mijn vader, leg alles uit en vraag of hij me ziek wilt melden. Met zoveel ongeluk in zo’n korte tijd kán deze dag niet goed gaan. Ik mag thuisblijven.
08:00. Ik zit op de bank met een kop koffie. Die had ik welverdiend vond ik zelf. Ik zet de tv aan. Dora. Nee, dit wordt hem niet. Ik zap verder. Achter gesloten deuren. Prima, denk ik. Ik blijf me elke keer weer verbazen dat dat programma zó slecht kan zijn. Maar goed, het is wel een leuk programma om naar te kijken. Vooral als je nog niet helemaal wakker bent. Ik ga lekker liggen op de bank, pak een dekentje en drink mijn koffie verder op.
Ik kijk op mijn horloge, het is kwart over 10. Een beetje verbaast word ik wakker. Ik heb niet doorgehad dat ik in slaap was gevallen. Was het programma dan zo slaapverwekkend? Ik sta op, wrijf in mijn ogen en pak wat te drinken. Ik besluit om naar boven te gaan, naar mijn kamer. Misschien ga ik wel wat huiswerk doen, dan hoef ik dan vanmiddag niet meer te doen. Ik loop naar boven, zet de muziek aan zing hard mee. Plotseling hoor ik iets. Ik zet de muziek op pauze. Ik hoor het nog eens. Voetstappen. Ik vraag me af wie het zou kunnen zijn. Zou het papa zijn? Zou hij even komen kijken naar mijn fiets? Of mama? Is ze al eerder klaar met werken? Nee, dat kan niet. Ik zal het wel verkeerd gehoord hebben. Ik zet de muziek weer aan. Wéér hoor ik het geluid. “Hallo?” vraag ik. “Halloo?” vraag ik nu iets harder. Je kan aan mijn stem horen dat ik bang ben. Ik hoor niemand. Ook het geluid lijkt weg te zijn. Ik wil weer terug naar mijn kamer gaan. Ineens hoor ik het geluid weer. Het lijkt dichterbij te komen. Tik… Tik.. Tik. Het komt dichterbij. Ik hoor het. Ik ren naar mijn kamer. Ik zoek iets hards. Iets waarmee ik kan slaan als dat nodig is. Het komt nog dichterbij. Het is bijna bij mijn kamer. Dan gaat de deur voorzichtig open. Ik zie iets. Iets dat lijkt op… Op de d-d-d… DE DUIVEL. Hij komt binnen. Hij komt naar me toe gelopen. Ik sta al klaar met mijn zaklamp om hem te slaan. Hij zegt iets. “Goedemorgen Susanne, ik wil je om een gunst vragen.” Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn hart zit in mijn keel. Moet ik rennen? Moet ik antwoorden? Wat moet ik doen? Ik besluit om kalm te blijven. In ieder geval om het te proberen. Ik vraag wat hij wilt van me. Hij antwoordt. “Ik wil dat je iets voor me doet. Namelijk of je van die lekkere koekjes kunt halen voor me. Die hebben ze niet meer in het dodenrijk en ik mis ze enorm. Zou je dat willen doen voor me? Alsjeblieft?” Ik ben een beetje verbaast van zijn vraag… Koekjes? Serieus? Daarvoor komt de duivel naar me toe? De duivel? Die om koekjes vraagt? Dit kan niet echt zijn. Ik knijp in mijn vel. Au. Niks. Ik word niet wakker Het is dus echt. Ik antwoord. “Uhm, ik denk het wel. Welke koekjes moet u hebben?” Ik zie een glimlach op het gezicht van de duivel. “Stroopwafels!!” antwoordt hij enthousiast. Ik moet er zelf ook bijna van glimlachen. Stroopwafels voor de duivel. Ze zien me aankomen bij de Albert Heijn. Ik moet lachen bij de gedachte er aan. “Oke, dat kan ik wel doen. U kunt ze vanavond ophalen. Maar wees wel iets stiller dan. Mijn ouders zijn dan thuis.” antwoord ik. De duivel verdwijnt. Ik ben nog steeds op mijn kamer. Ietwat verward. Ik pak mijn portemonnee en wil naar de Albert Heijn gaan. Terwijl ik de deur uit wil lopen, stoot ik keihard mijn hoofd tegen de plank naast de deur.
09:43. Ik schrik wakker door een enorme klap. Waar kwam dat vandaan? Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is. Kwart voor 10. Ik heb dus geslapen. Ik vraag mezelf af of ik nog gedroomd heb. Ik denk het niet. Anders zou ik het nog wel hebben onthouden. Toch?
21
