Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

Game < Virtual Popstar

Drop je down into the rabbit hole inzendingen

Account verwijderd

schreef:
Ja, zie titel

Account verwijderd

schreef:
(ik doe overigens niet mee)

Anoniem
Wereldberoemd

Batman schreef:
Dit is die van mij, het is niet zo heel goed omdat ik het nog last minute gemaakt heb omdat ik het helemaal vergeten was door school drukte, maar toch zo graag mee wou doen aangezien ik helemaal gek was van alice in wonderland vroeger (en nu nog steeds heb ook laatst alice trough the looking glass in de bios gezien)

Ik sta midden in een kamer die ik nog nooit heb gezien enkijk om me heen. Het voelt alsof ik droom, want ik kan me niet herinneren hoe
ik hier ben gekomen, of waar ik überhaupt ben. Ik knijp in mijn eigen arm. ‘Auw!’
Oké, dit is dus geen droom. Nu ik wat beter om me heen kijk zie ik pas wat er
om me heen staat. Alles is gigantisch! Een gigantische tafel, twee gigantische
stoelen en aan de muren… Nee, wacht, er zijn geen muren. In de lucht lijken
gigantische schilderijen te zweven waar rare gekleurde objecten op staan. Als
ik richting de schilderijen loop lijken ze mee te bewegen, het maakt niet uit
hoeveel stappen ik zet, de schilderijen komen niet dichterbij. En als ik me
omdraai lijkt de tafel ook nog steeds even dichtbij te staan als tien stappen
geleden. ‘Hoe kan dat nou?’ zeg ik tegen mezelf. Ik probeer naar de tafel te
lopen en deze lijkt wel dichterbij te komen, maar iets klopt er niet? Het lijkt
wel of de tafel kleiner word naarmate ik dichterbij kom? De tafel word alsmaar
kleiner en kleiner en kleiner totdat ik voor een tafel sta die bij mij tot
heuphoogte komt. ‘Hoe kan dat toch, die tafel was gigantisch?!’ Ik kijk neer op
de tafel en het tafelblad lijkt wel een kunstwerk van een prachtige magische
omgeving. Totdat… Er ineens iets beweegt in de tekening op het tafelblad. ‘Huh’
ik wrijf in mijn ogen, ‘heb ik dat nou goed gezien?’ Ik ga dichterbij het
tafelblad hangen om het goed te kunnen zien. Ineens lijkt er weer iets te
bewegen in de tekening. ‘Een konijn?’ Ik wil mijn handen op het tafelblad
zetten om het nog wat beter te kunnen zien, maar zodra ik de steun van het
tafelblad onder mijn handen verwacht, voel ik niks?! Uit schrik sluit ik mijn
ogen. Ik voel dat ik over de rand van de tafel val en daarna voel ik alleen nog
maar wind in mijn gezicht. Wind in mijn gezicht? Uit verbazing open in mijn
ogen en zie ik grond op me af komen. Ik val?! ‘Aaaahhh!’ Ik zie de grond
dichterbij komen, ik sluit mijn ogen weer uit angst. Maar in plaats van de
harde klap die ik verwachten, kom ik met een zachte plof neer. Ik sta op, klop
mijn jurkje af en wrijf het zand van mijn knieën. Ik kijk op om te zien waar ik
ben. Vol verbazing sta ik te kijken naar bomen met de meest rare kronkels en
bladeren in alle kleuren van de regenboog, struiken met doorns groter dan mijn
handen en gras dat beweegt alsof het water is. Maar dan bedenk ik me dat ik
ergens anders bomen gezien heb met bladeren in alle kleuren van de regenboog. ‘De
tekening op het tafelblad… maar, huh, waar is de tafel gebleven, waar zijn de
schilderijen? Waar ben… ik?’ Ik draai me om en zie dat er achter mij een wand
is die zo hoog gaat als het oog maar reikt. Maar het is niet zomaar een wand,
hij lijkt gemaakt te zijn van oneindig veel edelstenen. ‘Oké, daar kan ik dus
niet heen, dan zal ik richting het bos moeten’ mompel ik tegen mezelf. Ik loop
richting het bos als ik aan mijn rechterzijde water hoor lopen. Het lijkt op
een riviertje, maar schijn bedriegt want als ik het aan wil raken voelt het aan
als gelei. Ik vervolg mijn pad richting het bos en vraag me af: wat zal er zich
achter dat bos bevinden?

Nuages
YouTube-ster

Nuages schreef:
Kan iemand ff linkje sturen van die competitie

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Een gil verlaat mijn lippen, terwijl ik met een redelijke snelheid door de gang naar beneden val. De snelheid is behoorlijk snel, maar eigenlijk niet zo snel als het zou moeten. Op de een of andere manier lijkt mijn jurkje te bollen en de snelheid te verminderen. Dat is toch onmogelijk? Mijn jurkje bestaat niet uit het juiste materiaal om lucht op te vangen.
Tijdens mijn val zie ik de meest vreemde dingen door de lucht zweven. Een super zware piano, die allang met een klap op de grond had moeten liggen, een boekenkast met allemaal boeken in saaie kaftkleurtjes, een lamp die niet aan staat, een tafeltje en ga zo maar door.
Na een paar minuten vallen, kom ik op mijn benen terecht op de grond en weer verschijnt er een frons op mijn gezicht. Als je zo'n hoge val maakt, dan val je nooit op je benen. Je hoort het niet eens te overleven zonder botbreuken, maar nergens heb ik pijn of iets wat op een botbreuk zou wijzen. De kamer om me heen is leeg. De muren zijn bedekt met tegeltjes. Licht roze en licht blauw. Net als of er geboorte is gegeven aan zowel een jongetje als een meisje. De combinatie van de kleuren is een beetje vreemd, maar gezien het feit dat er ergens een gigantische piano boven mijn hoofd zweeft, zul je mij niet horen klagen over de kleuren. Rustig kijk ik om me heen, op zoek naar een uitgang, maar de enige deur die ik kan vinden, is zo klein. Het lijkt eerder een kattenluikje, dat je bij sommige mensen in de deuren ziet. Daar zou ik nooit doorheen passen. Omhoog klimmen lijkt ook niet te kunnen. Het dichtstbijzijnde zwevende object zweeft dik 3 meter boven me, als het niet meer is.
Een zachte zucht verlaat dan ook mijn lippen, wat in mijn keel beter aanvoelt dan mijn gil, terwijl ik me hopeloos op de grond laat zakken. Hoe ga ik hier nu weer uitkomen?
“Ow meisje, waarom zit je daar zo verdrietig op de grond?” klinkt er opeens een stem en geschrokken kijk ik op, maar zie niemand die zou kunnen praten. Ik ben alleen, met het kleine deurtje naast me en de gekleurde tegeltjes op de muur.
“W-wie is daar?” vraag ik.
“De deur die je net zag. Vertel me, waarom zit je daar zo alleen?” klinkt de stem opeens en even zucht ik zacht. Ik wordt gek, dat is zeker. Toch geef ik antwoord.
“Ik zit vast in een kamer met een mini deur, hoe kom ik hieruit?” vraag ik en de deur denkt even na.
“Gebruik je fantasie. Alles is hier mogelijk” is het enige wat hij antwoord.
Fantasie, ja vast. Toch sluit ik mijn ogen en beeld me in dat ik krimp. Ik heb mezelf altijd al groot gevonden, wat kleiner kan heus wel. Verbaasd voel ik me veranderen en als ik mijn ogen open is de kamer groter, net als de deur.
“Goed gedaan meisje. Open me nu” zegt de stem en langzaam sta ik op, bang dat ik weer groot wordt en niet door het deurtje kan. Voorzichtig pak ik de deurknop vast en open de deur, waarna ik erdoor heen stap. Meteen kom ik uit in een vreemd soort bos. Het bos doet me denken aan een tropisch woud, met planten die ik nog nooit eerder heb gezien. Sommige planten, die officieel groen horen te zijn, zijn dat niet. In plaats daarvan zijn ze roze of blauw. Ook de lucht is anders. Een soort zonsondergang oranje, terwijl de zon midden aan de hemel staat.

Anoniem
Princess of Pop

LindzyInfernal schreef:
http://downtherabbitholeinschrijfronde.blogspot.nl/

Peeves
Wereldberoemd

Peeves schreef:
Het einde is slecht omdat ik nog maar een paar woorden over had

Ik wrijf over mijn pijnlijke handen en kijk omhoog, verwachtend daar een opening te zien, maar in het plafond is geen spoor van een valluik te vinden. Ik kijk verder om me heen om een indruk te krijgen van de ruimte waarin ik me bevind ik zie dat alle muren geheel bedekt zijn in laatjes van verschillende afmetingen. Ik stap op een rond exemplaar af en trek hem open. Meteen deins ik terug; een klein wezen, dat het meest in de buurt komt van een verkleinde en felgekleurde koala, springt luid kwetterend uit de lade. Vliegensvlug klimt het via de talloze handvatten naar boven en binnen enkele tellen is het alweer verdwenen door een minuscuul maar fraai versierd deurtje dat zich vlak onder het plafond bevindt.
Stomverbaasd staar ik naar deze deur, die zichzelf weer sluit, terwijl een idee zich vormt in mijn hoofd. Nu schuif ik meerdere lades tegelijk uit zodat er vijf diagonaal een trap vormen. Het luide gebrabbel van de beestjes klinkt schel en kaatst door de ruimte terwijl het langzaamaan vorm krijgt. Met open mond kijk ik toe hoe het tastbare geluid verder ketst en dan ineens richting mij schiet. Ik sla mijn handen boven mijn hoofd en wil naar beneden duiken, maar het is te laat; enkele pijnlijke stoten tegen mijn hoofd zijn het teken dat het me heeft geraakt en ik wankel van de klap. Veel tijd voor afleiding heb ik echter niet: ik wil zo snel mogelijk uit deze rare kamer, dus met mijn tanden op elkaar begin ik lades achter elkaar te openen terwijl de inwoners ervan wegvluchten. Wanneer er een weg naar boven is gevormd zie ik weer hoe al het geluid samen vorm krijgt en door de kamer stuitert. Deze keer ben ik voorbereid en laat ik me op de grond vallen met mijn gezicht omlaag, afwachtend tot het verdwijnt of me juist weer raakt.
Alleen gebeurt er iets wat ik niet zag aankomen. Terwijl het geluid op de achtergrond van muur naar muur schiet hoor ik nog een lade open gaan, gevolgd door een boze stem. ‘Scheer je weg!’ Ik til verbaasd mijn hoofd op, is er nog iemand in de kamer? Even zie ik niemand, maar dan merk ik een klein mensenhoofd op dat uit een groene lade steekt. Een nog kleiner vuistje zwaait gebald naar het geluid, dat lijkt te schrikken en vlug in een openstaande la duikt.
Het kleine mannetje klimt op de rand van de la. 'Kom vlug! We moeten jou door die deur krijgen.’
‘Waarom? Ik wil terug naar huis!’ Het mannetje doorzoekt zijn zakken. ‘Waarom? Daarom! Drink dit nou maar en volg mij. Hoe wil je anders door die deur komen?’ Hij duwt een piepklein flesje in mijn handen en verdwijnt, dus ik stap in de la en drink het flesje leeg met de gedachte dat ik weinig andere opties heb.
Meteen lijkt de wereld groter te worden totdat ik net zo klein ben als het mannetje dat nu voor een opening in de la me gebaart hem te volgen. Haastig beklim ik een smalle wenteltrap die uitkomt in de la vlak onder de deur die nu een stuk groter lijkt. Het mannetje opent deze deur met een gouden sleutel en verdwijnt na nog even naar me te zwaaien. Stomverbaasd door deze mysterieuze poortwachter stap ik naar buiten en ik schrik. Ik bevind me in een dal, kijkend naar de bergen die me insluiten, maar verder zicht wordt me onttrokken door de honderdduizenden bomen, behangen met klokken van alle soorten en maten. Ik sluit mijn ogen en luister naar het rustgevende getik.

Account verwijderd

schreef:
hh

Anoniem
Wereldberoemd

Belle schreef:
Neeee die hou ik lekker voor mezelf en de jury haha.

Anoniem
YouTube-ster

Ceres schreef:
Liever na de uitslag, want ik heb een bijgeloof dat luidt: Als ik inzendingen voor de uitslag laat zien dan heb ik minder kans op geluk

#Ikmoetnogopgenomenwordenjaahaha

Account verwijderd

schreef:

Belle schreef:
Neeee die hou ik lekker voor mezelf en de jury haha.

Snap ik haha

Dit was mijn stukje totdat mijn telefoon hem flipte, de helft verwijderde en ik geen zin meer had

Vol verbazing kijk ik om mij heen. Mijn hartslag en de snelheid van mijn adem
volgen elkaar op. Mijn longen vullen zich met lucht en persen deze er
vervolgens weer uit. Beetje bij beetje begin ik mij te beseffen dat ik me bevindt
in een normale kamer met een absurd kleine deur.

Varamyr
Wereldberoemd

Varamyr schreef:
het is echt heel slecht lmao maar dit heb ik dan ook binnen een kwartier geschreven of zo

Ontsteld en geschokt lag ik op de grond. Ik hoefde de kamer nog geen eens rond te kijken of ik kon al weten dat ik de tuin in werd geleid en ik nu opgesloten zat in een duistere kamer. Geen enkel sprankje licht was er te vinden.
Ik wist mezelf staande te krijgen en liep met vooruitgestoken armen naar de zijkant. Daar voelde ik, van wat ik dacht, een muur. Het voelde erg breekbaar aan. Ik hoefde nog geen eens echt kracht te zetten of ik kon al een deuk in de muur plaatsen. Dit bracht me op een idee. Omdat het materiaal van de muren teer was, wist ik honderd procent zeker dat ik niet omringd werd door betonnen wanden. Ik kon het breken zonder enige voorwerpen daarbij te hoeven gebruiken. Er was dus wél een mogelijkheid om te ontsnappen .. Of was dat enkel een gedachte van hoop en verlangens?
Zonder er echt bij na te denken, duwde ik mijn kin in de richting van mijn borst zodat mijn kin in ieder geval beschermd werd van de arm waar ik scheetsgewijs een krachtige vechtslag mee uitdeelde. Mijn vuist raakte volop de muur en voor ik het zelf doorhad, was mijn gehele arm verdwenen in het gat. Ik voelde ijzige windvlagen langs mijn arm gaan en juist dat gevoel zorgde ervoor dat ik mijn arm weer terugtrok en het gat in de muur alsmaar groter maakte. Ik ben vrij, dacht ik te denken, maar de buitenwereld zag er anders uit dan ik in gedachte had toen ik het gat zo groot maakte dat ik met gemak erdoorheen kon kijken. Grandioze kerstbomen en een klein idyllisch beekje die dichtgevroren was, werden mijn zicht. Is het al kerstmis? Ik fronste en doch liep ik de ruimte uit. Ik wilde weten waar ik in terecht was gekomen.

Anoniem
Wereldberoemd

Aether schreef:
Ik krabbel overeind. Waar ben ik? Ik draai een rondje. De kamer is niet heel groot er staat alleen een tafel. Ik zie geen uitgang. Ik begin snel adem te halen. Oké kalmeer Alice. Ik draai nog eens rond en dan zie ik een deur. Nou ja deurtje. Hij is niet groter dan mijn hand. Ik loop er naar toe en ga op mijn knieën. Ik pak de deurknop tussen duim en
wijsvinger en trek er aan. Niets. Op slot. Ik kijk om me heen en loop naar de tafel. Ja hoor, midden op tafel ligt een piep klein sleuteltje. Ik pak hem op en loop weer naar de deur. Ik buk en stop hem langzaam in de deur. Klik. Het slot gaat open. Weer pak ik de deurklink vast en op dat moment gebeurd het. De sensatie is niet normaal. Ik sluit
mijn ogen, zo intens. Als ik mijn ogen open doe is alles groot. De deur is nu van normale grote. Ik kijk nog een keer om mij heen en zie dat niet de deur gegroeid is maar dat ik gekrompen ben. Ik draai me weer om naar de deur en kijk een beetje om me heen. Dan doe ik toch maar de deur open. Hij piept en kraakt maar gaat langzaam open. Ik puf, egh kom op nou deur ga open. Als ik eindelijk de deur geopend heb zie ik wat ervoor zorgde dat hij niet open ging. Er ligt overal sneeuw. De deur was dicht geklemd door de kou en bedolven onder de sneeuw. Voorzichtig zet ik mijn eerste stap in de sneeuw. Meteen zakt mijn voet weg in de sneeuw. Brrr. Ik trek hem terug. Wat nu ik kan ook niet terug. In die kamer is niks. Ik sluit mijn ogen en neem een hap adem en stap naar buiten. Langzaam laat ik mijn adem los en open mijn ogen. Ik kijk om me heen en kan mijn ogen niet geloven. Zo mooi. Alles is puur wit. Zelfs de bomen zijn wit. De bladeren en de vogels. Ik kijk naar beneden naar mijn jurk. Blauw. Ik val hier niet normaal op. Als dat maar goed komt.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Nieuwsgierigheid en onhandigheid het is geen goede combinatie. Al vaak hebben deze eigenschappen me in problemen gebracht, maar dit sloeg
alles. Verbaasd keek in naar de kamer. Er stonden zetels, een tafel en
kasten gevuld met boeken. Ik keek radeloos naar boven. Klimmen door de
steile doorgang was onmogelijk.
"Welkom! Wat is het lang geleden dat er bezoekers waren."
Ik schrok van een onbekende stem. Buiten mezelf was er geen enkel ander
mens aanwezig. "Wie zei dat?" vroeg ik verward en greep een boek, dat ik
indien nodig als wapen kon gebruiken.
"Ik ben hier, achter de groene fauteuil. Zou je hem alsjeblieft weg willen duwen."
Ik twijfelde, maar besefte dat de stem misschien wel mijn enige uitweg
was. Ik trok de zetel aan de kant. Erachter lag een deur, waar ik met
moeite net door zou passen.
"Hartelijk dank." zei de deur en nieste. "Sorry het is hier zo stoffig. Ik zou graag poetsen, maar je begrijpt
wel dat, dat nogal moeilijk gaat."
Als antwoord gilde ik, want deuren horen niet te praten. Ik moest op mijn hoofd zijn gevallen en lag
nu ergens bewusteloos. Ik ijsbeerde heen en weer om tot kalmte te
komen. Ik moest tegen die deur praten, ook al was het helemaal
krankzinnig. "Beste deur kan u me misschien vertellen hoe ik terug naar
boven kom?"
"Terug naar boven dat gaat niet. Je kunt wel naar Wonderland, via mij, maar het is mijn opdracht niemand door te laten.
Wonderland is niet zo wonderlijk, geloof me. Als het niet het land is
dat je wilt doden, dan doen de bewoners het. Daarom blijf je beter hier,
ga zitten en lees een boek." Een land dat je wilde vermoorden, dat
klonk allesbehalve aangenaam. Al kon ik niet blijven. Ik moest
verdergaan, hopend dat Wonderland me een weg naar huis zou bieden.
"Beste deur, als ik het goed begrijp probeer je me in leven te houden?"
De deur knikte. "Maar er is hier noch eten, noch drinken. Als ik hier
blijf sterf ik hoe dan ook en is het niet de taak van deuren om te
openen?" De deur dacht diep na en opende. "Ik heb je gewaarschuwd, wees
voorzichtig en veel succes op je zoektocht. Oh en..." Ik hoorde niet
alles wat hij zei, want ik wilde uit die vreemde kamer met die sprekende
deur weg. Zonder te kijken waar de deur heen leidde propte ik me
erdoorheen. Net op tijd kon ik me vastgrijpen aan de rotswand. De deur
had geleid tot een diepe klif. Onder me braken golven van saffierblauw
water op de rotsen. Het was een mooi zicht, waar ik van genoten zou
hebben, moest ik niet hangend mijn dood tegemoet staren. Ik zou dit
nooit lang volhouden. De deur had gelijk gehad, dit land probeerde met
de dood in te jagen.
"Pak mijn hand vast!" Dat deze hand begroeid was met wat leek op een doornstruik maakte me even absoluut niet uit. Ik
werd naar boven getrokken en zag het meest wonderbaarlijke wat ik ooit
had gezien. De wilde natuur leek op een jungle, maar met planten die me
totaal onbekend waren. Er waren paddenstoelen zo groot, dat ik eerst
dacht dat het bomen waren, bloemen met de meest exotische kleuren en
patronen. In de verte lag een gebergte bedekt met sneeuw. Ik zag zelfs
iets blinken, dakpannen van huizen of de kantelen van een paleis? Door
al deze natuurpracht vergat ik mijn redder te bedanken. "Dank je wel.''
stamelde ik, want ik was nog altijd bevangen door de schoonheid van deze
plaats.

Anoniem
Landelijke ster

Lavaires schreef:

Ceres schreef:
Liever na de uitslag, want ik heb een bijgeloof dat luidt: Als ik inzendingen voor de uitslag laat zien dan heb ik minder kans op geluk

#Ikmoetnogopgenomenwordenjaahaha

Iedereen gaat door naar de volgende ronde volgens mij haha

Anoniem
Landelijke ster

thenewclassic schreef:
heb best wel spijt dat ik niet mee gedaan heb tbh ;--';

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld