Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Yep dit wordt mijn inzending voor SW
Ik ben erg trots, Drarry is echt mijn lievelingsship. Ze passen gewoon zo goed bij elkaar en je leest echt overal hints dat ze verliefd op elkaar zijn.
Harry wandelde door de verlaten gangen van Zweinstein, zonder enig doel voor ogen en zich niet bewust van waar hij heen liep. Het was weer zo’n nacht die hem geen slaap gunde en hem daardoor dwong om doelloos rond te lopen onder zijn onzichtbaarheidsmantel, die hij had geërfd van zijn overleden vader. De gedachte aan zijn ouders bracht tranen in zijn ogen en hij bleef even staan om ze droog te wrijven. Hij haalde luid zijn neus op, waarna plots een sissende stem door de gang echode.
‘Wie is daar?’ Harry schrok en maakte zich zo klein mogelijk, vergeten dat hij onzichtbaar was, en speurde naar de bron van het geluid. Hij zag nu pas dat hij in de buurt van de kerkers was, waar de leerlingenkamer van Zwadderich zich bevond. De ruimte leek verlaten, maar toen zag Harry ineens een mager silhouet van een jongen die de hoek omsloeg. Hij had een toverstok in zijn uitgestrekte hand en het licht ervan viel op zijn al bleke gezicht. Een tinteling ging door zijn lichaam toen Harry zag dat het Draco Malfidus was. Zijn lichte haar, dat overdag altijd netjes plat lag, stond nu piekerig overeind. Harry keek er vertederd naar en trok, zonder erbij na te denken, de mantel van zich af. Draco’s ogen werden groot toen hij hem zag en ze bleven een paar tellen sprakeloos naar elkaar staren. Het was winter en het kasteel was in die tijd altijd ijskoud, maar Harry had het zo warm dat het leek alsof hij weer in het bad van de klassenoudsten aan het zwemmen was. Zelfs Draco had een lichte blos op zijn ingevallen wangen en hij was de eerste die de ongemakkelijke stilte doorbrak.
‘Wat doe je hier?’ De zachte woorden klonken door de stilte van de nacht toch nog erg luid en Draco zette een paar stappen dichterbij, bang om door iemand gehoord te worden. ‘Nachtwandeling,’ antwoordde Harry kortaf. Ook hij schuifelde naar voren totdat ze zo dicht bij elkaar stonden dat hij Draco zou kunnen aanraken als hij zijn arm uitstrekte. Er viel weer een stilte die gonsde van de spanning, waarin Harry gehypnotiseerd in Draco’s ogen keek. Hij had de neiging om zijn hand vast te pakken en hem te zeggen dat hij van hem hield, maar hij was bang voor zijn reactie. Ze waren altijd al zo vijandig geweest, wat als Draco niks voor hem voelde? Hij sloeg zijn blik neer en voelde direct Draco’s lippen op de zijne. Verrast trok hij zich los en keek hij naar Draco, die glimlachend zijn vinger voor zijn mond hield. Hij mompelde nog iets onverstaanbaars, waarna het licht van zijn toverstaf doofde.
Note dat dit hele stuk sarcastisch is
Ik ben erg trots, Drarry is echt mijn lievelingsship. Ze passen gewoon zo goed bij elkaar en je leest echt overal hints dat ze verliefd op elkaar zijn.
Harry wandelde door de verlaten gangen van Zweinstein, zonder enig doel voor ogen en zich niet bewust van waar hij heen liep. Het was weer zo’n nacht die hem geen slaap gunde en hem daardoor dwong om doelloos rond te lopen onder zijn onzichtbaarheidsmantel, die hij had geërfd van zijn overleden vader. De gedachte aan zijn ouders bracht tranen in zijn ogen en hij bleef even staan om ze droog te wrijven. Hij haalde luid zijn neus op, waarna plots een sissende stem door de gang echode.
‘Wie is daar?’ Harry schrok en maakte zich zo klein mogelijk, vergeten dat hij onzichtbaar was, en speurde naar de bron van het geluid. Hij zag nu pas dat hij in de buurt van de kerkers was, waar de leerlingenkamer van Zwadderich zich bevond. De ruimte leek verlaten, maar toen zag Harry ineens een mager silhouet van een jongen die de hoek omsloeg. Hij had een toverstok in zijn uitgestrekte hand en het licht ervan viel op zijn al bleke gezicht. Een tinteling ging door zijn lichaam toen Harry zag dat het Draco Malfidus was. Zijn lichte haar, dat overdag altijd netjes plat lag, stond nu piekerig overeind. Harry keek er vertederd naar en trok, zonder erbij na te denken, de mantel van zich af. Draco’s ogen werden groot toen hij hem zag en ze bleven een paar tellen sprakeloos naar elkaar staren. Het was winter en het kasteel was in die tijd altijd ijskoud, maar Harry had het zo warm dat het leek alsof hij weer in het bad van de klassenoudsten aan het zwemmen was. Zelfs Draco had een lichte blos op zijn ingevallen wangen en hij was de eerste die de ongemakkelijke stilte doorbrak.
‘Wat doe je hier?’ De zachte woorden klonken door de stilte van de nacht toch nog erg luid en Draco zette een paar stappen dichterbij, bang om door iemand gehoord te worden. ‘Nachtwandeling,’ antwoordde Harry kortaf. Ook hij schuifelde naar voren totdat ze zo dicht bij elkaar stonden dat hij Draco zou kunnen aanraken als hij zijn arm uitstrekte. Er viel weer een stilte die gonsde van de spanning, waarin Harry gehypnotiseerd in Draco’s ogen keek. Hij had de neiging om zijn hand vast te pakken en hem te zeggen dat hij van hem hield, maar hij was bang voor zijn reactie. Ze waren altijd al zo vijandig geweest, wat als Draco niks voor hem voelde? Hij sloeg zijn blik neer en voelde direct Draco’s lippen op de zijne. Verrast trok hij zich los en keek hij naar Draco, die glimlachend zijn vinger voor zijn mond hield. Hij mompelde nog iets onverstaanbaars, waarna het licht van zijn toverstaf doofde.
Note dat dit hele stuk sarcastisch is
21
