Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg met GirlWithConfidence <3

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Yaj!

Zeg jij maar wie er moet beginnen♥

Tamara // 15 // verlegen // rustig // slim // gevoelig // heel lief♥ // rmjw // piccaaa

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:

Liam - 19 - lief, kan soms gemeen zijn - zindoordrijvertje - sixpackk <3

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
''Maar mam, ik wil niet!'' schreeuw ik halfhuilend als we onderweg zijn naar de kostschool. Een kostschool, báh. Dat is wel het laatste waar ik heen wil. Je wordt maar zo bij iemand op de kamer gezet, je ziet je ouders amper én je zit achter gesloten deuren. Over een week ben ik 16, en dan kunnen mijn eigen ouders er nieteens bij zijn. Waarom doen ze me dit aan?! Het duurt niet zo heel lang of we komen aan bij een oud gebouw. Echt vrolijk ziet het er niet uit. ''Ik wil niet!'' schreeuw ik nog een keer en nu beginnen er tranen over mijn wangen te stromen. Geven mijn ouders niet om me ofzo? Het lijkt wel alsof ik word meegesleurd. Ik kijk om me heen, ik ben zo te zien niet de enige die niet wil. Toch zie ik ook mensen die me raar aankijken, oudere, die hier waarschijnlijk al wat langer zitten. ''Waarom moet ik dit?'' vraag ik huilend terwijl ik me los probeer te rukken.

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Ik zucht. Mijn ouders en ik zaten in de auto, ik moest zoveel mogelijk spullen meenemen en dan zouden ze me 'ergens' naartoe brengen. Als we aankomen zie ik een meisje huilen. Ik zucht. Onder die tranen zou ze wel prachtig zijn. Mijn ouders zetten de auto in een parkeerplaats en laten me rustig mijn spullen bij elkaar rapen. 'Wat doe ik hier eigenlijk?' vraag ik. Mijn ouders negeren me en mijn vader pakt een koffer van me over. We stoppen voor een oud gebouw en ik zie het huilende meisje tegenstribbelen om erin te gaan. Een rode loper is uitgestrekt, ongeveer 4 meter voor het oude gebouw is het einde daarvan. Ik kijk nog een keer naar mijn ouders en zij naar mij. 'Dag' zeg ik zacht, en ik loop het gebouw rustig in.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Het zou er wel dom uitzien hoe ik tegenstribbel, maar ik heb er dan ook echt geen zin in. Mijn moeder heeft mijn koffers vast, terwijl mijn vader mij stevig vast heeft. Op deze manier lijk ik net zo'n probleem kind. Ik bedenk me dat hoe hard ik ook zou huilen of smeken, deze keuze van mijn ouders staat vast. Dat stond hij ook al een tijd. Hiervan zou ik zelfstandig en slimmer worden, volgens hun. Ik zucht en kijk rustig om me heen. Mijn vader laat me los. Mijn ouders geven me even een knuffel. Even kijk ik ze recht in hun ogen. Ik wil dit gewoon niet. Ik draai me om, dan maar even niets van mijn ouders, zij lieten me hier achter. Ik loop naar een balie die de receptie zou moeten zijn. Ik zie een vrouw met een hoge knot en een bril op. Ze heeft een net pak aan en bruin haar. Ondanks al die dingen heeft ze nog beste een lief gezicht. Ik vertel mijn naam en krijg een sleuteltje met de getallen 302 erop, dat zou mijn kamernummer moeten zijn. Er bestonden 3 van deze sleuteltjes. 1 voor jezelf, 1 voor je kamergenoot en 1 voor als je de ander kwijt was. Zou mijn kamergenoot er al zijn? Ik hoop dat ze aardig is. Ik kijk op de bordjes en zoek in het pad 300 tot en met 350

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Ik kijk rond in de kamer. De receptioniste was een aardige vrouw. Kamer 302. Zijn moeder was jarig op 30 Februari. Alleen hij dacht daaraan. Zuchtend pak ik mijn spullen uit en zie ik dat het bijna 6 uur is. We hadden blijkbaar een hele lange reis gemaakt, want we waren vanmorgen vroeg al vertrokken.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Hoe zou ze eruit zien? Ik ben best wel klein dus ik hoop niet dat ze lang is. Zou ze lang haar hebben? Zouden we gezellig kunnen kletsen? Misschien is het wel een heel aardig meisje. Ik stop het sleuteltje in het sleutelgat. Ik open de deur en zie een jongen in mijn kamer staan. Een jongen. Een jongen. Geen meisje, maar een jongen. Het voelt alsof ik door de grond zakt. Hij lijkt te jong om hier te werken, en heeft geen werkkleding aan. Loopt hij hier stage? Dat kan niet. Mijn oog valt op zijn koffers, wat betekent dat hij hier dus ook hoort. Zou er een fout zijn gemaakt? Ik ben een meisje, een meisje hoor bij een meisje op de kamer en niet bij een jongen. Ik lijk wel versteend. Mijn koffers beginnen zwaar te worden, ik zet ze neer en sluit de deur. Ik kijk naar het bed. Stapelbed, gelukkig maar, want als die niet op elkaar zaten dan was de kamer nóg kleiner. Ik kijk even naar de jongen.

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Ik pak mijn spullen verder uit en heb niet eens in de gaten dat er iemand mijn kamer binnenkomt. Als ik mijn koffer dichtklap zie ik haar. Het is dat meisje van daarnet. Ik glimlach even en steek voorzichtig mijn hand naar haar uit. 'Hoi, ik ben Liam' zeg ik zacht.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Ik steek mijn hand voorzichtig uit. ''Hoi, mijn naam is Tamara'' zeg ik ook wat aan de zachte kant. Er zijn veel dingen dubbel in deze kamer, kasten, lade's, bijzettafeltjes, maar helaas geen badkamer die dubbel is. Delen. Een badkamer delen met een meisje was niet echt een probleem, of een jongen die er eentje deelt met een jongen, maar een meisje die er eentje deelt met een jongen? Dat is dus wel een probleem neem ik aan. Ik bekijk mijn koffers en kniel om er alvast eentje te openen. Laat ik dan maar eerst de la met ondergoed doen. Trouwens, hoe moet dat met omkleden?

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Ik draai langzaam mijn rug naar haar toe en leg mijn spullen die inmiddels allemaal op het onderste bed liggen, in een paar kastjes aan de linkerkant. Aan de rechterkant laat ik het expres helemaal leeg. Ik gooi mijn koffer onder het bed en begin aan de volgende. Zwembroek, foto's, mijn knuffelbeer Terry, van alles leg ik op mijn bed. Terry was de naam van mijn laatste vriendin. Ze was heel bijzonder voor me geweest. Ik hield van haar. Tot mijn ouders achter haar religie kwamen en me hierheen stuurde. Er klonk een bel en ik hoorde voetstappen. Ik keek naar buiten en zag een horde verschillende personen in een uniform rondlopen.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Ik schuif mijn koffer over de houten vloer naar de rechterkant van de laatjes. Het blijkt dus wel dat die van mij zijn, en het bovenste bed ook van mij. Ik slaapwandelde welleens, hopelijk hier niet. Zolang ik er niet over begin zou er ook wel niets van de merken zijn. Ik hoor een bel gaan maar negeer die even. Ik moet nog even bijkomen en mijn rode gezicht vol opgedroogde tranen moet ook nog even weer normaal kleuren. Ik leg mijn netjes opgevouwde ondergoed in de laatjes die van mij zijn. Mijn toilet tas zet ik op de badkamer. Veel eigen kleding heb ik niet echt mee, om dat je hier voor grotendeels in een uniform moet lopen. Heel ouderwets, meisjes in rokken en jongens en broeken.

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Ik open een la en ontdek een uniform. Een rood overhemd met het embleem 'Grave Woudesteijn'. Daaronder lag een colbert met hetzelfde embleem erop, maar dit keer met grasgroene achtergrond en een vinkje aan de linkerkant met daaronder 'Deze privéschool is goedgekeurd' in hele kleine lettertjes. Daaronder lagen 2 broeken. Een korte en een lange. Ik besloot de lange te bekijken en vond opnieuw de 2 emblemen. Tamara leek er geen erg in te hebben dat er waarschijnlijk eten klaarstond en pakte stevig door. Ik glimlach even en kleed me langzaam uit, waarna ik het uniform aantrek en de deur uitloop.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
In mijn ooghoeken merk ik dat Liam zich uitkleed voor het uniform. Ik kijk snel weg en ga verder met uitpakken. Ik kom wel wat later voor het eten. Zodra Liam de kamer verlaat draai ik hem op slot en zoek ik mijn eigen uniform. Een rok, en een topje. Eentje met lange mouwen en eentje met korte. Ik trek snel mijn kleren uit en doe het uniform aan. Ik wil de deur opendoen. O ja, de sleutel. De sleutel. De sleutel? Dit meen je niet, ik ben de sleutel kwijt... Dit wordt dus maar zoeken naar een speld in een hooiberg. Ik voel me dus echt een enorme sukkel.

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Ik voelde even in mijn zakken en voelde de sleutel zitten. Nu maar hopen dat Tamara zo kwam en de deur op slot had gedaan. Ik volg de menigte en kom aan in een volledig verzorgde ruimte met aan je linkerhand borden en bestek, en aan je rechterhand het eten. Ik pakte een bord en het nodige bestek en liep de kant op van het eten. Er lag macaroni op iemand zijn bord, en bij de andere alleen een paar blaadjes sla. Op weer een andere lag een volledige pizza en ik keek er vol smachtig naar, maar toen ik eindelijk bij het eten was lag er alleen nog een stukje pizza, een beetje macaroni en een paar met jus ingedoopte doperwten. Ik besloot het te nemen voor wat het was en zocht een leeg tafeltje op.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Waar is die stomme sleutel nou weer?! Waarom ben ik toch ook zo dom? Na een tijdje gezocht te hebben besluit ik de moed maar op te geven. Ik zou wel wachten tot Liam kwam. Ik kruip naar een van mijn koffers en pak er maar een reep chocola uit die ik zelf had meegenomen. Ik grits ook nog een pakje drinken uit mijn koffer. Dit is ook best een goed avondmaal. Oké, dat is het niet. Ik zucht even maar eet wat chocola. Alleen chocola is niet goed. Ik pak nog een zakje met een paar koekjes en eet het op. Hopelijk komt liam snel terug, ik voel me echt dom. Ik zou wel een slechte indruk maken.

Anoniem
Straatmuzikant

GirlWithConfidence schreef:
Liam
Als ik klaar ben met eten sta ik op en gooi ik mijn restafval in de afvalbak. Mijn dienblad zet ik erbovenop en ik loop de ruimte uit, terug naar mijn kamer.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld