Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - The Shadow

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Ik en Dauntless. WIJ WETEN DUS!!!!

Ik: Destiny White- 18 - picca - vrolijk, maar ook vaak verlegen. Tekent veel, en droomt dus ook veel. Ze heeft haar eigen style met kleding, vaak word ze raar aan gekeken, maar voelt zicht er fijn in, dus draagt ze het maar. Haar ouders zijn gescheiden, ze woont bij haar vader, moeder is de stad uit. Veder heeft ze niet echt veel bijzonders.

ZIJ::: Benjamin Narracoth ~ 19 (gestorven in de middeleeuwen) ~ picca ~ Benjamin was vroeger een aardige jongen, maar door de jaren heen hebben mensen hem altijd mishandeld en wanneer je iemand behandeld als een beest wordt deze persoon er ook werkelijk een, dus begon hij zich te verzetten en werd killer en kouder. Hij vond geen rust na zijn dood en veranderde in een geest, wanneer hij zich echt niet onder controle heeft neemt hij een monsterlijk gedaante aan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ik: Benjamin Narracoth ~ 19 (gestorven in de middeleeuwen) ~ picca ~ Benjamin was vroeger een aardige jongen, maar door de jaren heen hebben mensen hem altijd mishandeld en wanneer je iemand behandeld als een beest wordt deze persoon er ook werkelijk een, dus begon hij zich te verzetten en werd killer en kouder. Hij vond geen rust na zijn dood en veranderde in een geest, wanneer hij zich echt niet onder controle heeft neemt hij een monsterlijk gedaante aan.

Menselijk gedaante:

Lucide vorm:

Monsterlijke vorm:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
nice,, oke haha

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
'Iemand had hem gewekt en die iemand zou daar voor boeten' Deze gedachte bleef door zijn hoofd spoken terwijl hij rond door het bos vloog. Hij had momenteel zijn lucide vorm aangenomen, maar de woede die in zijn binnenste kolkte zorgde er voor dat hij soms enkele seconden in het monster veranderde dat hij werkelijk was en daarna weer terug. Eindelijk was het hem gelukt in slaap te vallen een slaap die eeuwig zou duren, moest niet een of ander stom mens hem hebben opgeroepen om een nutteloze reden. Hij had zich kwaad gemaakt en had hem en zijn vriendjes vermoord, daarna was hij verder getrokken en schrok toen hij zag hoe de wereld was veranderd in al die jaren dat hij geslapen had. Er was bijna nergens nog natuur, het was werkelijk afschuwelijk. Weet ontstond er een wraakgevoel in zijn binnenste. Hij moest die mensen een lesje leren, voor al hun slechte daden. Hij handelde vanzelf zonder verder na te denken en vloog een gebouw in waar hij iedereen doodde die hij tegenkwam. Pas later had hij daar spijt van, maar het was te laat het kwaad was al geschied en nu hij begonnen was kon hij net zo goed doorgaan.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Desteny - Een raar rillerig gevoel ging door mij heen toen ik wakker werd, gelukkig ging het al snel weg, met moeite kwam ik over eind en wreef over mijn gezicht, een lange dag vandaag. Een zucht kwam over mijn lippen en stapte mijn bed uit, deed mijn dingen die ik elke ochtend deed en niet veel later, zeg maar een uur later, zat ik op de fiets naar school. Zo ver woonde ik ook weer niet. Daar aan gekomen, liep ik al snel het lokaal in, iedereen was er, maar dat moest ook want er werd wat belangrijks gezegd. Met nog een slapend hoofd, zat ik in het midden van de klas achter aan. Weer die rilling van vanmorgen. Leunend op mijn hand, luisterde ik naar de leraar en tekende wat in mijn blok. Een zwarte gedaante kwam er uit de tekening, maar wist niet waarom ik dit tekende, was het een voorspel? Nee Des, stop daar is mee met denken. Maar de laatste tijd had ik ook veel rare dromen met een zwarte gedaante. Snel schudde ik die gedachten weer weg en luisterde weer naar de docent.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Geen enkel mens zag hem, terwijl hij enkele meters boven het voetpad zweefde. Hij ken hen met afgunst aan tot hij op de binnenplaats van een groot gebouw kwam. Langs de zijkant kon hij via een raam binnenkijken. Het was een kamer vol kinderen met een docent. Hij had vroeger nooit naar school kunnen gaan, dat was enkel voor de rijkere kinderen geweest en hij behoorde zeker niet tot die stand. Hij observeerde hoe ze daar zaten verveeld, 'ze zouden blij moeten zijn het recht te hebben hier te zitten' dacht hij terwijl hij de kinderen een voor een bekeek. Plots bleef zijn blik op een bepaald meisje hangen, zijn adem stokte even. Hij kende haar, maar het was onmogelijk dat ze nog in leven was, geschrokken bleef hij staan.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Weer kwamen die rillingen en merkte dat er iets naar mij keek, ik negeerde het en bleef naar de docent kijken. Als eindelijk de docent klaar was met praten, en de opdrachten zei wat we moesten maken, pakte ik mijn boeken en legde die over de tekening heen. De ogen, die waren gewoon zo kwaad, maar er zat verdriet in. Weer kwam er een zucht over mijn lippen en begon de opdrachten te lezen. Dan begon ik ze maken, maar weer kwamen die rillingen terug en schudde mijn hoofd. Mijn handen legde ik tegen mijn slapen aan en sloot mijn ogen. Waarom kwamen die rillingen nu steeds terug?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël moest haar gewoon van dichtbij bekijken, vragen of ze het echt was. Hij ging door de muur het lokaal binnen, maar zijn aanwezigheid zorgde ervoor dat het glas van alle ramen brak en iedereen begon als een gek te gillen. Dat geluid, hun gegil was zo scherp en bezorgde hem pijn. Het was niet zijn schuld dat het glas gebroken was, dat gebeurde nu eenmaal soms en wat deden ze, ze begonnen te gillen en hem pijn te doen. Natuurlijk konden ze hem niet zien en hij kon hen dus niet vragen om te stoppen, hoe hard hij ook schreeuwde hij hoorde hen niet, tot hij zijn monsterlijke aannam, maar toen konden ze geen vergeving meer krijgen. Hij stortte zich op elk mens dat hij te pakken kon krijgen en met zijn bek vol scherpe tanden reet hij hun keel open of rukte hun hart eruit. De deur zat op slot en hij was snel, te snel voor hen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Ik merkte iets op, en keek gelijk naar het raam maar zag niets. Het leek wel een seconde, of het glas spatte uit elkaar. Ik wist niet hoe snel ik mijn armen over mijn hoofd moest slaan, maar door de harde klap, viel ik van mijn stoel, hard tegen de kasten achter mij aan, het scheelde niet veel of die kasten waren op mij gevallen en was ik geplet. Ik wilde op staan, om weg te rennen, maar de pijn die door mijn lichaam scheurde, kon ik niet op staan en keek ik met grote ogen naar wat er gebeurde. Een zwart, zwarte schim was de klas binnen gekomen, mijn adem stokte toen ik zag dat het de schim was die ik had getekend en probeerde meer naar achter te gaan maar dat werkte gewoon niet. De kasten stonden in de weg en ik bleef naar de zwarte schim kijken. Iedereen, iedereen die in de klas was, lag gekneld onder de tafels, of hadden glas scherven in hun lichamen, de meeste die weg wilde, werden aan stukken gescheurd door de schim. Als dan het gegil op was gehouden, hoorde ik de sirene van de politie, ambulance, maar dat geluid vervaagde als ik weer naar de schim keek en slikte. Nee, nee ik wilde nog niet!!! Zelf had ik ook glas scherven in mijn linker arm zitten. En probeerde die nu als een gek er uit te halen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Toen Benjamin zich omdraaide keken zijn witte holle ogen recht naar het meisje dat hij herkend had, van vroeger. Ze leek exact op Elisabeth. Hij liet het lichaam vallen dat hij net in zijn handen had en nam even zijn menselijke vorm weer aan in de hoop dat zij hem ook zou herkennen. Zijn blik was gekweld en gevuld van verdriet. Hij hoorde een deur opengaan en terwijl dat gebeurde vervaagde hij en liet hij zich meevoeren met de wind, terug naar buiten. Hij had haar heel de tijd blijven aankijken en toen hij naar buiten vloog in zijn lucide vorm fluisterde hij in haar oor. "Help me"

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Ik trok mijn knieën op toen de schip opeens mijn kant op keek, nee ik wilde nog niet. De tranen stonden in mijn ogen. Maar als hij nog meer naar mij toe kwam, en veranderde, wat, wat was dit? Dit moest een droom zijn, maar daar was de pijn te geloofwaardig voor. Hij bleef een paar centimeter voor mij staan, maar al snel hoorde ik de deur en keek die kant op, iets hoorde ik iets zeggen en keek weer de kant op van waar de schim jongen stond, maar hij was al weg. Dan kwamen de tranen echt en de deur werd open getrapt. Een agent keek met grote ogen naar het slagveld, maar toen hij mij nog zat zitten, kwam hij gelijk naar mij toe en hurkte bij mij neer. "Ssst," zei hij om mij te kalmeren, maar de adrenaline die door mijn lichaam gierde begon ik nog meer te huilen als een klein kind. Een ambulande broeder kwam naar binnen gerend en wikkelde een deken om mij heen, hielp mij over eind en baande een weg, met mij en de agent, het lokaal uit. Kort keek ik nog over mijn schouder, een paar agente kwamen naar binnen toen ik er uit was geleid. Mijn tas, ik wilde mijn spullen. "Mijn spullen" zei ik met klapper tanden en de agent vroeg waar ik zat, "Een licht rode tas" zei ik, hij knikte en ging het zoeken. Niet veel later, nadat ik naar buiten was gebracht, kwam hij terug met mijn tas, en mijn teken spullen, die hadden het blijkbaar ook overleeft. Alles deed hij in de tas terwijl mijn arm na werd keken. Wie was hij? En waarom dode hij iedereen?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Benjamin probeerde alles wat hij net had meegemaakt uit zijn hoofd te zetten terwijl hij zich op de wind liet meedrijven. Maar hij bleef haar blik stond in zijn geheugen gegrift. Maar hij zou nooit met haar kunnen praten, ze zou hem nooit niet begrijpen en hem enkel maar eng vinden, wat hij wel begreep zeker na wat hij al die mensen daarjuist had aangedaan. Het waren dan misschien wrede wezens mensen, maar dat was nu eenmaal hun aard, zo waren ze altijd geweest.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Uit eindelijk werd ik toch naar het ziekenhuis gebracht voor verdere onderzoek. Onderweg werd ik gehoord met wat ik allemaal gezien had, maar niks kwam meer boven. Alleen het verdrietige gezicht van de jongen bleef in mijn ogen staan als ik mijn ogen sloot. Eindelijk was ik alleen gelaten in een koude kamer, niemand anders was er alleen ik. Mijn ogen hadden zich naar het raam gedraaid en bleef naar buiten kijken, wie wat hij? En waarom vroeg hij mij om hem te helpen? Ik wist niet eens hoe ik het moest doen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hij wou en moest haar terugzien, al had hij geen flauw idee waar ze momenteel was. Hij zou niet terugkeren naar het schoolgebouw, want hij wou niet terugdenken aan alle dood en verderf die hij daar veroorzaakt had. Hij besloot maar naar het bos te gaan. Het was een soort impuls en hij geloofde dat wanneer het lot besliste hen weer samen te brengen hij haar toch ooit wel opnieuw tegen zou komen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
ts van paar dagen later:

Des:

Ik mocht eindelijk uit het ziekenhuis en was op weg naar mijn huis. Daarvoor moest ik langs het bos, maar dat vond ik nooit erg. Mijn tas hees ik op mijn schouder en hielt mijn linker arm nog wel minder bewegelijk als het kon. De wonden moesten nog steeds helen, van wat ik had opgelopen. Die dagen, dat ik in het ziekenhuis lag, werd ik maar steeds gevraagd, maar ik wist gewoon niets meer. Alles was zo snel gegaan. Ik haalde diep adem en keek omhoog naar de lucht, de geur van het bos rook ik al en glimlachte. Ook heb ik veel getekend in het ziekenhuis, en telkens vroegen ze weer wie ik tekende, ik werd er gewoon gek van.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Benjamin had de laatste paar dagen in het bos doorgebracht, alleen tussen dieren en natuur. Hier kon hij tenminste een beetje tot rust komen. Op een bepaalde dag hoorde hij plots geritsel dat absoluut niet dierlijk was, maar menselijk. Hij vloog naar de plaats waar het vandaan kwam en daar zag hij haar opnieuw. Hij was haar niet vergeten, helemaal niet. Hij had gewoon gewacht, tot ze naar hem kwam. Hij werd plots blij en vrolijk en zonder het zelf echt te beseffen nam hij zijn menselijk vorm aan en rende naar haar toe. "Je bent het echt he" zei hij toen hij vlak voor haar stond en plots realiseerde dat wat hij net gedaan had echt stom was geweest.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld