Yuniko schreef: Louise Ik lag op mijn bed en maakte mij zo klein mogelijk. De tranen stonden in mijn ogen en ik moest hard mijn best doen om niet te huilen. Ik greep naar mijn gsm en staarde naar de foto van ons samen op mijn achtergrond. Het lukte me niet meer om me in te houden en de tranen rolden weer over mijn wangen. Waarom moest dit gebeuren? Ik toetste hopeloos zijn nummer in en luisterde snikkend naar zijn stem.
Yuniko schreef: Louise Na drie keer bellen besefte ik dat ik moest ophouden, hij zou toch niet opnemen. Stiekem hoopte ik dat het allemaal een droom was en hij nog steeds bij me was als ik mijn ogen opende. Ik ging rechtop zitten en typte een sms naar Joël. "Kom je even? Ik voel me niet goed..." misschien kon hij me helpen om m'n gedachten te verzetten.
Yuniko schreef: Louise Ik veegde de tranen uit mijn ogen en glimlachte toen ik zag dat Joël voor de deur stond. We liepen naar binnen en ik ging in de zetel zitten. "Wat lief dat je gekomen bent" zei ik stil. Ik beet op mijn lip toen ik de tranen terug voelde branden in mijn ogen.
Yuniko schreef: Louise "Best wel, ik slaap al twee nachten niet..." ik zuchtte. "En als ik dan eindelijk even in slaap val heb ik steeds nachtmerries over dat moment". Ik voelde een traan over mijn wang rollen en begraafde snikkend mijn gezicht in mijn handen.
Yuniko schreef: Louise "Ik probeer het.." zei ik stil terwijl ik mijn haar uit mijn gezicht veegde. Ik keek hem aan en zei toen stil "Dankjewel dat je er voor me bent, ik zou niet weten wat ik met mezelf moest aanvangen zonder jou" ik glimlachte voorzichtjes.
Yuniko schreef: Louise "Ik moet echt teweten komen wie de dader is" zuchtte ik. Ookal moet ik dagen, maanden of zelfs jaren zoeken, ik moet en zal hem vinden.
Yuniko schreef: Louise "Ik heb echt geen idee..." zei ik. Ik probeerde me te herinneren hoe de dader eruit zag, maar ik kon niet veel herinneren. Het ging allemaal zo snel, alles wat ik kon herinneren was dat het een man was met donker haar en een bruine jas.
Yuniko schreef: Louise "Ik herinner amper iets, het ging allemaal zo snel..." Ik zuchtte. "Het enige wat ik me kan herinneren is dat hij groot was, en hij had donker haar en een bruine jas" zei ik. Misschien had hij gelijk en was het een seriemoordenaar. Maar waarom moest hij hem dan hebben?
Yuniko schreef: Louise "Nou dat zou wel eens kunnen, maar ik denk niet dat hij daartoe in staat is.." ik keek heb vol verbazing aan, hij had wel gelijk over die jas.
Yuniko schreef: Louise Ik aarzelde even. "Misschien moeten we eens langsgaan en subtiel polsen, je weet nooit dat hij iets lost." zei ik terwij ik met mijn hand door mijn haar ga.