Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

18 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg Nyu ~ Leah. Chained

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Volgen op eigen risico, wij gaan tot het uiterste en zijn bang voor niets, voor zowel de horror als ecchi modus <3

Meet James ~ 21 jaar ~ Creep ♥ ~ Woont in een kasteel ~ Heeft bovennatuurlijke gave's ~ 1,94 lang ~ Houdt van 'spelletjes' ~ Houdt niet van druktes ~ Nachtmens ~ Erg gastvrij, GHEHEH ~ En natuurlijk een foto van onze hottie

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Terwijl James zuchtend een slok van zijn wijn nam, keek hij uit het donkere raampje dat een paar meter van hem vandaan zat. Hoelang was het wel niet geleden dat hij voor het laatst een levend persoon in zijn kasteel had binnen gelaten? Tegenwoordig kwam er niemand meer naar zijn kasteel toe gewandeld, wat eigenlijk vrij logisch was aangezien het helemaal in het diepste gedeelte van het bos lag. Om dit gedeelte van het bos te bereiken moest je al door een speciale portal, die ook nog eens onzichtbaar was. Eenmaal door de portaal heen gekomen zou je in het begin niets merken, en zou het lijken alsof je gewoon nog door het bos loopt. Toch zou je mening veranderen als je een lange tijd in deze zone zou wandelen, je zult namelijk merken dat je eigenlijk steeds maar rondjes blijft lopen, en niet meer kunt ontsnappen. Alleen degene geboren in de zone van het portal, zouden er in en uit kunnen, of een persoon meenemen op hun reis. Toch was dit portaal ergens wel handig, aangezien mensen nooit meer konden ontsnappen. Helaas kwam er maar zelden iemand, en als James eindelijk iemand vond, was die meestal al van het leven ontnomen, dan was alle lol er gelijk al vanaf. James was benieuwd naar wanneer er weer eindelijk iemand zou komen in zijn gebied...

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Amy-18-Klein, 1.60-Snel bang- probeert stoer over te komen, is eingelijk erg bang en verlegen- Kan ook erg een bitch zijn- Bijt hard-
Pic jwz-

~~~~~~~~~~~~
Onze mentor had verteld dat we vanavond een soort speurtocht zouden gaan doen in groepjes. We zaten aan tafel en het avondeten werd gebracht. Witte bonen in tomatensaus, jammie, dat was iets wat ik echt lekker vond. Vanmorgen hadden we niet echt veel gedaan, en we waren nog maar 1 dag hier in het bos op schoolreisje. Toch was het harstikke gaaf, en hadden we veel lol. Ondertussen stond het eten al op tafel en schepte ik op. Ik praatte wat met me vrienden en al gauw kwam het toetje op tafel. Ik had er niet veel zin in en sloeg het dessert over. Een kleine 10 minuten later zei de mentor dat we alvast groepjes zouden moeten maken. Ik liep direct naar me beste vriendin en nog 3 anderen, we vormden al een groepje van 5, en er moesten 8 mensen in een groepje. Het duurde even maar alsnog kwamen er nog 2 jongens bij en 1 meisje. Niemand mocht het meisje, ze was altijd al een bitch geweest,en dacht dat ze alles was. De mentor gaf ons een zaklantaarn, kaart, en pen en papier om de antwoorden op te schrijven. Ondertussen was het al aardig donker geworden. Omstebeurten werden we het bos ingestuurd. Na een tijdje zou mijn groepje ook naar het bos moeten, we werden uiteindelijk geroepen en we stonden al klaar om te vertrekken. Ik pakte nog even een vestje en deed hem snel aan, de mentor zei dat we konden vertrekken en ik liep achter me groep aan.

10 minuten later. D;

We waren al ver in het bos, en we hadden al een paar vragen gehad. Ik had me mobiel in me zak en Jonas vroeg hoelaat het was. 'Het is al 10 uur.' zei ik en ik rilde even van de kou. Op een gegeven moment waren we Tobias kwijt, we riepen zijn naam en opeens sprong hij uit de bossen en liet ons schrikken. Ik schrok als een gek, en begon te gillen. Mijn vriendin gilde ook en de jongens lagen in een deuk. 'Dat is totaal niet leuk Tobias!' Schreeuwde ik naar hem. We liepen rustig verder. Ik zag een soort van wit velletje op een boom en schreeuwde naar de mijn groep die voor me liep dat hier iets hing. 'Ja maar, we hebben net al een opdracht gehad, dus je verbeeld het je vast. ' Zei iemand terug. 'Ja maar, het hangt hier wel.' zei ik snel. 'Kom nou Amy, we moeten verder.' schreeuwde Tobias terug. Ik zuchtte, en liep een kant op, waar ik dacht dat ze heen waren gegaan. Op een gegeven moment zag ik niemand meer en riep ik mijn beste vriendin haar naam. No reactie, ik raakte in paniek en liep iets sneller, ik keek om me heen, alle bomen, struiken, paden, het leek allemaal op elkaar, alsof ik rondjes rende. Op een gegeven moment zag ik iets branden, een soort van licht. Ik liep rechtdoor, en zag een kasteel. Ik werd bang, en knipperde even met me ogen. Dus toch stond daar een kasteel? Ik twijfelde om er naar toe te gaan, maar toch deed ik het. Later kwam ik bij de voordeur en ik klopte aan de deur..

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
James was erg verbaast toen hij ineens gebonk op zijn deur hoorde. Hoorde hij dit echt goed? Hij nam geen risico en haastte zich naar beneden. Als er echt een persoon stond aan zijn deur, zou hij moeten opschieten, want er was altijd de kans dat de persoon weg zou gaan, ookal was die kans erg klein. James opende de deur, en er kwam een kleine twinkeling in zijn ogen. De persoon die daar stond was een klein meisje, en ze zag er ook nog eens redelijk leuk uit. James twijfelde geen moment en begon met spreken. ''Hallo, kan ik u misschien ergens mee helpen?'' zei hij op een zo vriendelijk mogelijke toon.

SORRY VOOR ZO KORT

moet eten :c

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik keek nog steeds om me heen en wou bijna weglopen. Ik schrok en slaakte een kleine gil toen ik een stem hoorde, ik sloeg me hand voor me mond en keek de lange jongen aan. Hij was wel erg lang en ik schaamde me nu voor me lengte. 'Ik..' ik maakte me zin niet af en bleef kijken naar de jongen, even keek ik naar de grond. Damn, wat heb ik gedaan. Ik trilde als een gek en was doodsbang. 'Ik.. ik ben de weg kwijt, en me groepje...' zei ik erg zachtjes. Mijn ogen zagen er angstig uit, en ik bleef trillen. Eigenlijk wou ik nu hard wegrennen maar ik wist niet waarheen. 'Weet..u.. hoe ik terug kom? En weet u... waar ik ben..?' vroeg ik daarna aan de jongen.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
James' gezicht werd versierd door een kleine glimlach. ''Je ziet er niet echt blij uit, een beetje uitgehongerd en moe'' zei James. Hij wachtte even en legde toen zijn hand op haar schouder. ''Kom toch binnen, dan kan ik je even wat beter helpen, hier buiten is het nogal koud'' James liet het meisje nog niet spreken of hij duwde haar zijn huis in. De deur sloot hij en maakte hij op een onzichtbare manier op slot. Hij liet het meisje los en begeleidde haar naar de woonkamer. ''Neem toch plaats'' zei hij met een lieve glimlach. ''Excuseer me, ik ga even wat thee pakken halen, en ik haal er ook wel een stukje taart bij'' zei hij op een lieflijke toon. Met een brede grijns op zijn gezicht, liep James naar de keuken. Wat het meisje nu ook zou doen, alles was nu al te laat, ze zou hier vast zitten, voorgoed. Alsof ze vastzat in haar eigen nachtmerrie vol ellende. Eenmaal aangekomen bij de keuken, begon James aan de cake, en haalde hij twee stukken taart uit de koelkast. Alles stond er op de hoogte van James. Terwijl hij vorkjes pakten, dacht hij na. Ongelooflijk dat uit alle mensen die er konden komen, er uitgerekend een klein meisje zou komen, die James nieteens een heel stuk jonger dan hemzelf schatte. Eigenlijk maakte de leeftijd niet heel veel uit, alhoewel James het leuker vond mensen die jonger dan hem waren de stuipen op het lijf te jagen. Daarmee bedoelde James trouwens niet gewoon een simpele grap, hij had ook niet voor niets dit enorme kasteel. James vreesde alleen wel voor één ding, hij zou zich in moeten houden en het meisje niet moeten vermoorden, iniedergeval niet snel. De kans dat er ooit nog zo iemand langs zou komen, was erg klein, en om er zelf op uit te gaan, dat deed James liever niet. Daar was hij 'te lui' voor. Het geluid van de fluitketel deed James ontwaken uit zijn gedachtes. Snel schonk hij de thee in.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik werd banger toen hij me binnen liet. Ik voelde nog steeds zijn handafdruk op mijn schouder, het voelde heel raar en ik werd er nog banger van. Ik wilde hier gewoon weg, terug naar het kamp, en niet in een eng kasteel zijn, waar een enge jongen woonde. De jongen leek niet heel erg oud, ik schatte hem eerder 20, mischien was die wel heel aardig, en konden we vrienden worden. Ik ging op de bank zitten en keek de kamer rond. Het was donker, geen ramen, geen deuren, helemaal niks. Ik rilde opnieuw. Ik legde mijn armen om me heen en trilde van de kou. Op een gegeven moment hoorde ik iets fluiten. Thee, daar had ik wel erg zin in, het water liep door me mond toen ik er aan dacht. De jongen kwam terug komen, met thee en twee stukken taart. Hij zette het voor me neer, en ik keek er na. Ik zat nog steeds hetzelfde als net en keek de jongen angstig aan. Ik nam de kop thee in me handen en het voelde lekker warm aan. Ik keek naar de thee maar nam geen slok, ik durfde het niet en zette de thee terug. 'Ik heb geen dorst of honger, kunt u me de weg naar huis zeggen?' zei ik snel en keek hem kort aan.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Toen James met de taart en thee terugliep naar de woonkamer, zag hij hoe het meisje trillend op de bank had plaatsgenomen. Haar armen had ze om zich heengeslagen en in haar ogen kon je zien hoe hongerig ze wel niet was. Rustig zette James de etenswaren voor haar neer, en daarna de koppen thee. ''Ik heb geen dorst of honger, kunt u me de weg naar huis zeggen?'' vroeg het meisje. James nam plaats in een stoel die tegenover de bank stond, en pakte zijn kop met thee vast. ''De weg naar huis? Wel, dat ligt er aan waar je huis zich bevind'' zei James en rustig nam hij een slok van zijn thee. ''Ik weet trouwens dat je dorst hebt, en trek. Waarom neem je niets? Je denkt toch zeker niet dat ik iets vergiftigd heb?'' zei James op een lieve toon. Vergiftiging was wel iets voor James, maar hij kon dit maar beter rustig opbouwen, dus deze keer had hij nergens vergif in gedaan. Bovendien zag het er een stuk minder verdacht uit, omdat James zelf ook thee en taart had. Rustig prikte James met zijn voor in de taart, en schoof en voorzichtig wat van op, op zijn vork. James genoot van de heerlijke chocoladesmaak in zijn mond. Was hij even blij dat hij geen vampier was, die alleen maar bloed lustte, dat zou vreselijk irritant moeten zijn. James keek even op, en bekeek het meisje beter. Als je haar zou zien zonder een of andere emotionele uitdrukking in haar gezicht, zou je nooit verwachten dat ze er zo bang kon uitzien als ze nu was. En dat zou nog veel erger worden, dat wist James nu al met zekerheid te zeggen. Hij dacht al na over allerlei dingen waarmee hij haar in 'shock' zou kunnen brengen. Het zou hem zeker een kick geven, heerlijk, dat gevoel.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik keek de jongen angstig aan. 'Ik... ben op schoolreis, en ik verdwaalde, en toen kwam ik hier. ' zei ik zachtjes. 'En ik heb geen honger of dorst. Zoals ik net al zei.' zei ik opnieuw en keek hem aan, ik volgde elke beweging die ik maakte. Me maag verraadde me en hij knorde nogal hard. Ik keek naar de taart, ik wou het eten maar ik durfde het niet, ik twijfelde. Ik pakte me de vork en prikte even in de taart. De taart glee over mijn vork en er bleef een stukje op de vork liggen. Ik bracht het langzaam naar me mond, ik at het langzaam om, toen ik het in me mond had, stond ik snel op en en ging van de bank af, en rende als een gek naar de deur waar ik net naar binnen kwam. Ik probeerde het te openen, er zat geen slot op en ik keek raar toen die niet open ging. Ik begon te gillen, en ik raakte opnieuw in paniek. Ik wil terug, terug naar het kamp en hier weg, weg van die enge jongen. Ik ging op de grond zitten en schreeuwde. 'Laat me gaan, ik wil hier weg.'

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
''Ik... Ben op schoolreis, en ik verdwaalde, en toen kwam ik hier'' kwam er als muizengepiep zo zacht en bevend uit haar mond. ''Oh, is dat zo?'' zei James geïnteresseerd. Heel voorzichtig prikte het meisje in de taart, waarna er na enkele seconden een stukje taart op haar vork terecht kwam. In plaats dat ze de vork naar haar mond bracht, gebeurde er even niks. Pas toen er bewegen in haar kwam, liet ze de vork vallen, en ging ze er als een speer vandoor. James grinnikte zachtjes. Een kans van ontsnappen? Die had ze niet. Pas toen James haar hoorde gillen, stond hij op en liep hij op een rustig tempo naar de deur. '' Where are you going, my darling? '' zei hij kalmpjes op een vriendelijke, maar toch enge toon. '' Je weet toch dat mijn hand op je schouder rust? Hier weglopen is onbeleefd hoor, als je dit kasteel wilt verlaten, vrees ik dat ik je maar even naar beneden moet halen.'' Met een bovennatuurlijke kracht duwde James het meisje tegen de grond aan. Hierbij raakte hij haar niet aan, maar zoals hij al had gezegd: Zijn hand rustte op haar schouder. ''Kom je nog? Je thee wordt koud'' zei James weer op een normale toon terwijl hij haar weer ophoog hielp met zijn rechterhand.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik snikte, en verder zei ik totaal niks. Ik liep weer met hem terug naar de bank, ik ging in het hoekje zitten. Mijn schouder deed zeer, echt zeer, een pijnlijke steek, alsof iemand er telkens in knijpt, zo hard knijpt, dat je er gewoon moe van word. Ook mijn hoofd deed zeer, alsof iemand er mee tegen de muur bonkte. Ik wreef over me schouder, en keek pijnlijk. Ik keek naar de thee, ik pakte het op en gooide het op de grond. Ik schrok zelf van me actie en keek de jongen angstig aan. 'Ik heb geen dorst, ' schreeuwde ik, 'ik wil hier weg!' schreeuwde ik er achteraan. Ik keek de kamer rond, opzoek naar een uitgang, ik zag een trap. Ik stond opnieuw op en rende naar de trap toe, ik rende omhoog en keek daar rond, ik ging een kamer naar binnen opzoek naar een raam, die open kon, en waar ik door heen kon gaan om te ontsnappen. Ik moest hier gewoon weg, het was hier niet veilig. Was dit trouwens wel echt? Of was dit een droom? Ik kneep me zelf en gilde even. Ik trok een teleurgesteld gezicht, dit kon niet waar zijn, dit is echt, ik maak dit echt mee, ik wil dit niet, laat me hier weggaan.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Even keek James tevreden toen het meisje met hem meeliep. Toch liet hij de pijn niet gelijk rusten, hij was nog niet zeker over wat haar volgende acties zouden zijn. Het meisje reikte haar hand uit naar de thee. Even leek het erop dat ze er een slok van zou nemen, maar inplaats daarvan gooide ze de thee met kop en al op de grond. Teleurgesteld keek James naar hoe het meisje de trap op holde. Met dezelfde teleurgestelde blik in zijn ogen liep hij het meisje met een sloom tempo achterna. Toen hij bovenaan de trap was liep hij de lange gang door. Er was maar een kamer waarvan de deur openstond, letterlijk. Alle andere deuren zaten op het moment op slot. Het was dus geen moeilijke opdracht om te raden waar het meisje zou zitten. James vervolgde zijn passen en liep rustig de kamer in waar het meisje stond. Hij ging vlak achter haar staan, en besefte nu pas hoe klein ze was vergeleken met James zelf. '' My darling... Ik had toch al gezegd, dat weglopen onbeleefd is? '' James zuchtte hoorbaar en draaide het meisje om met een wending. Vanuit het niets haalde hij een spuit met geel/groenige vloeistof tevoorschijn en hield het in zijn rechterhand. ''Niet gedacht dat dit zo snel al moest gebeuren.. Teleurstellend gewoon'' zei hij om angst in te zaaien, alsof het leek dat ze zou sterven door de vloeistof dat echter gewoon een vervelende methode van slaapmiddel was. James pakte haar arm vast, vanwege de grip die hij had, verstijfde het meisje automatisch, of ze nou wilde of niet. Rustig stak James de naald in haar huid, bij haar schouder. Nu zou alles bij haar zwaarder aanvoelen, en zo zou ze in een diepe slaap belanden. Wat tevens ook gebeurde na ongeveer een minuut. Dat zou zeker een minuut vol angst zijn geweest. James tilde het meisje op, en nam haar mee naar een andere kamer van het huis. Deze kamer was een grote slaapkamer. Alhoewel James nooit sliep, hield hij er wel van om gewoon even de zachtheid van een matras te voelen zo nu en dan. Hij legde het meisje op het bed, onder de dekens, en liep weg. Hij liet de deur openstaan, en sloot alle andere dingen af. Toen nam hij zelf plaats in de woonkamer, waar hij de thee opruimde en gewoon ging zitten. Hij zou het meisje laten denken dat de gebeurtenis van net een droom was, dat zou het alleen maar leuker maken als ze erachter zou komen dat het de realiteit was.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik schrok toen ik een stem achter me hoorde, ik wou iets zeggen, maar voordat ik het wist voelde ik me ogen dicht vallen en mezelf in elkaar zakken, wat was dit voor shit? Wat deed die jongen in godsnaam, ik probeerde me ogen te openen maar het lukte niet echt. Ik trilde opnieuw en viel in slaap, ik droomde vast, dit was vast een nachtmerrie en ik zal straks weer wakker worden, in de bungalow, waar we overnachtte, en dit was allemaal niet gebeurd, ik draaide me op mijn zij, en bleef trillen, van de kou, maar ook nog steeds van de angst.

Sorry dat het nu zo kort is maar, ze is half dood. xd

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
James wachtte een tijdje in de woonkamer, waarna hij toch het besluit nam om op te staan en naar het meisje te lopen. Best vreemd, hij had haar verdoofd en wist nog nieteens haar naam. Dat was eigenlijk een kleine schande. Hij zou haar maar wakker moeten maken om haar naam te kunnen vragen. James liep de trap op, weer in hetzelfde tempo zoals hij altijd deed. Toen James de kamer had bereikt, trok hij zijn schoenen uit en legde hij ze naast die van 'zijn gast' Daarna nam hij zelf plaats op het bed. Hij lag ongeveer 5 minuten, en daarna draaide hij zich op zijn zij, en stootte hij het meisje aan totdat ze wakker werd en zich omdraaide, doordat James haar opnieuw via het schoudergebeurde om kon draaien. '' Awake, my darling? '' Vroeg James met een glimlach op zijn gezicht. '' Wel een schande, dat ik nog nieteens de naam weet van mijn kleine meisje. Trouwens, ik ben James. Wat is jouw naam?'' vroeg hij met een brede, duivelse grijns op zijn gezicht,.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik schrok wakker, ik zette een glimlach op, ik dacht dat het een droom was, ik werd omgedraaid, en schork en sloot me ogen. Shit, shit, shit, nee dit meen je niet, het is geen droom, ik opende me ogen, en James lag wel erg dichtbij mij. Ik trok de dekens over me hoofd. 'Ik.. ik ben Amy.' zei ik erg zachtjes. Ik keek even over het randje naar James, hij keek me grijnzend aan. 'Wat wil je trouwens van me? ' vroeg ik nieuwschierig. Ik ging van het bed af, en stond op de grond, ik wou niet naast die engerd liggen. Ik keek hem aan en wachtte op zijn antwoord. Ik deed een paar stappen achteruit. Opnieuw deed mijn schouder weer zeer, weer die pijnlijke steek, ik slikte even en begon tranen te krijgen. 'Het.. doet.. zeer' zei ik zachtjes.

Anoniem
Wereldberoemd

Lamby schreef:
Gelukkig kwam er weer wat beweging in het meisje. ''Ik... Ik ben Amy'' zei ze op een wel erg zachte toon. Ze straalde veel angst uit, waar James enorm van genoot. Toen ze James kort aankeek en vroeg wat hij van haar wilde, beantwoorde hij haar vraag op een speelse toon. ''Alles wat ik wil is een beetje lol, meer niet'' zei hij waarna hij vrolijk glimlachte. Hij merkte dat Amy het niet prettig vond dat hij zo dicht bij haar lag. Dat zou het alles alleen maar leuker kunnen maken. Amy stapte uit het bed en stond op, zelfs nu leek ze nog klein. James wist dat de steek in haar schouder nu weer erger zou gaan worden, omdat hij de pijnlijke steek beheerde. Amy vertelde zachtjes dat haar schouder pijn deed. James ging rechtop het bed zitten en wreef met zijn hand over het dekbed. ''Massage nodig, darling?'' vroeg hij op een deze keer romantische manier. Als ze zijn aanbod afwees, was het simpel, en zou hij de pijn gewoon net zo erg maken totdat ze wel bij hem zou komen zitten. =D

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld