ORPG // bluntzone - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG // bluntzone

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Jij begint

Naam: Ruan Colan
Leeftijd: 17 jaar oud.
Innerlijk: Ruan is meestal vriendelijk en lief. Hij is kan hard zijn, en verbergt zijn mening niet. Hij probeert zich voor niemand aan te passen, maar soms kan het, volgens hem, geen kwaad. Hij gebruikt zijn gaven vaak, al mag dat niet. Hij trekt zich niet zoveel aan van de regels.
De rest merk je in de RPG wel(:
Uiterlijk:

Gave: Hij kan kleine voorwerpen laten bewegen, maar zijn unieke gave is dit wel: hij kan de zwakke plekken in mensen lezen, en ze tegen hen gebruiken.
Extra: Niet veel mensen weten over zijn gave, alleen omdat men vaak bang voor hem wordt, als ze het weten.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:

Nikolai is 18 en zijn gave is dat hij mensen kan laten lijden vanbinnen uit.

-

Nikolai liep met zijn bagage, wat maar een sporttas was, het gebouw in, waar hij de komende tijd zou verblijven. Wanneer zijn kamer werd toegewezen liep hij er direct heen, om zijn tas daar af te zetten. Eenmaal op de kamer zag hij een andere jongen, waarschijnlijk zijn kamergenoot. Nikolai glimlachte en stak zijn hand uit. "Hoi, ik ben Nikolai. Ik ben nieuw hier en ik word blijkbaar je nieuwe kamergenoot," zei hij met een vriendelijke lach op zijn gezicht.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Hij bekeek zijn nieuwe kamergenoot onderzoekend. Hij zag er... interessant uit. Niet zo braaf als de rest van de school. Nog steeds met een neutrale blik stond hij op van zijn bed. Hij pakte de hand van Nikolai aan, en perste een klein lachje op zijn lippen. 'Ik ben Ruan, prettig kennis te maken,' zei hij kalm. Nogmaals nam hij de jongen in zich op, niet doorhebbend dat hij eigenlijk ronduit aan het staren was.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
Nikolai pakte rustig zijn tas een beetje uit en bekeek zijn kamergenoot even, die hem maar aan bleef staren, viel Nikolai op. "Staren is onbeleefd, wist je?" zei hij met een klein lachje op zijn gezicht, "niet dat ik al te beleefd ben." Zijn kamergenoot leek hem wel oké, tenminste niet zo een softie zoals hij er hier al veel had gezien bij zijn binnenkomst. "Maar om even heel snel van onderwerp te wisselen, wat is jou 'gave' waarom je hier zit?"

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Ook Ruan grinnikte even door de opmerking, en wendde zijn ogen snel af. 'Sorry,' mompelde hij, 'Ik had het even niet door.' Over die andere vraag moest hij even nadenken. Vertrouwde hij de onbekende nu al goed genoeg? Wilde hij de onbekende nu al de angst aanjagen die ervoor gezorgd had dat hij maanden zonder kamergenoot zat? 'Daar... daar heb ik het liever niet over,' zei hij uiteindelijk. 'Wil jij het wel vertellen?' vroeg hij voorzichtig.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
Nikolai was een beetje teleurgesteld wanneer de jongen, genaamd Ruan, zijn kracht niet wou zeggen. Hij vond het altijd interessant te weten wat andere konden, zelf was Nikolai redelijk open over wat zijn krachten betreft, maar verder was hij een gesloten boek. "Natuurlijk. Ik kan mensen laten lijden, niet per se dood, maar ze heel veel pijn laten voelen fysiek en geestelijk." Nikolai grijnsde even wanneer hij dat zei, want hij vond het heerlijk dat hij de macht had mensen te kunnen laten leiden.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Ruan deelde zijn grijns, wat een geweldige kracht. Een deel van heb wilde het ook, al zou het men nog banger voor hem maken. De macht, de kracht, de beheersing, alles waar hij altijd van droomde. 'Ik kan de zwakke plekken van mensen lezen,' flapte hij eruit. Hij wachtte niet op de reactie, goed of slecht, van Nikolai, maar draaide zich meteen weer om. Mensen hielden niet van zijn kracht. Vooral omdat zij zich dan zwak voelden, en hulpeloos.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
Er vormde zich een grijns rond Nikolai's mond, wanneer Ruan hem vertelde over zijn kracht. "Waarom wou je het eerst niet vertellen?" vroeg hij. Hij kon het zich namelijk niet voorstellen dat iemand het niet zou willen zeggen met zo een kracht. Nikolai vond de krachten aan de duistere kant meestal zoveel interessanter dan al de andere krachten bij elkaar. "Ben je bang dat mensen je dan gaan vrezen wanneer ze het weten?"

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Nou, ja. Eigenlijk wel. De meeste mensen worden bang voor me, als ze het weten,' grijnsde Ruan. Hij voelde al dat het zou gaan klikken tussen hen. 'Ik zit al weken zonder huisgenoot,' grinnikte hij. Hij draaide zich weer om naar de jongen. En probeerde te kijken wat hij bij hem zag.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
Nikolai mocht hem wel, hij was anders en dat was wat Nikolai wel aan hem mocht. "Ik geniet er juist van als mensen me vrezen, de blik op hun gezicht, hun lichaamshouding," zei hij, met zijn gedachten bij de mensen die vroeger altijd zo naar hem keken, met die blik van angst. "Je hebt nu een huisgenoot en een hele leuke ook nog," zei hij en met een lach.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Ja, het is een geweldig gevoel,' stemde hij in, 'maar het alleen zitten, dag in, dag uit, begon me te vervelen,' zei hij met een klein lachje. Nog steeds probeerde hij zijn zwaktes te achterhalen. Het was, om de een of andere reden, lastiger bij hem dan bij anderen. Iets wat wel meteen opviel, was dat hij geen tegenspraak duldde, wat best wel handig was, als hij niet door Nikolai's krachten gemarteld zou willen worden. 'Ik hoop inderdaad dat jij het langer uithoudt dan de rest,' zei hij met een knipoog.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
"Zal wel lukken, ik vrees niemand," zei Nikolai met een vals lachje op zijn gezicht, die na een paar seconde meteen verdween. Nikolai had zichzelf aangeleerd dat hij geen angst moest tonen en kennen, want als je dat deed werd het des te makkelijk voor andere je te bespotten en te kleinneren. "Heb je al ontdekt wat mijn zwakke punten zijn? Om even van onderwerp te wisselen."

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Na de vraag liet Ruan even een stilte vallen. Gewoon om zich beter te concentreren. Normaal kon hij deze kleine taak makkelijk uitvoeren, maar het leek wel alsof iets hem tegenhield. 'Ik zie er één heel duidelijk,' zei hij afwezig, nog steeds op zoek. Toen kapte hij het contact af, en richtte zich volledig op het gesprek. Nikolai keek hem vragend aan. 'Je wordt snel kwaad, of niet? En je haat het om tegengesproken te worden.' Ruan keek Nikolai aan, wachtend op zijn antwoord.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
Nikolai keek hem afwachtend af. Hij kreeg een kleine grijns om zijn mond wanneer Ruan zijn zwaktes opnoemde. "Dat klopt helemaal," zei Nikolai. Hij had er nooit tegen gekund wanneer mensen hem tegen spraken, aangezien hij vond dat hij altijd gelijk had en ook heel star was daarin. "Je weet nu in ieder geval wat je niet moet doen of juist wel."

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Even grinnikte hij. 'Daar heb je wel gelijk ik. Hé, hoe goed kun jij je krachten beheersen?' Voordat Ruan in de school kwam, kon hij het voor geen meter. Hij had het niet in controle, en het lezen gebeurde op willekeurige momenten. Hier had hij geleerd hoe hij zijn gave moest aanpakken, hoe hij onopgemerkt de zwaktes kon lezen. Er was nog wel veel wat hij moest leren, hij kon nu alleen maar door het oppervlak van de ziel heen kijken, zeg maar. Maar volgens sommige leraren was het voor hem, met veel oefenen, mogelijk om heel de ziel van een persoon uit te pluizen.

Anoniem
Straatmuzikant

bluntzone schreef:
"Ik heb thuis veel geoefend ermee," zei Nikolai met een nonchalante blik op zijn gezicht. Hij had zijn krachten niet helemaal in de hand. Wanneer hij bijvoorbeeld boos werd, dan kon het gebeuren dat hij onbewust zijn krachten gebruikte om diegene te laten leiden op wat voor manier dan ook, fysiek of geestelijk. Nikolai had dus nog wel veel leerpunten, alleen daarvoor was hij nu hier. Hier zou hij zijn krachten groter en sterker kunnen maken.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld