Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - Future

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Ik en Safety !! De O kan bijten, zo wij ook.
Wij weten.

Ik:
- Erena Yaeger
- 19 jaar
- tekent graag en is graag in het park
- pappa's kindje
- vader is baas van een aardig grote compagnie , heeft niet veel tijd voor zijn dochter.
- foto:
Follow for more beautiful things!

zij:

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Ik:
-Naamloos, product naam: HBP2100.
-Robot
-Tijd vanaf maakjaar: 21 jaar
-Foto van zonder 'mensenhuid':

-Foto met mensenhuid en andere opzetting:
Robot, Top Man White Baseball T Shirt, Bronken Jeans // "Mama, life had just begun." by Jose Luis Arroyo // LOOKBOOK.nu

Robot, Top Man White Baseball T Shirt, Bronken Jeans // "Mama, life had just begun." by Jose Luis Arroyo // LOOKBOOK.nu

You may begin :3

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Het was zo ver, ik was eindelijk 19 jaar. Ik kon gewoon niet wachten tot ik weer eens cadeaus kreeg. De afgelopen paar jaar kreeg ik het niet, omdat mijn vader te druk was, en mijn moeder woonde niet meer bij ons. Kort zuchtte ik, maar al snel ging ik mij klaar maken om naar beneden te gaan. Ik drukte op een knopje en een kast kwam uit de muur. Rustig snuffelde ik door de kleding heen en had al snel wat gevonden, dat legde ik op mijn bed en liet de kast weer verdwijnen. Daarna ging ik heerlijk douchen. Daarmee klaar, trok ik de kleding aan en was ondertussen aan het neuriën. Als ik beneden kwam, stond er een tafel gedekt met heerlijk ontbijt. Mijn vader kwam net zijn kantoor uit lopen en liep naar mij toe. "Lieverd, om het goed te maken van de afgelopen verjaardagen, krijg je een groot cadeau van mij." zei hij en ik glimlachte meteen. "Laat mij zien, laat mij zien." zei ik als een klein kind. Mijn vader moest gelijk lachen "Kom maar binnen." zei hij en ik wachtte af wat er zou komen. "Van harte gefeliciteerd lieverd." zei hij en ik bleef naar de deur kijken.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Er werd geroepen en hij dacht dat het voor hem was. Zijn verkoper dacht dit ook, dus hij werd vooruit geduwd. Hij had nog geen menselijke huid om, dat mocht zijn nieuwe eigenaresse bepalen. Hetzelfde gold voor zijn naam. Uiteindelijk kwam hij de kamer binnen en glimlachte zwakjes. ''Hallo Erena, gefeliciteerd met je verjaardag. Ik ben je bediende.'' zei hij en gaf een beleefd knikje. Hij wachtte gewoon op orders van zijn nieuwe eigenaresse. ''Je kan nog een naam voor hem kiezen en zijn menselijke huid. Hier zijn de voorbeelden.'' zei de verkoper en gaf een aantal foto's van verschillende huiden.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik hoorde voet stappen, voetstappen die uit de hal kwamen hier heen. Mijn ogen begonnen gelijk te glinsteren toen ik een robot naar binnen zag komen en keek mijn vader aan. "Dank je vader, dank je vader!" riep ik blij en gaf hem een grote knuffel. "Nu kun je alles vertellen aan iemand wat je dwars zit. Hij kan het op nemen en later luister ik het terug." zei hij en ik knikte. Dat begreep ik goed, want hij had het vaak druk. "Oh, ik moet op schieten." riep hij en gaf mij een kus op mijn wang. "Zie je vader." zei ik en drukte een kus terug. Dan liep ik richting de robot en liep er even om heen. "Hmmm, een naam." mompelde ik en ging voor hem staan en glimlachte. "Jou naam word Xavier" zei ik toen en keek hem aan. Dan pakte ik de voorbeelden van de huiden van de verkoper en bladerde in. Als ik er één had gevonden, gaf ik het terug aan de verkoper. Hij knikte en liep even weg.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier knikte en glimlachte daarna lieflijk. Hij bleef rustig staan en keek even om toen de verkoper terug kwam met zijn huid. Deze was te openen op verschillende plekken, dus Xavier kon gewoon zijn wapens of handige middeltjes erbij kon pakken. Deze huid was al gauw aangetrokken en Xavier voelde zich er helemaal in thuis. De verkoper gaf nog even de handleiding aan Erena en liet het tweetal toen alleen. ''Kan ik iets voor u doen?'' vroeg Xavier beleefd. Hij was zo nu eenmaal ingesteld dat hij beleefd moet zijn, alleen als hij anders was opgedragen om te doen. Hij had voor Erena wel enkele andere eigenaars gehad, maar die hadden hem niet voor lang gehouden. Vele vonden hem niets. Wat er voor die paar jaar was gebeurd, kon Xavier zich niet meer herinneren.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena;

Als alles wat geregeld, en ik en Xavier alleen waren glimlachte ik, "Nou, op het moment niets, maar je mag gewoon je zeggen. Anders voel ik mij zo oud." zei ik met een glimlachte. "Als ik gegeten heb wil ik een eindje gaan wandelen." zei ik en liep naar de tafel en pakte mijn schaal met yoghurt en muesli. Rustig ging ik op de bank zitten en keek Xavier nog even aan. "Kom zitten." zei ik en wees naar de stoel tegen over mij. Het was even wennen dat ik iemand kon commanderen en zuchtte kort. Ik nam een hap van mijn ontbijt en staarde voor mij uit. Het was wel fijn om iemand om mij heen te hebben, maar een cyborg was net iets anders dan een echt mens. Over enkele uren zou het wel weer beter gaan.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Ik spring even over naar de ik-vorm

~
Xavier:

Ik glimlachte weer naar Erena en knikte, als teken dat ik het had begrepen. ''Dat is goed. Ik kan je vergezellen, als je dat wilt?'' zei ik vriendelijk en ging op de stoel zitten. Rustig keek ik om me heen en voelde me... nieuwsgierig? Het punt is, ik wist wel wat emoties waren, alleen het gevoel erbij zou ik niet goed kunnen plaatsen. Er werd altijd gezegd dat je dingen graag wilde weten als je nieuwsgierig was en dat wilde ik nu ook. Over dit huis, over Erena, over alles eigenlijk. Bij de vorige eigenaren moest ik gewoon stilletjes in een kast staan, voor dagen lang. Niet dat ik voedsel nodig had, maar daardoor was ik vaak nog wel wat stroef. Ik kon wel eens vast zitten met mijn benen of heupen, maar dat kon snel verholpen worden door een flinke tik.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Ik keek op van mijn eten en knikte. "Dat zou fijn zijn." zei ik met een glimlach en at rustig door. Niet veel later had ik mijn eten op en stond op, liep naar de keuken en spoelde het bord af. Daarna liep ik terug naar Xavier en ging voor hem staan. Wat ik eigenlijk wilde vragen was ik vergeten en beet op mijn lip, draaide mij van hem weg en liep naar de kast met jassen. "Wil je ook een jas?" vroeg ik toen en haalde er een jas van mijn vader uit. Jassen hadden we genoeg, En zeker voor de winter. Het was fijn om tijdens de winter jarig te zijn. Extra veel cadeaus. Kort zuchtte ik en keek Xavier vragend aan.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Even keek ik Erena aan, waarna ik achter haar aan liep en vragend keek. Ik wist wel wat een jas was en waarvoor je het gebruikte, maar ik was niet zeker of ik die wel nodig had. Reageerde mijn menselijke huid ook op kou, of niet? Voor de zekerheid besloot ik maar om te knikken, dadelijk vatte ik nog kou of iets in die richting en tja, dat moesten we niet hebben. Van binnen had ik een vreemd iets, het leek wel op iets dat mensen een 'gevoel' noemde. Was het nou werkelijk dat ik gevoelens had, of was er iets mis met mijn apparatuur? Ik zou het niet weten, maar laten we hopen dat er niets mis is met me.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Een glimlach schonk ik aan Xavier en gaf hem de jas, rustig trok ik mijn eigen jas aan en deed mijn sjaal om en muts op. Dan keek ik of alles in mijn handtasje zat en keek Xavier weer aan. "We kunnen." zei ik en opende de deur meteen gemakkelijke aanraking. "Oh wacht, geef je hand is." zei ik en sloot de deur weer, tikte anders op de deur en er kwam een schermpje omhoog, "Zet je wijs vinger hier in het vakje." zei ik en keek hem aan. "Zo kan je later ook de deur openen." zei ik met een glimlach. Rustig wachtte ik tot hij het had gedaan en daarna kon ik zijn naam in vullen. "Als je een stem hoort, zeg je je naam en dan is alles geregeld." zei ik.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

Met een glimlach en een dankbaar knikje trok ik de jas aan. Met een wat vragende blik gaf ik mijn hand, maar had al gauw door wat er gedaan moest worden. En zo gezegd, zo gedaan en was ik geregistreerd als huisbewoner. ''Oke, dan weet ik dat voor de volgende keer.'' zei ik vrolijk. Tja, hoe kon ik ook anders vrolijk zijn, ik was tenminste door iemand geaccepteerd en niet als een soort schoonmaakrobot in een kast gezet. Ik opende de deur en maakte een beleefde buiging. ''Na u mevrouw.'' zei ik wat overdreven beleefd, maar blijkbaar zat het gewoon in me om zo vrolijk en speels te doen. Had ik nou echt gevoelens, of was ik zo maar geprogrammeerd?

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Als alles was gedaan, liepen we naar buiten en glimlachte naar hem. "Dank u wel." zei ik en stapte naar buiten. Eenmaal de deur gesloten keek ik om naar Xavier, "Vaker een wandeling gemaakt?" vroeg ik toen als ik merkte dat hij aardig vrolijk was. Het was wel fijn dat er niet een stijve robot naast mij liep. Hij leek wel, menselijk. Ach, niet meer aan denken en genieten van de buitenlucht. Heerlijk dook ik in de sjaal die ik om had gedaan en keek weer naar Xavier. Zou hij het ook koud hebben?

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

''Nee, eerlijk gezegd, nooit. Ik werd voor een groot gedeelte gebruikt als stofvanger in een kast. Ik was maar voor weinig dingen echt nodig.'' zei ik wat bedenkelijk. Nu ik eraan terug dacht, klopte het wel wat ik zei. Niemand had me echt nodig, tot nu dan. Ik had een vermoeden dat Erena me wel zou gebruiken zoals je een robot moest gebruiken. En tja, ik kon wel goed gezelschap zijn, ik was een vrolijke prater, zo was ik geprogrammeerd, was mij verteld.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Erena:

Even dacht ik na en glimlachte toen weer. "Nou, dat is ook weer niet aardig." zei ik toen en beet op mijn lip. "Bij mij gebeurd dat niet." zei ik en glimlachte weer. "Kom, dan laat ik je de stad zien." zei ik, pakte zijn hand en trok hem verder mee de straat op. "He Erena, gefeliciteerd he meid." hoorde ik toen een buurvrouw zeggen en keek haar aan. "Dank je, vanavond is het feest." zei ik toen en keek kort naar Xavier. "Is dat je vriend?" vroeg ze toen en ik schudde mijn hoofd. "Hij is.... Ja, hij is mijn vriend." zei ik toen en glimlachte breed naar Xavier.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Xavier:

''Niet echt he? Ach, ik ben niet anders gewend geweest. Maar ik ben blij dat het bij jou anders zal zijn. Ik mag je tot nu toe heel erg.'' zei ik vrolijk en grinnikte toen ze me mee trok. Door de woorden begon ik te glimlachen en even te zoeken in mijn database. In de zin kon je 'vriend' als twee manieren opvatten. Gewoon als vrienden, of als geliefden. Ik zou het haar later wel vragen. ''Aangenaam mevrouw.'' zei ik beleefd en stak mijn hand uit, om de vrouw vervolgens vriendelijk de hand te schudden. ''Hij is wel erg beleefd.'' zei de vrouw grinnikend tegen Erena, waardoor ikzelf ook begon te glimlachen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld