Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg// With Dauntless

Account verwijderd

schreef:
Er is een instelling voor kinderen met psychische problemen bijvoorbeeld een verslaving of woedeproblemen. Een jongen en een meisje moeten verplicht met elkaar optrekken omdat dat zou helpen hen 'te genezen'. Het probleem is dat ze zelf helemaal niet denken dat ze ziek zijn en dus eigenlijk beiden willen ontsnappen. Ook hebben ze een hekel aan elkaar, maar enkel door samen te werken raken ze vrij.

Le me:

Jesse// 17//Leid eigen leven//Gedragsstoornis// agressief //Pddnos// Woede aanvallen// Rmjw// Picca:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Magdalena(Lena)~ 17 ~ Schizofreen, ziet mensen die er niet zijn ~ dromerig, volhardend, houdt haar gevoelens voor zichzelf.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Het is voor je eigen bestwil" was het laatste wat Lena hoorde voordat ze zich helemaal door de duisternis liet bedwelmen. Ze had op school gezeten en was s'middags naar een leeg lokaal gegaan om daar te praten met de gedaanten die anderen niet zagen. Het waren geesten gewoon hersenspinsels daar was ze zeker van, maar mochten anderen haar betrappen dan werd ze naar het gekkenhuis gebracht en dat was wat er nu met haar gebeurde, ze wist niet hoe het kwam dat mensen haar geheim ontdekt hadden. Ze probeerde zich de laatste momenten te herinneren voor een team verplegers haar huis binnenging en ze beet, krabde en zich verzette toen alles zwart werd, maar in de toestand waarin ze zich nu bevond was nadenken bijna onmogelijk.

Account verwijderd

schreef:
Jesse

Zoals gewoonlijk zat ik weer in de directeurs kamer alleen. Ik staar hopeloos voor me uit. Vandaag weer opnieuw het was altijd hetzelfde. In de gang hoor ik ernstig geschreeuw van mijn moeder. Ik hoor steeds de woorden opnieuw door mijn hoofd gaan "Ja dat kind is gek het moet naar een opvang waar ze hem leren opvoeden". Elke keer hoor ik die zinnen opnieuw door mijn hoofd gaan. Steeds die zelfde teleurstelling een week geleden was het ook al zo. Het voelde of een zwarte gedaante voor mijn ogen langs ging. Tot plots de deur openging . Langzaam kwam weer beeld voor mijn ogen. Rustig wacht ik af. Ik hoorde de deur dicht gaan met een klik. Hij begon rustig te praten. Ik luisterde naar de woorden die hij zij. Ik staar naar de grond tot hij begint over een opvang voor psychische kinderen. De woorden herhaalden steeds door mijn hoofd. Dit kon hij niet menen. "D..DD..Duss u bedoeld dat ik naar zo'n gekken huis moet". Flipte ik er in een keer uit. "U hoeft niet te denken dat ik daar heen ga". Kalm begint hij me tegen te spreken. In een flits spring ik op. "Ik ga niet naar die klote opvang"Schreeuw ik nu woedend. Ik trek de deur open en sla hem achter me dicht. Snel loop ik de school uit en hopen dat niemand mij zou volgen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Lena had een barstende hoofdpijn toen ze weer wakker werd. Ze voelde zich helemaal gedesoriënteerd en schrok toen ze merkte dat ze in een vreemde kamer lag. Ze probeerde zich te herinneren wat er gisteren was gebeurd. Ze zat op haar kamer en de man met het witte pak, ja hij was het en hij deed haar pijn en toen hadden haar ouders het ziekenhuis gebeld en nu was ze hier. Hoe gedetailleerder ze zich het probeerde te herinneren hoe groter de hoofdpijn. Ze nam de kamer in zich op er stond een bed een bureautje en een kast. De kamer was wit geschilderd zoals ze wel verwachtte in een instelling. Nu pas zag ze dat ook haar kleren anders waren. Ze droeg een losse joggingbroek en een blauwe t-shirt die net iets te groot was. Mensen hadden haar dus omgekleed terwijl zij buiten bewustzijn was, de gedachte alleen al bezorgde haar rillingen. "Gabriël Laurel zijn jullie daar" vroeg ze en twee stemmen antwoorden. "Ja aan de andere kant." Ze draaide zich om en daar stonden Gabriël en Laurel de verschijningen die ze het meest zag en die haar geen kwaad probeerden te doen. "Er is toch een mogelijkheid om te ontsnappen he" vroeg Lena angstig en Gabriël knikte. "Er is altijd een mogelijkheid al zullen wij die samen moeten vinden.

Account verwijderd

schreef:
Jesse

Snel pak ik mijn fiets en race weg waar niemand mij zou vinden. Wat bezielde die mensen toch. Denken dat ik naar zo´n opvang moet. Opnieuw bonken de zinnen weer door mijn hoofd. Als ik eindelijk bij het bos aan kom. Ga ik rustig tegen een boom aan zitten. Ik zucht een keer diep. De rillingen lopen over mijn rug heen. Levenloos staar ik voor mij uit. Steeds hoor ik takjes kraken, en luisterde naar de dingen die hier waren. Dit zou ik dan nooit meer mee kunnen maken. Ik zat te denken hoe het daar zou zijn. Opgesloten, en misschien alleen. In een ruk draai ik me om. Ik hoorde stemmen "Ja hij was hier ergens heen gegaan". Snel sta ik op. In een harde loop pas draaf ik weg. Ik voel mijn hart dat harder begint te kloppen. Een paar meter verder ga ik tegen een boom staan. Ik hap naar adem. Ik voel een steek in mijn maag. Ik moest rennen, maar het lukte gewoon niet. Rustig zak ik door mijn benen. IK kruip snel achter een paar bosjes en veroer me niet. Ik luister naar de geluiden om me heen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Er werd op de deur geklopt en Lena stopte meteen met praten, pas nu vielen haar de camera's op die in de kamer hangen, ze werd hier altijd in de gaten gehouden. Een dokter in een witte jas kwam binnen en Lena deed instinctief een stap naar achteren. Hij glimlachte naar haar, maar het was zo'n veel te vriendelijke glimlach. Hij ging zitten op wat haar nieuwe bed was. "Welkom Magdalena, ik weet dat dit allemaal wel erg onverwacht is..." "Jullie hebben me verdoofd en meegenomen zonder dat ik daar iets over wist, dat kun je we meer dan onverwacht noemen" kaatste ze snel terug. Ze hoopte dat dit de dokter zou raken, maar hij was er op getraind rustig te blijven en dat maakte haar alleen maar meer geïrriteerd.

Account verwijderd

schreef:
Jesse

Ik hoorde voetstappen aan komen. Rustig blijf ik liggen. Ze mochten me niet vinden. Ik staar naar voren. Tussen de bosjes door. Ik zie dat ze aan het zoeken zijn. Prikkels komen in mijn neus, en opeens "Hatsjoe". Shit dacht ik. Snal sta ik op en ren weg. Ik hap weer naar adem mijn hart begint te bonken. Alles word duizelig voor mijn gezicht. Opeens val ik op de grond neer, en hap naar adem. Alles werd zwart voor mijn ogen.
Eindelijk word ik na 2 uur wakker. Ik voelde mijn hoofd bonken. Langzaam open ik mijn ogen, en kijk om me heen. Dit was mijn huis niet. Ik spreid nu even mijn ogen, en bekijk de kamer. Er stond bijna totaal niks. Langzaam glij ik van mijn bed af, en ga met mijn hand langs het bureau.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Wel ik kwam me alleen even voorstellen. Ik ben dokter Northwood, maar noem met maar Thomas en ik richt me speciaal op jou en een jongen genaamd Jesse die hier vandaag ook is aangekomen en zal er alles aan doen jullie zo goed mogelijk te helpen, maar ik zal je nog even laten wennen al komt er wel iemand je binnen vijf minuten halen dan brengt hij of zij je naar mijn kantoor en kan je Jesse ontmoeten, jullie zullen nog veel tijd met elkaar doorbrengen." zei hij en vertrok toen weer en sloot de deur achter zich. Lena ging op haar bed zitten en lieten haar emoties even de vrije loop en barstte in tranen uit.

Account verwijderd

schreef:
Jesse

Ik schrik als de deur open gaat. Ik staar naar de man die binnen is. Als hij naar me toe loopt neem ik een grote stap naar achter. Al snel word ik bij mijn arm gepakt, en mee genomen. Ik probeer me los te rukken, maar lukte totaal niet. Ik kijk waar ik heen word gebracht, en kijk rustig rond. Als hij een deur opent word ik naar binnen gedrukt. Als ik snel omdraai word de deur voor mijn neus dicht geslagen. "Doe die deur open"schreeuw ik. Ik schop tegen de deur aan. Om hem proberen los te krijgen, maar daar kwam totaal geen reactie uit. Ik zucht diep, en kijk nu rustig de kamer in. Eerste wat me opvalt. Is dat er iemand zit. Ik staar naar haar. Ik weet totaal niet wat ik moet zeggen. Dus blijf maar stil. Ik blijf steeds naar haar staren. Tot de deur weer open gaat. Er komt weer iemand naar binnen. Ik staar nu kort naar de man.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Enkele minuten voor ze gehaald werd droogde ze haar tranen en probeerde ze haar rode ogen zo goed mogelijk terug normaal te krijgen. Ze wou niet zwak overkomen, ze moest sterk lijken en zelfverzekerd. Uiteindelijk zag ze er weer vrij normaal uit toen een verpleegster op de deur klopte en zonder antwoord binnen kwam. "Dokter Northwood verwacht je en ik ben hier om je naar zijn kantoor te brengen" zei ze veel te vriendelijk, alsof ze een baby was. Ze werd naar zijn kantoor gebracht maar zelf was hij nog nergens te bekennen. Niet veel later werd er ook een jongen binnen gesmeten dat zou dan waarschijnlijk Jesse zijn en nog enkele minuten daarna kwam Thomas ofwel dokter Northwood kalmpjes binnengewandeld. "Jullie hebben al kennis gemaakt?" vroeg hij en nam achter het bureau plaats.

Account verwijderd

schreef:
Ik staar nu nog steeds naar de man. "Laat me hier weg gaan. Ik wil niet in dit takke huis zijn" Zeg ik nu woedend. Hij wenkt mij om te gaan zitten. Rustig blijf ik staan, en kijk voor me uit. Nu zet ik toch maar een paar stappen naar de stoel, en ga zitten. Ik kijk nu kort in de ogen van het meisje dat naast mij zit. Rustig begint de man te praten over hoe het hier is. Wat ze doen en alles. Ik staar naar de muur, en luister totaal niet naar hem. Het boeide me niks. Het enige wat ik wou is weg hier. Als hij klaar is sta ik op. "En mag ik dan nu terug naar mijn kamer". Ik staar de man kort aan. Als ik hem zie op staan kijk ik hem aan. Als ik hem de deur zie openen. Loop ik rustig naar buiten. Ik loop snel door kijken of ik ergens eruit kon, maar nergens was een uitgang. Er stond al iemand op mij te wachten om me te leiden naar mijn kamer. Ik ruk mijn arm los als die man mijn arm vast pakt. Snel loop ik door en loop mijn kamer in. Ik neem een hap adem en zucht even.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hun kennismaking was maar erg kort. "Het spijt me dat het zo snel voorbij gegaan is, maar iedereen heeft zijn eigen tijd nodig om dit alles te accepteren" zei dokter Northwood en liet haar toen ook gaan. Ze was kalm gebleven, maar alleen omdat ze logisch nadacht, wanneer ze kalm bleef en gewoon deed wat anderen van haar vroegen en verwachtten zou ze hier vast en zeker snel uit mogen. Ondertussen moest ze gewoon de geneesmiddelen verstoppen die ze haar gaven, want die konden echt nergens voor goed zijn, behalve dan misschien om andere mensen mee te drogeren moest ze hier toch nog lange tijd zitten en ze een ontsnappingspoging deed. Maar daarvoor was nog enorm veer voorbereiding nodig. Zo moest ze dit gekkenhuis eerst helemaal vanbinnen en vanbuiten kennen en zich opwerken in de standenmaatschappij tussen de jongeren die altijd overal aanwezig was.

Account verwijderd

schreef:
Roekeloos ijsbeerde ik door mijn kamer. Ik had veel te veel dingen door mijn hoofd heen. Alles bonkte. Ik liet me vallen op het bed, en zuchtte kort. Ik voelde de rillingen door mijn lichaam. Ik hoorde nu rustig de deur open klikken. Een bord met eten kwam de deur in. Ik keek kort naar de medicijnen die erop lagen. "Waar zijn die dingen voor" Ik klom nu rustig wat omhoog op mijn bed. Ik staarde kort naar de pillen op het bord. "Om je gedrag te verbeteren"Hoorde ik kalm een stem zeggen. Ik moest me inhouden om geen reactie terug te geven. Rustig gooi mijn voeten langs het bed, en ga staan. Rustig loop ik naar het bord. Mijn hand rijkte naar de pillen. Ik wist dat het gewoon niet moest. Ik pakte ze in mijn hand, en smeet ze door de kamer. Ik pakte het glas, en nam een grote slok van het glas. Mijn keel was helemaal droog. Van die boosheid. Waarom kon ik me nou nooit inhouden. Alle vragen bonkten door mijn hoofd, maar ik kon er nou nooit antwoord op geven. Hij liep terug naar zijn bed, en liet zich languit op het bed vallen. Hij sloot kort zijn ogen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Lena werd naar een eetzaal gebracht waar nog een groep andere mensen van haar leeftijd zaten. Bij haar eten lagen enkele pilletjes in verschillende kleuren. Naast haar stonden Gabriël en Laurel opnieuw. "Niet nemen, die zullen ervoor zorgen dat we vervagen" zeiden ze bezorgd. Magdalena wou zeggen dat ze wel wist dat ze die pilletjes niet mocht inslikken, maar ze hield zich stil, want ze voelde hoe een heel aantal ogen op haar waren gericht. Ze mocht niet laten merken dat ze goed meewerkte en probeerde zo zelfverzekerd mogelijk over te komen terwijl ze de eetzaal inkeek en bij de tafel ging zitten die bij haar overkwam als diegene met de populaire mensen.

Account verwijderd

schreef:
Na een half uur werd hij eindelijk weer wakker. Hij keek nu naar de grond waar zijn pillen lagen. Misschien zou het helpen riep een stemmetje in zijn hoofd. Hij zwaaide zijn voeten over het bed, en reikte naar de pillen. Hij keek er kort naar, en gooide ze in een zwiep in zijn mond. Hij pakte het glas water dat er nog stond, en deed een grote slok er achter aan. Hij staarde naar de grond. Geen verbetering natuurlijk nog. Met een soepele beweging liet hij zich op de grond zakken. Hij staarde roekeloos voor zich uit.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld