Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

15 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ○ SpideyPool ○

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
met Safety. de O kan bijten zo wij ook.

ik:
Spidey aka Peter Parker - foto

zij:
Deadpool

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade Winston Wilson - Deadpool - Grote ego - Best lief, zodra je hem kent - overenthousiast - vaak nog een kind - you'll get to know him.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Ik had een dag vrij en ging maar lekker op uit als Spiderman om wat rond te gaan hangen. Dat was altijd zo fijn, heerlijk genieten. Een glimlach kwam op mijn gezicht toen ik van het hoge gebouw sprong waar ik in hurk stand zat op het dak, al snel schoot ik een stuk web naar het andere gebouw en ging zo een tijdje door tot ik bij de buitenwijken kwam. Maar voordat ik op het laatste gebouw wilde sprongen, voelde ik een stroom stoot door mijn schouder heen gaan en voelde dat er iets in was gekomen, ik taste met mijn hand er naar en haalde er een rare pijl uit die ik nog nooit had gezien. Dan begon ik alles wazig te zien en schudde mijn hoofd. Tijd had ik niet meer om mij zelf omhoog te krijgen en lande maar tegen het gebouw aan en bekeek de pijl nog is goed, schudde mijn hoofd nog een keer, maar de scherpte kwam niet meer terug. Mijn lichaam begon raar te voelen en voelde toen dat ik vast werd gegrepen en kon nog net zien dat het Doctor Octopus was. Meteen was mijn reactie een web schieten, maar als ik mijn arm uit strekte om het te schieten, kwam er niets uit en werd ik met een harde klap op de grond gesmeten. Een kreun kwam over mijn lippen en voelde even niets meer.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Al gaf ik het niet graag toe, toch was ik Peter gevolgd op zijn tripje door de stad. Ja, ik had een zwakte voor de kleine en jongere Peter en dat had ik al deels aan hem toegegeven, maar hij wilde niet toegeven. Waarschijnlijk vanwege zijn ouders, want die mochten mij niet zo. Terwijl ik aan het nadenken was hoe ik Peter en zijn ouders over kon halen, zag ik dat Peter in de nesten zat. Hij zou Doctor Octopus makkelijk aan moeten kunnen, maar blijkbaar wilde de krachten niet meewerken. Toen besloot ik maar om tussen Peter en die weirdo in te springen, mijn zwaarden te trekken en Peter te beschermen. Niemand kwam aan hem, dat moest duidelijk worden.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Als ik mij zelf weer iets bij zinnen had, wilde ik op staan, maar al snel werd ik weer tegen de grond geslagen. De pijn trok door mijn hele lichaam heen en alles voelde nog zwaarder aan dan normaal. Nog een keer probeerde ik omhoog te komen en gelach kwam gelijk door mijn oren heen, dat klonk ook al zo hard. Nog een keer proberen, weer lukte het niet. Maar dit keer sprong er iemand tussen mij en Doctor Octopus. Het bekende geluid van zwaarden die werden getrokken, kwam ook het beeld weer redelijk terug en zag ik, wazig, dat het Deadpool was. Zijn echte naam wist ik wel, maar daar kwam nu gewoon niet snel op. "Dea...." kwam er moeilijk over mijn lippen en voelde dat mijn lichaam begon te shaken.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Peter was zwaar geïnfecteerd en moest snel zorg hebben. Daarom handelde ik het met die weirdo maar snel af, door met gemak zijn hoofd eraf te hakken. Het lichaam liet ik daar lekker liggen, veegde mijn zwaarden af en tilde Peter op. ''Rustig maatje, het komt goed.'' zei Wade. Het huis van Peter zijn ouders was te ver weg, dus ik ging maar naar mijn eigen appartement. Deze was een stuk dichterbij en ik had het voor de verandering eens een flinke opruimbeurt gegeven.
Niet veel later kwam ik aan bij mijn appartement, klom via het raam naar binnen en liep met een snelle pas naar mijn kamer toe. Ik stopte Peter goed in en zorgde ervoor dat hij het warm had. Gelukkig had ik mijn masker op, anders zou je mijn bezorgde blik gemakkelijk kunnen zien.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Het leek uren te duren, maar het was al gebeurt in 15 minuten, dacht ik tenminste. Mijn hoofd bonkte als ik weet niet wat en voelde alles nog steeds draaien. Koude rillingen liepen over mijn hele lichaam heen, maar ook had ik het weer warm. Waarom kwam mijn spideysens niet toen die pijl op mij af kwam? Dan had ik het gemakkelijk kunnen ontwijken. Dit denken deed gewoon te veel pijn. Als Wade mij optilde ging alles nog meer draaien en viel ik weg. Wat hij zei, hoorde ik al niet meer.
Ik opende mijn ogen en legde mijn hand op mijn hoofd. "Man, dat was echt een nachtmerrie." mompelde ik en kwam over eind, maar al snel voelde ik alles weer zwaar worden, hoofdpijn kwam weer terug en de pijn door mijn lichaam. Het was dus geen nachtmerrie. Even knipperde ik mijn ogen en keek rond, waar was ik? Als ik eindelijk er achter kwam dat ik in het appartement van Wade was, kwam ik gelijk omhoog, wat ik niet had moeten doen en kreunde.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Gelukkig had ik vanmorgen boodschappen gedaan, anders had ik niets klaar kunnen maken. Natuurlijk had ik voedsel niet zo hard nodig, ik herstelde toch wel, maar het was gewoon lekker. En bovendien vond ik het leuk om te koken. Rustig zette ik de kom kippensoep en een boterham met kaas, samen met een glas vruchtensap op het dienblad en liep daarmee naar mijn kamer, waar Peter lag. Hij was wakker, dat was duidelijk. Rustig zette ik het dienblad neer op het nachtkastje en duwde Peter weer liggend. ''Doe nou maar rustig aan, dat virus eist dadelijk nog zijn tol van je.'' mompelde Wade en ging op het randje van het bed zitten. Je kon aan zijn houding zien dat hij bezorgd was, al zou hij dat niet toegeven.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Ik hoorde voet stappen naar mij toe komen en voelde al snel een hand tegen mijn schouder aan. Rustig werd ik terug geduwd in het kussen en keek Wade aan. "Virus?" herhaalde ik en kreunde weer. Man, mijn hoofd gaat nog ontploffen straks. Kort sloot ik mijn ogen en probeerde te slikken, wat niet lukte omdat mijn keel droog was. "Dorst" mompelde ik en kneep mijn ogen dicht waarna ik ze opende en keek Wade weer aan. Nog steeds was alles wazig, maar toch zag ik net iets beter dan daarnet. "Waar is Octopus?" vroeg ik toen moeilijk en bleef hem aan kijken, wat eigenlijk te veel moeite koste. Dan kwam de geur van kip mijn neus binnen en begon gelijk honger te krijgen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Een zucht ontsnapte uit mijn mond. ''Ja, een virus. Ik ken dat virus en ik dacht dat ik alles had vernietigd.'' mompelde ik wat bedenkelijk. Ik hielp Peter wat omhoog, ondersteunde zijn hoofd en liet hem wat sap drinken. ''Hij is waarschijnlijk ergens in hel, op zoek naar zijn verloren hoofd.'' grinnikte ik. Zelf zag ik het helemaal voor me en dat was nogal amuserend. Voorzichtig zette ik Peter overeind, zodat hij kon eten. Rustig schoof ik wat dichterbij, pakte de kom kippensoep en lepelde er een beetje uit. Ik had hem zo gemaakt zodat hij niet heet zou zijn, maar gewoon lekker warm. De lepel hield ik voor zijn lippen en wachtte rustig af tot hij zou eten.
Ik voerde hem tot de kom leeg was en hij ook de boterham en het sap naar binnen had. Daarna stopte ik hem weer goed in en bleef aan zijn zijde staan. Ik was er voor hem, altijd.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Dat virus, alles kwam weer naar boven, dat was dus waardoor Wade ineens weg moest. Al dat denken, bezorgde mij nog meer hoofdpijn en kneep mijn ogen weer dicht. Als Wade mij omhoog hielp, om mij te laten drinken, dronk ik het sap als een gek op. Zo'n dorst had ik nog nooit gehad, en nog steeds had ik drost. Tijdens het drinken hoorde ik wat hij zei en moest ook even lachen, maar dat deed pijn aan mijn lichaam. Maar het was wel grappig om dat te horen met zijn stem. Het was altijd grappig. Niet veel later zat ik recht op, met mijn rug tegen de muur aan en een kussen er tussen, Wade voerde mij de soep, wat echt lekker was. "Je moet kok worden Wade." zei ik nadat ik een hap door had geslikt. Het was echt zo lekker, zo goed, zo vol van smaak. Mijn tante kon het ook zo goed klaar maken. De soep kom was leeg, de broodjes waren op en hij stopte mij weer onder de dekens. Waarom hij dit deed, ik wist het niet zo goed meer, om beter te denken was ik te moe voor en alles werkte toch niet mee. "Dank je." mompelde ik.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Door de woorden van Peter grinnikte ik. ''Je hoeft me niet te bedanken, je weet dat ik altijd voor je klaar sta. Als je me nodig hebt, roep me maar. Ik ben in de kamer hiernaast.'' zei ik zachtjes en liep toen de kamer uit, om de woonkamer binnen te gaan. Daar plofte ik neer op de bank en sloot mijn ogen voor een moment. Het was altijd moeilijk voor me om mijn moves niet te maken, wanneer ik Peter zag. Hij zag mij dan wel niet zitten, ik hem nog steeds wel. Dat zal altijd zo blijven. Je zou misschien denken dat ik een echte vrouwenverslinder was. Dat was ik eigenlijk ook, tot ik Peter leerde kennen. Ik had al gelijk een zwak voor hem en deed echt alles dat mogelijk was om op te vallen. Toen hij mij eindelijk zag, raakte we bevriend en daarna probeerde ik alleen maar om meer dan vrienden te worden. Helaas hielp dat niet echt, maar ik bleef en blijf proberen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Praten had geen zin meer. Mijn keel deed nu te veel pijn en knikte. Glimlachte even en sloot mijn ogen. Hoe laat het was, wist ik niet, boeide mij ook niets, waar ik nu alleen aan kon denken was slapen. En niet veel later was ik in slaap gevallen. Een kwartier of een half uur later begon ik onrustig te bewegen. Mijn hoofd bleef ik maar draaien. Het zweet brak mij uit waardoor ik het koud begon te krijgen. Beelden, veel beelden vlogen voor mijn ogen rond. "NEE!!" schreeuwde ik als ik weer de beelden zie dat mijn oom neer werd geschoten en kwam gelijk over eind, maar verloor mijn evenwicht en viel van het bed af op de grond. Maar op een rare wijze viel ik op de grond weer in slaap en sliep veder.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Rustig zat ik wat te lezen, om de tijd te doden. Ja, ook ik las. Maar dan wel moord boeken waar ik nieuwe dingen uit kon halen, voor als ik weer een opdracht kreeg. En geloof me, zulke boeken waren er genoeg. Ook las ik strips, maar dat was meer plaatjes kijken dan lezen. Plots hoorde ik Peter schreeuwen en sprong daardoor gelijk overeind. Ik snelde naar de kamer toe en zag Peter op de grond liggen, slapend. Een verwarde blik trok over mijn gezicht heen terwijl ik hem optilde en weer voorzichtig terug in bed legde. Zachtjes stopte ik hem weer in en ging terug naar de woonkamer, om mijn boek te pakken. Ik ging maar op het bed naast Peter zitten, om hem in de gaten te houden. Ik wilde niet dat hij zich in zijn slaap ging verwonden, dus dat werd maar goed opletten.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Mijn ogen opende ik als ik merkte dat ik werd opgetild door Wade. Snel sloot ik ze weer als hij mij neer legde. Als hij weer de kamer uit liep, opende ik mijn ogen en sloot ze al snel weer als hij terug kwam. Rustig opende ik mijn ogen weer als hij was gaan zitten en keek kort naar hem, sloot weer snel mijn ogen en probeerde verder te slapen, wat niet meer lukte en zuchtte zacht. Mijn hoofd bonkte nog steeds, maar de beelden waren gelukkig weg. Een kreun van pijn kwam over mijn lippen als ik weer een pijn scheut door mijn lichaam voelde trekken en spande wel mijn spieren aan waardoor het nog erger door werd. Nu begon ik mij nog belabberder te voelen waardoor alles in mijn lichaam begon te branden.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Voor even keek ik opzij en zag ik Peter voor even wakker. Een glimlach sierde mijn lippen en ik keek naar hem terwijl hij probeerde te slapen. Helaas zag ik ook dat hij zich beroerder ging voelen. Zachtjes tilde ik Peter op en legde hem tegen mijn schouder aan. ''Probeer te ontspannen Peter, anders wordt het alleen maar erger. Probeer aan iets anders te denken. Desnoods houd ik je bezig, maar je moet even niet aan het belabberde denken, oke?'' zei ik wat bezorgd. Ja, ik was gewoon bezorgd om Peter, dat kon ik gewoon niet ontkennen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld