Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ avec Angel

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ik:
Naam: Gabriël Pentragon
Leeftijd: 19
Oogkleur: Rood
Haarkleur: Wit
foto: zie beneden
gave: Hij kan illusies opwekken, denk aan pijn illusies of dat je hem plots meerdere keren ziet etc.
Element: Elektriciteit
Vleugels: zie beneden
Extra: Wanneer iemand hem aanraakt geeft hij deze persoon meestal een schok, hier kan hij niet echt iets aan doen.

Account verwijderd

schreef:
Naam: Tamerin Sara Wright
Bijnaam: Tammy
Leeftijd: 17
Oogkleur: Roze
Haarkleur: Blond
foto: Tamerin is een knap, gracieus jong meisje. Ze heeft een lichte huid, grote roze ogen met lange donkere wimpers, kersrode lippen en lange blonde lokken. Ze is ongeveer 1.70.
Gave: Tamerin kan ieder levend wezen hypnotiseren met haar ogen. Wanneer ze iets wil, kijkt ze je diep aan en bevries je. Haar roze ogen worden dan wit en gaan dan licht geven, alles wat ze je op dat moment beveelt, doe je automatisch. Als je bijkomt, weet je niets meer van wat er gebeurd is. Wanneer ze iemand uit moet schakelen, kan ze je ook pijnigen door je aan te kijken. Dan worden haar roze ogen zwart.
Element: Natuur.
Vleugels: haar vleugels zijn anders. Ze zijn blauw/wit lichtgevend en verdwijnen langzaam hoem eer je naar boven gaat.
Extra: Tamerin is onder mensen een totaal gesloten boek. Ze kan geweldig geheimen behouden en liegen. Als je haar als vriend wilt, zal je stukje voor stukje vertrouwen bij haar op moeten bouwen. Maar wanneer je dan echt vrienden met haar bent, is ze de meest geweldige, lieve, trouwe vriendin die je altijd kan helpen en waar je enorm mee kan lachen. Wanneer het om kinderen en dieren gaat, is ze heel erg vrolijk. Als je zwakkeren of vrienden iets aan doet, kom je aan haar. Maar eigenlijk is ze heel vriendelijk en gebruikt ze haar gave niet vaak, alleen als dat nodig is.
Ze is erg goed in wapens maken en gebruiken.

Account verwijderd

schreef:
Dus wanneer zouden we beginnen/verdergaan?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël kon nog altijd niet geloven dat juist hij uitgekozen was om terug naar de aarde te gaan. Misschien waren ze hem hier wel zo beu, hadden ze eindelijk ingezien dat hij hier niet hoorde dat ze hem terugstuurde. Dat leek hem eigenlijk nog de meest logische reden want hij had zich hier nooit thuis gevoeld. Zijn haar en oogkleur alleen al waren kleuren die weinig voorkwamen bij engelen. Hij voelde zich altijd meer een demon, hij had ook altijd verwacht naar de hel te gaan, maar niet dus, want hier zat hij al honderden jaren.
Hij had zijn rugzak snel gemaakt, beneden op aarde kregen ze een soort creditcard waarmee ze onbeperkt dingen konden aankopen, dus wat hij vergat kon hij dan nog wel halen. Het enige wat hij meenam waren wat kleren en Scarletts armbandje, dat had hij altijd bij zich en het was zijn meest waardevolle bezit.
Ze hadden hem ook nog snel wat uitleg gegeven over de nieuwste technologische snufjes, gsm, televisies,... die dingen waren er niet toen hij op de aarde rondliep en in de hemel had hij er ook nooit nood aan gehad, toch kon het wel eens gaan opvallen moest hij zich nog gedragen als iemand uit zijn tijd vandaar de snelle cursus.
Toch had hij de nacht voor zijn vertrek niet al te best geslapen. Zijn leven op aarde was niet bepaald fijn geweest en hij had geen flauw idee wat hij moest doen wanneer hij terugkeerde. Iedereen die hij ooit gekend had was dood en hij kon toch moeilijk bij hun familie langsgaan en dan vrolijk zeggen: "Hey hey ik ben je achterachterachter.....nonkel en eigenlijk ben ik al heel erg lang dood."

Account verwijderd

schreef:
Tamerin Sara Wright:

Tamerin huppelde vrolijk de kamer uit. Eenmaal buiten zag ze Oliver op haar wachten en vol vreugde liep ze naar hem toe. 'Ik ga je zo hard missen, maar ik heb nog iets. Hier.' Ze stak mijn hand uit waar een mobieltje in lag. Oliver keek haar verward aan. 'Wat is dat ding?' Hij wees naar het mobieltje in haar hand en ze grinnikte. 'Het is een mobieltje, ik heb er ook een. Hiermee kan je met me communiceren. Ik weet het, het is nieuw voor je, maar voor mij is het ook heel anders hoor. Toen ik leefde waren er ook mobieltjes, maar die noemde we toen telefoons en die kon je ook niet overal heen brengen. Ik heb er zelf nooit een gehad, we waren altijd heel erg arm. Alleen de rijke landen hebben zo'n dingen. Je weet zelf wel dat ik uit Polen kom. Nou, je zult wel zien hoe dat werkt, Yudi zal het wel eens aan je uitleggen.' Ze klopte op het hoofdje van Yudi, het kleinste liefste meisje dat ze hier kende. Yudi en Oliver waren haar twee beste vrienden hier en ze ging ze echt heel hard missen. Oliver gaf een Tamerin een stevige knuffel, waarna Yudi Oliver na deed. 'Ik ga jullie echt missen jongens, hou nog eens contact met me.' Ze knipoogde en gaf ze beiden een dikke zoen op hun wang.
Huppelend liep ze van hun weg richting de poort. Haar rugzak had ze stevig op haar rug vastgezet zodat het niet zou uitvallen tijdens de val naar de aarde. In haar rugzak zat haar nieuwe mobieltje, waarvan ze al had geleerd hoe het werkte, geld, een bankkaart en nog wat spulletjes.
Toen ze aan de poort aankwam knikte de poortwachter haar toe en ze beende vrolijk de poort door. Met één grote sprong flapte ze haar vleugels open en maakte zich klaar voor de vlucht naar beneden. Op naar de aarde!

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël keek naar de donkere diepte beneden hem. Hij stond al zo'n vijf minuten gewoon aan de rand te wachten en de poortwachten die wel wist dat hij hier mocht zijn keek hem toch maar bedenkelijk aan. "Zo kom je niet op de aarde jongen" zei hij na een tijdje waardoor Gabriël hem een geërgerde blik toewierp. "Dat weet ik nu ook wel." antwoordde hij en richtte zijn aandacht toen weer op de gapende leegte onder hem. Er was niemand geweest die hem was komen uitzwaaien. "Wel dan ga ik maar he" fluisterde hij tegen zichzelf en liet zich toen voorover vallen.
Hij had gedacht dat de val dagen zou duren maar enkele seconde laten kwam hij neer in een verlaten steegje. Dankzij zijn vleugels was hij zonder veel problemen neergekomen, al liet hij ze snel verdwijnen want niemand mocht hem zo zien. De kleren die hij droeg zaten nogal onwennig. Hij had immers nog nooit een jeansbroek gedragen en ook de stof van de t-shirt die hij droeg voelde vreemd op zijn huid. Hij klopte was stof van zijn kleren en besloot toen maar eens naar het centrum van de stad te gaan waar hij was beland om te weten te komen waar hij nu precies was.

Account verwijderd

schreef:
Na die sprong voelde ze hoe ze naar beneden viel, de vleugels die strak naar achter werden geduwd, de lucht die tegen haar drukte wanneer ze viel. Nu ging ze wat schuiner hangen zodat ze mooi kon neer komen zonder dat haar vleugels kapot gingen. Met een zachte schok kwam ze neer en sloeg haar vleugels terug naar binnen. Niemand mocht haar zo zien met vleugels. Ze keek eenmaal beneden een beetje rond terwijl ze richting de stad liep. Waar en in welke tijd zou ze zijn? En waar waren de andere engelen? Ze stond in een groot veld, maar er was niemand anders te bekennen. Geen engelen dan toch, in de verte zag ze wel een paar mensen in de stad. Ze huppelde vrolijk het veld over terwijl haar witte jurkje bij elk stapje een klein beetje mee ophoog ging. Ze grinnikte en hield het met haar handen omlaag toen ze eindelijk te stad bereikte. Het was niet zo heel erg druk hier. Grote gebouwen staken uit alle andere huizen uit en ze zag ook veel flikkerende borden. Wat was er gebeurd met de oude gezellige dorpjes? Hij glimlach verdween. Vroeger praatte de mensen met elkaar, lachte, maar nu, nu liepen de mensen gewoon serieus elkaar voorbij. In rare kleding en iedereen had een mobieltje.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël had de kap van zijn trui over zijn hoofd getrokken zodat zijn witte haar minder zou opvallen. Ook had hij voor zijn vertrek lenzen in moeten doen die zijn ogen in plaats van een rode een blauwe kleur gave. Het was een lastig karweitje geweest om ze er in te krijgen, maar hij deed dat liever dan ontdekt te worden. Vroeger werden vreemde mensen als heksen beschouwd en werden ze verbrand. Hij was er niet zeker van of ze dat soort mensen nog altijd verbrandde maar hij kon maar beter niet te veel opvallen. Toch leek het niet zo heel moeilijk aangezien niemand echt aandacht voor hem had. Mensen liepen hem gewoon voorbij en het duurde minstens vijf minuten voor hij eindelijk iemand had gevonden die hem de weg wou wijzen naar het stadsplein, want daar zou hij gedurende zijn missie verblijven in een appartement in een van de grootste gebouwen van de stad.
Zijn missie, wat was die zelfs? Misschien waren er wel andere engelen die het wisten, al zouden die waarschijnlijk toch niet met hem willen praten en dat vond hij goed zo. Zij konden die missie wel doen en dan genoot hij wel van zijn 'vakantie' op aarde.

Account verwijderd

schreef:
Tamerin huppelde het stadje in waarbij vele mensen haar raar aankeken. Ze lachte de mensen toe, maar ze lachten niet terug, precies zoals ze dacht dat het ging zijn.
Wat een slechte sfeer. Tamerin liep iets minder vrolijk het centrum van het stadje binnen tot ze een groot appartementsblok zag staan. Dit was helemaal het blok dat ze zocht. Dit zou het wel zijn, hier zou ze verblijven. Op het derde verdiep lag haar appartementje. Welgezind liep ze het gebouw binnen de lift in. Terwijl ze het nummer drie indrukte dacht ze na waarom ze eigenlijk op de aarde was. Wat was de opdracht die ze moesten doen? Waarom mocht ze naar de aarde? Het was vast niet zomaar iets als ze zelfs al naar de aarde terug mochten. Het was net een nieuw leven krijgen. Dat zou echt niemand kunnen krijgen, behalve zij. De opdracht ging moeilijk zijn, dat wist ze zeker.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Eenmaal aangekomen op het plein wist hij al meteen om welk gebouw het ging. Het zag er erg modern uit en luxueus. Gabriël ging naar binnen en nam de lift naar de tiende verdieping. Het uitzicht dat hij had over de stad en de omliggende bossen en weilanden was werkelijke subliem, maar toch voelde hij zich ongemakkelijk in het voor hem veel te chique appartement.
In zijn mensen leven was hij erg arm geweest en hij had zich altijd verzet tegen de rijken, hen met heel zijn hart gehaat en nu ging hij hier gewoon in een chique appartement wonen en had hij zoveel geld als hij wou en was hij dus eigenlijk datgene wat hij nog steeds haatte. "Het is maar voor even" sprak hij zichzelf moed in.

Account verwijderd

schreef:
Tamerin opende de deur voorzichtig met haar gekregen sleutel en keek de kamer aandachtig rond. Het was een grote suite met mooie witte leren zetels, een tv, een salontafeltje en een uitgebreide keuken. Ze hadden er goed voor gezorgd. Het appartement was erg groot en netjes. De muren waren beschildert met witte verf en de grond was belegt met een zwart stofje. Ze liep verder door een andere kamer in die blijkbaar de slaapkamer was. Ook erg groot met een mooi zwart houten bed aan de linker zijkant. Rechts zag je ook nog twee ramen, net zoals links, wat de kamer mooi belichtte. In de hoek zag je nog een deur die Tamerin wel interesseerde. Ze liep er nieuwsgierig naar toe en trok hem open. Echter toe ze zag dat het maar een gewone badkamer was zuchtte ze teleurgesteld. Ze dacht dat dit een geheime kamer kon zijn misschien. Maar dat was natuurlijk niet het geval. Wat dom dat ze dat kon denken. Ook de badkamer was vrij groot met een douche, bad, toilet en lavabo. Dit appartement was duidelijk erg chic. Dit had ze nog nooit gehad. Echt een luxe. Eigenlijk vond ze het stiekem wel prettig om een luxe appartementje te hebben, aangezien ze dit zich vroeger nooit kon veroorloven.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël besloot zo weinig mogelijk in het appartement te blijven en keerde terug naar het stadsplein. Eigenlijk vond hij de andere mensen best fascinerend aangezien ze zich helemaal anders gedroegen dan vroeger. Hij wandelde verder naar het park en ging daar op een bankje zitten en keek gewoon naar wat ze allemaal deden. Hij moest zelfs moeite doen geen aantekeningen of schetsen te beginnen maken. Op een bepaald moment kwam er een klein jongetje naar hem toe. "Kijk mama die jongen heeft wit haar" zei hij en zijn moeder kwam zich snel verontschuldigen. "Jacob zo'n dingen zeg je niet, sorry hoor je kent kinderen."
Gabriël glimlachte: "Geen probleem zo was is zelf vroeg ook" zei hij en de vrouw en de kleine Jacob wandelden weer verder niet wetend dat vroeger voor hem een hele tijd geleden was.

Account verwijderd

schreef:
Grinnikend plofte Tamerin in de grote chique zetel. Wat zou ze gaan doen? Dit appartement was klein en saai, dus ze besloot maar om naar buiten te gaan. Vrolijk nam ze de lift naar beneden en liep de deur uit. Er was hier wel veel meer te doen. Ze kon de stad verkennen, of naar het park gaan. Vroeger toen ze nog klein was ging ze veel naar het park. Maar dan wel in Polen. Ze had geen idee waar ze nu was. Misschien moest ze het vragen aan iemand? In de verte zag ze een jongen op een bank zitten. Ze bekeek hem goed. Had hij nu wit haar? Dat was onmogelijk tenzij hij heel erg oud was maar jong leek, dat was al buitengesloten, want hij was echt wel degelijk erg jong. Misschien omdat hij iets aan zijn haar had? Het kon ook gekleurd zijn zoals ze dat in deze tijd deden. Kleuren, Tamerin vond het maar niets en trok een vies gezicht.
Er was nog één optie en dat was dat hij een engel was. Maar was dat wel mogelijk? Er liepen hier waarschijnlijk niet heel veel engelen rond. Tamerin besloot om er toch maar naar toe te gaan en ging naast hem op de bank zitten.

Account verwijderd

schreef:
Ik heb geschreven hoor ^-^

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Er was iemand naast hem komen zitten en toen Gabriël vluchtig een blik op haar wierp was het eerste wat hem opviel haar roze ogen. "Misschien kun je beter lenzen in doen" zei hij rustig. Moest dit nu een mensenmeisje zijn die al lenzen in had of gewoon heel aparte ogen had dan had hij haar misschien gekwetst, al had hij eigenlijk nog nooit een mens met roze ogen gezien. Hij ging er dus van uit dat het meisje naast hem een engel was, wat meteen een gevoel van walging bij hem opriep. Best ironisch aangezien hij zelf een engel is, maar dan kwam er nog eens het blonde haar bij. Blond haar en roze ogen hij kende wel een paar van die types en waarschijnlijk waren het juist die engelen waar hij nog het meest een hekel aan had.

Account verwijderd

schreef:
Tamerin vloekte binnensmonds. Haar lenzen! Dat was ze totaal vergeten! Wat als iemand het zou zien! Ze schudde de angst van haar af. Als iemand het zag, zouden ze vast denken dat het domme lenzen waren. Ze zag dat hij ook lenzen droeg. Lenzen kon je makkelijk herkennen omdat het altijd een beetje uitstaken, wat ook zo bij hem was. Welke kleur ogen zou hij echt hebben? Wit haar en? Blauwe ogen? Nee. 'Dus...Jij bent ook een engel dan.' Zei ze stil zodat niemand anders het zou horen. Misschien wist hij wel wat de missie was. Dat zou fantastisch zijn natuurlijk.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld