Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg met Thrandy

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
De O bijt, en wij ook. Wij weten, Jij niet. Mijn personage: Joy McAdams is een 17 jarig meisje wie haar ouders en tweelingbroertje nog niet erg lang geleden is verloren. Hierdoor is ze depressief geworden en aan de drugs geraakt. Ze zit nu in een afkickkliniek waar ze het niet naar haar zin heeft. Ze heeft al meerdere zelfmoordpogingen gehad maar kwam er steeds weer bovenop. De rest merk je nog wel in de orpg.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Ik speel Steve, je merkt alles gewoon in de ORPG. Ik zet alvast zijn knappe kop neer, ik begin na het eten met schrijven.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Het was een dag zoals elke andere dag in de kliniek waar Steve zat. Hij zat hier voor zijn verslaving aan drank en drugs, en hij was hier dan ook al een tijdje. Het ging nog steeds bagger met hem, want hij was enorm veranderd doordat hij gedwongen moest afkicken. Hij was psychisch helemaal in de war en de kleinste dingen konden bij hem zorgen voor grote gedragsveranderingen. Op dit moment zat Steve in de gezamenlijke woonkamer naar de tv te staren. Veel kreeg hij niet mee van de omgeving om zich heen, dat kwam omdat hij stemmen hoorde in zijn hoofd waardoor hij vaak helemaal van de wereld werd getrokken. De stemmen waren zo sterk aanwezig dat communiceren met andere bij hem heel slecht ging, wat als gevolg had dat vrijwel niemand ooit iets tegen hem zei (met uitzondering van de verzorgende die werkte in de kliniek).
De vaste verzorger van Steve (Steve had een vaste verzorgende omdat hij niet goed tegen veranderingen kon) kwam langs Steve zitten en keek de jongen lang aan, zonder iets te zeggen omdat hij maar al te goed wist wat er nu in het hoofd van de jongen omging. Toch besloot hij na een tijdje wat te zeggen, gewoon een simpele begroeting. Steve draaide zijn hoofd naar Tony toe, met samengeknepen ogen uit wantrouw. 'Wat?' Vroeg hij met een schorre stem en hij ging wat verder van Tony afzitten, trok zijn benen omhoog en sloeg zijn handen om zijn benen heen. Zijn hoofd legde hij op zijn knieën en hij dacht na. Hij wilde hier weg, hij hoorde hier niet. Het enige wat hij wilde was een glaasje drank, een shot heroïne. Was dat dan zo veel gevraagd?

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
Tranen stroomden wederom over mijn wangen, waarom moest ik hier zijn? Waarom was ik nou niet gewoon dood? Hadden mijn ouders en Nick het maar overleefd, in plaats van ik dan had ik hier nu niet gezeten. Kwaad en vol verdriet liet ik mijn hoofd in mijn handen vallen. Ik voelde de warme tranen over mijn wangen rollen. Na een tijdje gehuild te hebben stond ik weer op en liep ik de toilet uit. Ik zag opgelucht dat de tv aan stond en keek rusig mee naar het progamma.Toen ik een paar minuten keek werd ik gestoord door Emma. "Waar was je?" Vroeg ze aan me "Het werd me teveel." Fluisterde ik waarna ze me vragend aankeek. "Alles, het verlies van mijn mijn ouders, mijn vrienden weg, dit gewoon mijn hele leven. Ik wil dit niet meer Em." Zei ik waarna ze me aankeek. "Kop op Joy. Je kunt het heus wel, denk aan mij.." Zei ze. De enige rede dat het hier een bertje gezellig was, was omdat Emma echt een vriendin is. Ze leek echt om me te geven. Ze wist me altijd weer op te beuren, ookal was ze een van de vele verzorgsters.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Zwijgend staarde Steve voor zich uit en hij luisterde naar de stemmen in zijn hoofd. Die waren veel leuker om aan te horen dan al die domme mensen hier om hem heen. Al die depressieve kippen die continu aan het janken waren, tja dat was nu eenmaal niet Steve's ding. Een zucht ontsnapte zijn mond en hij ging even goed zitten, maar ging toen toch verder met het staren naar de tv die op een of andere zender stond waar Steve eigenlijk normaliter niet eens interesse in had. Zijn ogen vielen langzaam dicht en hij ademde langzaam, wat was hij het toch beu om hier continu maar te moeten zitten. Zijn dagen te slijten door enkel voor de tv te zitten en gedwongen mee te moeten doen aan al die domme activiteiten. Steve was geen jongen die in groepen kon samenwerken, en dat wisten ze hier maar al te goed! Waarom lieten ze hem dan toch telkens maar weer mee doen aan die stomme activiteiten? Alsof hij het leuk vond om potjes te beschilderen of een tekening te maken, hij was toch zeker geen baby?! Toen hij gepraat hoorde naast zich keek hij even op. Joy zat naast hem met haar begeleidster en Steve keek hen even aan. Echt iets meekrijgen van wat ze zeiden deed Steve niet, maar op de een of andere manier werd hij naar het toegetrokken. Zijn mond zakte wat open, waardoor hij er niet echt charmant uitzag, en hij staarde richting het duo.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
"Dat probeer ik ook, maar ik houd het gewoon niet goed meer vol." Zei ik krachtig, voor mij was het nou eenmaal erg moeilijk hierover te praten. "Ik kan het gewoon niet meer Em." Zei ik zacht. Snikkend liet ik mijn hoofd in mijn handen zakken. Een aantal hier wisten van mijn depressie maar vele ook niet. Voor mij hoefden ze het ook nietbte weten, per slot van rekening zijn het altijd al mijn problemen geweest waar zij niks mee te maken hoefden te hebben. Emma tilde mijn hoofd omhoog en keek me strak aan. "Hoe oud was je toen je het hoorde? Hoelang staat je leven al op zijn kop?" Vroeg ze aan me waarna ik even zuchtte. "Ik was 14. En sinsdien is alles gebeurt." Zei ik met een klein schuldgevoel. Ik kon hier niemand de schuld van geven wat ik al jaren deed. De enige met schuld ben ik aangezien ik nieman vertrouwde en me dus ben gaan storten op het drinken en de drugs. Was dit gebeurt als mijn ouders er nog waren? Nee, maar het had niet gehoeven. Even keek ik naar mijn handen om Emma's blik te ontwijken. Ik zag alle littekens en mijn schuldgevoel werd groter. Hoe heeft dit toch ooit kunnen gebeuren?

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Toen het dreigde mis te gaan met het speeksel in Steve's mond schrok hij uit zijn waas. Snel veegde hij zijn mond af en hij draaide zich zo dat hij weer goed naar de tv kon staren. Tony zat ook nog steeds naast de jongen en keek Steve ook aan. Soms probeerde hij Steve gewoon te observeren, want echt een gesprek ging dus ook gewoon niet meer met hem. Zijn gedachtes waren zo door de war heen dat hij gewoon niet goed na kon denken over de meeste kleine dingetjes, waardoor het niet echt makkelijk was om met mensen te praten over één onderwerp. Een zucht verliet opnieuw Steve's mond en hij duwde zich op van de bank. Zijn rug was ietwat krom en hij liep moeilijk omdat hij bang was om te vallen. Niet dat hij ooit gevallen was, maar de angst was wel aanwezig. Mede door de stemmen in zijn hoofd die hem dat toe schreeuwde. Steve hield met een hand zijn broek vast en met de andere hield hij zich vast aan de bank. Zijn ogen lieten zich weer vallen op Joy en Emma en hij dacht even na. Hij wilde wat zeggen, maar hij wist niet wat. Soms wilde hij wel sociaal contact met iemand, wie dan ook, maar het was gewoon lastig om te weten wat hij wilde zeggen en dus liet hij het vaak maar varen. Of er moest iemand zijn die het doorhad dat hij wilde praten en die persoon moest dan zo lief genoeg zijn om tegen hem te beginnen met praten.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
"Emma, kun je alsjevlieft even weg gaan? Ik heb gewoon even geen behoefte meer in praten. Ik wil gewoon wat rust." Zuchtte ik waarna ik me weer focuste op de tv. Echt goed voelde ik me niet en hoe meer ik het erover had, hoe meer ik weer aan ze dacht en hoe meer misselijkheid naar boven kwam. Dat was natuurlijk ook wel te verwachten door die vreselijk vieze lijken en de wonden. Dat een auto ongeluk zoveelschade aan kon richten.. Toch jammer dat ik het overleefd heb na een paar maanden in coma gelegen te hebben. Ook was er nooit iemand geweest die vroeg wat er was. Ze dachten toch dat Joy alles wel aan kon en dat ik nooit iets had. Stuk voor stuk waren ze fout en kenden ze me dus enorm slecht. Ik voelde weer een traan komen en ging maar snel met mijn hand door mijn oog. Ik wilde niet huilen, dan zou ik meer medelijden krijgen en dat was het gene wat ik het meeste haatte. Altijd al gedaan. Diep in gedachten verzonken had ik niet door dat er nog meer tranen kwamen tot ik door had dat ik huilde.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Toen Steve opnieuw geen contact kreeg met iemand zuchtte hij even. Met kleine stapjes liep hij naar de bank en hij plofte naast Joy neer terwijl hij haar nog aankeek. Dit maal met een klein lachje op zijn behaarde gezicht waardoor hij er toch enigszins schattig uitzag. Dit vooral omdat hij kuiltjes in zijn wangen kreeg. dasDe jongen staarde haar lange tijd aan en grinnikte toen even kort. 'Hoi.' Giechelde hij tussendoor en hij wiebelde even op en neer met zijn wenkbrauwen, terwijl hij nog steeds richting Joy keek die naast hem zat. Steve had nog nooit echt met haar gepraat, maar hij vond haar altijd al fascinerend waardoor hij gewoon een keer met haar moest praten. En hij voelde dat dat moment nu was aangebroken. Hij grinnikte even en keek vervolgens weer richting Joy, die niet veel was bewogen in de tijd dat ze hier nu zaten, want dat was nog maar heel kort.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
Met een betraand gezicht keek ik op. "H-hoi.." Zei ik zachtjes. Het beangstigende beeld schoot weer voor mijn ogen. "Niet aan denken Joy, niet aan denken." Sprak ik mezelf toe. Ik haalde diep adem en dacht aan andere dingen. Gelukkig ging het een beetje. Voorzichtig keek ik de persoon aan en zag ik dat het steve was, ik kon me niet herinneren dat hij ooit iets tegen me heeft gezegd en keek hem dus een beetje verbaasd aan. Hopelijk heeft hij niet gehoord wat ik tegen mezelf zei, ik heb immers altijd al een hekel gehad aan het principe anderen te betrekken bij mijn eigen problemen. -- Heb een beetje weinig inspiratie sorry.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Het lachje op Steve's gezicht zat er nog steeds terwijl hij haar aankeek. Ze zei wat terug! Ze antwoordde op wat hij zei. Een grijns op zijn gezicht werd nog groter, waardoor zijn oogjes gingen sprankelen. 'Alles...' even dacht Steve na over wat hij moest zeggen, want ja, hoe zeiden ze dat ook alweer? 'Uhm... Oh ja!' Hij stak zijn hand in de lucht toen hij wist wat hij moest zeggen. 'Alles goed?' Vroeg hij enthousiast terwijl hij zijn lichaam wat verschoof en scheef ging zitten. Het voelde lekker en normaal om met iemand te zitten. Ook bracht Joy hem een fijn gevoel van binnen, een gevoel dat hij op zijn gemak was. 'Wat ga je-- je van--vandaag?' Vroeg hij wat ongemakkelijk omdat hij niet gewend was daadwerkelijk met mensen te praten. Het lachje op zijn gezicht werd iets kleiner, omdat hij zo diep na meost denken.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
"Goed? Niet echt.." Zei ik. Hij had niet door dat ik veel verdriet had, daar was ik wel erg blij mee. "En met jou?" Vroeg ik omdat ik liever niet over mezelf wilde praten. Ik keek hem even aan. "Volgens mij is dit de eerste keer sinds ik hier ben dat ik jou hoor praten." Zei ik wat vrolijker. Nou zat ik hier al wel een tijdje, zo'n halfjaar of iets in die richting. Rustig sloot ik mijn ogen op niet aan mijn verleden te hoeven denken. Het liefste wilde ik immers alles vergeten. "Ik ben nou niet wcht van plan iets te doen. Jij wel dan? " vroeg ik. Opeens voelde ik een kriebel in mijn neus waarna ik de andere kant opdraaide om te niesen. "Tjiee." Deed ik waarna ik me weer omdraaide. "Sorry,hooikoorts." zei ik lachend.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Steve had zijn handen in elkaar gevouwen en hij giechelde wat in zichzelf. Hij vond het heel spannend om met iemand te praten, wat misschien raar was, maar wel waar. 'Steve-- Ik---' Even keek hij verward om zich heen. Wat was het nou? Een zucht verliet even zijn mond en hij legde een hand in zijn haren terwijl hij aan zijn haren plukte. Zijn haren stonden warrig op zijn hoofd, omdat hij vrijwel altijd met zijn handen in zijn haar zat. 'Steve gaat niks doen vandaag ook.' Mompelde hij met een verwarde blik in zijn ogen. 'Ik... Ik ook niet...' Hij keek even de andere kant op en beet op de binnenkant van de lip. Soms had hij van die momenten dat hij even helemaal niet wist wat hij allemaal aan het doen was en dit was ook zo'n moment. 'Steve...' Murmelde hij, naar de grond starend.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
"Rustig maar, je hoeft niet zoveel na te denken over wat je wilt zeggen, maar het gewoon zeggen. Ik ga je er heus niet op veroordelen als je een keer een foutje maakt, dat heb ik ook zo vaak. "Probeerde ik hem gerust te stellen. Ik keek om me heen en mijn blik zocht een verzorgser. Vrijwel gelijk kwam Emma er al aan. "Kun je voor mij alsjeblieft wat water inschenken? Ik heb een beete een droge keel." Vroeg ik aan haar. Ze knikte. "Wil je ook wat water, Steve?" Vroeg ze aan hem. -- inspiratie is gone, morgen ga ik wel weer erder (;

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Steve staarde naar zijn handen en hij keek even naar het meisje naast zich, die hem geruststelde dat hij niet zo diep hoefde na te denken voor hij wat wilde zeggen. 'Maar Steve niet weet...' Murmelde hij en hij staarde weer naar zijn handen toe. Soms voelde hij zich zo dom, vooral als hij een soort van helder momentje had waardoor hij flashbacks had van vroeger. Hoe alles was voor hij hier belandde. Hij was een doodnormale jongen met een normaal leven, buiten de drank en drugs om dan. Hij had veel vrienden, ging vaak stappen en was vrolijk. Tot hij hierheen gestuurd werd door zijn oom en tante, die hij toch al nooit gemogen had. Opnieuw ontsnapte een zucht zijn mond bij de kleine gedachte aan zijn verleden. Dit moest hij nu achter zich laten en hij moest zich richten op de toekomst, alhoewel dat vaak best lastig was.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
Ik hoorde mijn telefoon gaan. "Sorry, ik moet gaan." Zei ik waarna ik naar mijn eien kame liep. "Hey Jadie, wat is er loos?" Vroeg ik aan Jade. "Lindsey...." Riep ze snikkend. "Wat is er met Linds?" Vroeg ik bezorgd. "Ze heeft een ongeluk gehad en ligt in coma." Zei ze snel. "Dat ga je toch niet menen? " vroeg ik bang waarna ik een hmhm geluidje opving wat een ja moest voorstellen. Ik snikte en gooide mijn mobiel hard tegen de muur. Emma die de klap had gehoord kwam binnengelopen. "Wat is er Joy?" Vroeg ze bezorgd. "Lindsey ligt in een coma..." Snikte ik. "Hey niet huilen, ik ga wel met je naar het ziekenhuis, maar je moet beloven niet weg te gaan oke?" Zei ze tegen me. Ik knikte en trok mijn laarzen aan. Snel gaf ik haar een dikke knuffel. "Em, je bent de beste" riep ik uit. "Sttt, waarschijnlijk kan ik als ze erachter komen mijn baan verliezen." Zei ze waarna ik samen met haar weg reed naar het ziekenhuis.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld