Forum

Het geluid van hakken die tikten op de grond, vlammende rode lokken die door haar haast als een wervelwind achter haar aan vlogen. Dit was hoe Enya meestal rondliep, rode blosjes op haar wangen door het rennen. Ze had de gewoonte om veel te laat te komen en moest zich daardoor altijd haasten. Dit was haar eerste dag voor haar nieuwe baan, geschiedenis docente, en ze wilde het niet verpesten door te laat te komen. Dankzij haar beste vriendin Savannah had ze de baan kunnen krijgen, dus ook voor haar moest ze haar best doen. ‘De docentenkamer.’ Fluisterde ze tegen zichzelf terwijl ze voor een deur stond, moed verzamelend om naar binnen te stappen. Zodra ze de deur open had gedaan voelde ze de spanning van zich af glijden. Ze had verwacht dat de hele kamer vol zat en iedereen haar beschuldigend aan keek, er waren echter nog niet zo heel veel mensen en iedereen zat er lekker relaxed bij. Niet goed wetend wat ze moest doen ging ze maar op de bank zitten, naast een andere docent. Een beetje twijfelend keek ze naar hem, en vroeg ze af of ze ook een kopje thee zou mogen pakken, en besloot ze haarzelf voor te stellen. ‘Euhm, goedemorgen!’ Mompelde zenuwachtig tegen hem, hopend dat hij het kon horen. ‘Mijn naam is Enya McGarden en ik ben de nieuwe geschiedenisdocente, ik weet alleen nog niet echt in welk lokaal ik straks moet lesgeven, mij is nog bijna niets gezegd, weet u misschien waar ik straks heen moet?’ Ze vond het vreselijk om meteen al om hulp te moeten vragen maar ze zag geen andere keuze, ze moest wel op tijd in het lokaal zijn. 

'Savannah!' Voordat Enya ook maar iets terug kon doen of zeggen was het zonnestraaltje, haar beste vriendin, alweer verder geschoten om ook anderen te begroeten. Savannah was bijna even positief als Enya, hoewel ze ook een gigantische flirt was, iets wat ze dus niet gemeen had met Enya. 'Oh, dankjewel! Euhm.. Hoe kan ik je aanspreken?' Enya vond enkel Jude misschien een beetje te vriendelijk overkomen, alsof ze elkaar al jaren kenden, maar Meneer Law of Law klonk ook niets, ze waren immers collega's. Enya had een tijdje in Japan gewoond en had dus nogal moeite met de beleefdheidsregels die op andere plekken golden. Het rooster was eerst nog een beetje onduidelijk voor haar, maar al snel zag ze precies hoe alles in elkaar zat. 'Hmm, ik kan straks beter alvast alles klaarleggen in het lokaal. Leerjaar zes zijn jongeren van rond de achttien dacht ik, hopelijk zijn ze niet al te druk.' Enya voelde weer de spanning terugkomen en begon gespannen met een los draadje aan haar blazer te friemelen, 'Misschien ben ik toch niet geschikt als docente.' Mompelde ze tegen zichzelf terwijl ze een diepe zucht uitte. Ze had het gevoel dat er iets vervelends zou gebeuren in het komende jaar, en meestal had haar gevoel gelijk. Ze had al wat geruchten gehoord van Savannah en een oud docent van deze school waarmee ze toevallig in gesprek kwam via de schoolsite. Er waren een aantal studenten waar je voor moest uitkijken, je moest je niet te veel met anderen bemoeien en je moest je geheimen geheim houden, anders werd er misbruik van gemaakt door een onbekende student die vanuit de schaduwen werkte. Toch wist Enya dat ze door moest gaan met dit plan, wilde ze ooit nog haar leven weer normaal op de rails kunnen krijgen. Dit was haar tweede kans, haar nieuwe leven. Ze mocht dit niet verpesten. 

Lange, bruine haren, een beetje klein voor haar leeftijd. Niets bijzonders aan haar uiterlijk, geen onduidelijke littekens of sieraden die iets zouden kunnen betekenen. Haar tas was opengevallen op de grond en er stak een notitieboekje uit met haar naam. Nu wist Ed meteen weer wie ze was. Het populaire meisje Shanaya. Beste vriendin van Cassandra, zeventien jaar oud, vijfdejaars. Haar naam was erg bekend en werd vaak genoemd op de gang, toch was ze zelf niet iemand die veel reden gaf tot roddels of dergelijke. Ed wist bijna niets over dit meisje, niets behalve het feit dat ze duidelijk iets verborg. Het was de manier waarop iemand liep, keek of zelfs ademhaalde. Interessant, Ed vond haar heel erg interessant. Als hij achter een geheim van haar kon komen, zou zijn die koste wat het koste willen beschermen. Niet alleen wegens haar populariteit, maar ook om het feit dat ze er anders uitzag dan dat ze daadwerkelijk was, iets wat Ed snel doorhad. Enkel zij die haar goed kenden zouden haar andere, zachtere, kant weten. Zonder te bewegen wachtte Ed rustig tot ze haar excuses aan zou bieden, zij was immers tegen hem aangebotst. 

Ed glimlachte, hoewel het niet echt een vriendelijke glimlach was. Het was het soort glimlach wat mensen lieten zien op het moment dat je een hondje zag dat telkens struikelde, alsof je een schattig, klein wezentje zag dat iets probeerde te doen. 'Geeft niets.' Ed keek een beetje geïrriteerd toen er docenten voorbij kwamen, vooral toen de docente genaamd Savannah zich er mee bemoeide. Zonder verder nog een woord te zeggen draaide Ed zich om en beende hij weg, Shanaya verder negerend. Hij had eerst een soort van mentorvoorstel gebeuren, dus daar ging hij eerst maar naartoe. Hij besloot om Savannah, de mentor van de zesde, maar rustig te volgen van een afstandje. Hij viste ondertussen zijn mobiel uit zijn zak en opende de rode app. Zijn vingers gingen razendsnel over het touch screen heen en hij typte haar naam in. Alleen wat hij al wist kwam tevoorschijn, geen nieuwe informatie. Haar bestanden en gegevens waren redelijk goed beschermend en het zou wel even duren om dat te kunnen kraken, daar moest hij dan echt even een avondje voor zitten. Wel had hij nu haar mobiele nummer in zijn bezit, meteen besloot hij om haar binnenkort eens wat angst aan te jagen, bange mensen maken immers snel fouten. Het tekort aan andere informatie zat hem echter wel dwars, dit zou de zoektocht naar haar geheim wel wat lastiger maken. 'Teleurstellend.' Fluisterde hij tegen zichzelf terwijl hij de telefoon wegstak en het gesprek tussen de twee docenten afluisterde. 

'Savannah! Ja klopt, ik geef geschiedenis. Jij hebt straks toch eerst dat mentorgebeuren met de zesde klas?' Enya wierp een blik over haar schouder. De jongen, Ethan Miller, volgde hun van een afstandje. 'Zit Ethan Miller ook in het zesde?' Het zou wel verklaren waarom de jongen hun stilletjes volgde, hoewel het niet leek alsof hij zijn aanwezigheid probeerde te verdoezelen. Hij leek diep in gedachten. Ze kreeg een raar gevoel bij hem, maar Enya dacht dat het waarschijnlijk kwam omdat ze nog niemand echt kende hier. 'Kun je mij ook wat vertellen over wat leerlingen hier? Ik geef les aan zowel het vijfde als zesde en vroeg mij af of er ook mensen zijn waar ik rekening mee moet houden?' Enya keek even snel op haar mobiel naar de tijd, ze had nog wel even voordat ze les moest geven. 'Trouwens, de collega's lijken mij erg aardig! Ik ben zo blij dat jij hier voor mij een baantje hebt kunnen regelen.' Enya glimlachte dankbaar naar Savannah. Ze kende Savannah nu al een hele tijd en ze beschouwde haar ook als haar beste vriendin, toch waren er wat dingen die ze zelf niet tegen Savannah kon zeggen. Bij deze gedachte verduisterde haar blik eventjes een beetje, maar ze herstelde zich snel weer.