Forum

Wij weten jij niet

De O bijt, onthouden mag wel

Ik: Allison Kingston// Kan vuursturen maar weet dat nog niet// Kan erg fel reageren// Als ze boos is kan je beter uit haar buurt blijven// best wel verwend// Picca: 

Jij: Gabriël Thompson - Kan elektriciteit besturen maar weet dat ook nog niet - Ernstig, Moedig, Wantrouwig, Stil,

omdat ik aardig ben mag jij beginnen

Gabriël Thompson - Kan elektriciteit besturen maar weet dat ook nog niet - Ernstig, Moedig, Wantrouwig, Stil,

Gabriël was met de bus zo dicht mogelijk naar de school gekomen als hij kon. Hij moest nog een heel stuk te voet omdat de school afgelegen lag van de bewoonde wereld ergens diep in een woud. Zijn ogen werden groot toen hij de grote ijzeren poort zag die leidde naar een groot oud gebouw dat wat weg had van een kasteel. Eromheen lag een grote vijver en natuurlijk het bos. Hij kon nog steeds niet bevatten hoe hij ooit aan een studiebeurs voor een school als deze was gekomen. Zijn ouders waren beide gestorven in een vliegtuigongeval en hij woonde samen in een klein appartement bij zijn twee oudere broers. Ze moesten het doen met weinig geld maar waren wel gelukkig en Gabe moest dus ook niet twee keer nadenken toen hij een aanbod kreeg om gratis onderdag, voedsel en onderwijs te krijgen. Nog steeds verwonderd door de eerste indruk die de school op hem had gemaakt wandelde hij met zijn koffers over een grindpad tot aan de grote deur voor de school waar Luna College in koperkleurige letters boven stond. Eenmaal binnen wandelde hij naar de balie en keek in het rond of er iemand aanwezig was.

Ik kwam aan met mijn roze koffers bij een groot ijzeren hek. Achter het hek stond een ongelofelijk groot gebouw wat best wel leek op een enorm kasteel. Ik hoop dat het er van binnen niet zo verwaarloosd uit ziet als van buiten. Oke ik had geen studie beurs nodig maar als die wordt aangeboden dan is het altijd mooi. Ik loop over het grindpad naar de voordeur van het Luna College, ga naar binnen en loop meteen door naar de balie. Er staat al een jongen. "Ben jij hier ook nieuw?"vraag ik. Ik kijk om me heen of er iemand is die ons kan helpen.

Gabriël knikte. "Ik ben blij dat ik niet de enige ben" zei hij en glimlachte naar het meisje. "Mijn naam is Gabriël maar zeg maar Gabe" zei hij en stak zijn hand uit. Terwijl ze kennis maakten kwam er een vrouw vanuit een kamer achter de balie tevoorschijn en ze nam hen beide even nauwkeurig op. "Jullie zijn zeker Allison en Gabriël we verwachten jullie al." Ze schoof naar hen beide een sleutel toe. "Allison jij hebt kamer 107 en Gabriël jij mag intrekken in kamer 108. Pak zo snel mogelijk uit om 12 uur worden jullie aan de lunch verwacht om daarna al meteen deel te nemen aan de lessen."

Ik glimlach naar de jongen die Gabriël heet. "Ik ben Allison, je mag ook Alli zeggen." Ik schud zijn hand en kijk dan naar de vrouw die achter de balie is komen staan. Als ik de sleutel heb gepakt kijk ik Gabe aan, "Waarom heb jij deze studiebeurs eigenlijk?" vraag ik. We lopen samen naar onze kamers die naast elkaar zijn

Gabe haalde zijn schouders op. "Ik weet niet ik zal geluk gehad hebben zeker" zei hij en glimlachte terwijl hij zijn koffers verschillende trappen op zeulde. "Jij" vroeg hij terwijl hij de nummers van de kamers af ging. 104, 106, 108, die moest hij hebben en daar rechttegenover bevond zich kamer 107. "Dan worden we dus overburen. Ik ga uitpakken maar als je klaar bent klop je maar gewoon aan, we kunnen misschien samen naar de eetzaal gaan dat we niet helemaal alleen aankomen."

"Ik weet het ook niet eerlijk gezegt" zeg ik en glimlach. "Gezellig. zal ik zeker doen maar met de hoeveelheid spullen die ik bij me heb ben ik wel dik 2 uur bezig." Ik kijk eerst naar mijn koffers en dan naar zijn koffertjes. "Dus zou je op me willen wachten ??"

"Ok" zei Gabe en verdween in de kamer die hem was toebedeeld. Klaarblijkelijk zou hij hem moeten delen want de kamer lag al vol rommel van een andere jongen. Die zat waarschijnlijk nog les te volgen. Hij gooide al zijn koffers op het bed neer dat nog vrij was en bekeek met veel tegenzin het lessenrooster en de torenhoge stapel boeken die op het kastje naast zijn bed lagen. Hij begon zijn kleren in de kast te leggen en zette en legde een foto van hem zijn broers en zijn ouders in de schuif van zijn nachtkastje, samen met een bedelarmbandje dat nog van zijn moeder was geweest en hij had gekregen na haar dood.

Ik loop mijn kamer binnen en zie dat ik mijn kamer moet delen met een ander meisje. Ik haatte delen, vroeger hoefde ik nooit iets te delen want ik was eenigskind. Ik begin met uit pakken en leg al mijn kleding in de kast. Die eigenlijk veel te klein was voor alles wat ik bij me had. Ik snuffel even door de spullen van mijn kamer genoot maar ik vind niks interesants. Ik wilde altijd graag weten met wie ik te maken ging hebben. Als ik na ongeveer anderhalf uur klaar ben met uitpakken loop ik mijn kamer uit en klop op de deur van Gabe's kamer

Gabe had gewoon een tijdje zitten wachten en naar de posters gekeken die de andere jongen al had opgehangen. Hij had niet aan zijn spullen gezeten want als hij erachter zou komen dat hij dat wel zou hebben gedaan zouden ze al niet echt een vlotte start maken. Hij hoorde een klopje op de deur en sprong meteen op. Hij had zijn rugzak al gemaakt met de boeken die hij nodig had voor na de middag. "Ok laten we maar op zoek gaan naar de eetzaal" zei hij want zelf had hij geen idee waar dat was.

"Inderdaad." Zeg ik," oo wacht even het is misschien wel handig om mijn tas mee te nemen." Zeg ik lachend. Ik pak snel even mijn roze handtas waar de boeken in zaten die ik nodig had. 

Ze wandelden samen naar de balie waar ze om vroegen waar de eetzaal was. De vrouw legde uit dat die helemaal aan het eind van de gang was en dat ze hem dus niet konden missen. "Ok we moeten misschien kijken welke lokalen we al allemaal tegenkomen zodat we straks niet weer verloren lopen" zei Gabriël en probeerde de lokalen die ze voorbij kwamen te onthouden.

"Dat is een heel goed idee." Zeg ik en we lopen samen maar de eetzaal. Ik kijk zo goed mogelijk om me heen en probeer het meeste te onthouden, ookal was onthouden niet mijn sterkste punt

--------------------------------------

Sorry voor mijn kortheid

Toen ze bij de eetzaal aankwamen zat de meerderheid al te eten en iedereen staarde hen twee aan. Gabriël voelde zich natuurlijk bekeken en speurde de zaal af naar een plekje dat nog vrij was. Een paar mensen staken gelukkig uitnodigend hun hand uit om en wezen naar de twee stoelen die nog niet bezet waren. "Laten we daar maar gaan zitten" zei Gabe terwijl hij snel een bord pakte en er wat eten opschepte.

"Is goed." zeg ik. Ik pak net als Gabe een bord en schep iets te eten op. Het prutje wat op mijn bord lag zag er erg onsmakelijk uit. Ik ga samen met Gabe aan de tafel zitten met de 2 vrije stoelen en stel mezelf even voor. "Ik ben Allison, je mag ook Alli zeggen."