Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - The Shadow

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Weer voelde ik die rillingen en schrok toen er plots iemand op mij af kwam gerend, het was die jongen. Maar waarom was hij hier. Zelf bleef ik stil staan en bleef hem aan kijken. Ik wist niet waar hij het over had en schudde mijn hoofd "Het spijt mij, wie ben jij?" vroeg ik en bekeek hem is van top tot teen. Zijn kleding was best grappig, maar waar......... Nee dat kon niet, nee. Gelijk hurkte ik neer en zette mijn tas op de grond, pakte het boek er uit wat ik laatste had gekocht, waarom wist ik niet, maar ik werd gedwongen. Als ik het boek er uit had gepakt, bladerde ik er door heen en bleef toen naar een pagina staren waar een afbeelding op staat. De jongen, die leek gewoon te veel op de afbeelding in het boek. Met mijn vinger ging ik over de bladzijde en zag toen kleine lettertjes onder de foto staan, maar het was gewoon onduidelijk wat er stond.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Benjamin was verbaasd dat ze hem niet herkende. Hij had haar heel de tijd niet uit zijn hoofd kunnen zetten, maar aan de andere kant had ze nu geen vooroordelen meer over hem. "Ow we hebben elkaar al eerder ontmoet, in het park en zo" loog hij. "Je ziet er veel beter uit nu je genezen bent" vervolgde hij want hij herinnerde zich dat mensen erg goed zijn in mondeling verhalen verspreiden. Een roddel was al aan de andere kant van de stad nog voor hij verteld was. "Wat voor boek is dat trouwens" vroeg hij terwijl hij over de kaft probeerde te kijken. Het zag er oud en stoffig uit.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Toen hij begon over het park schudde ik mijn hoofd "Het lokaal, je heb de leerlingen gedood, waarom?" vroeg ik en keek hem nog steeds aan, de wind blies wat haar voor mijn ogen en ik liet het maar lekker zo. Dan begon hij over het boek. "Ik weet het niet, ik moest het kopen, waarom dat weet ik niet, maar...." zei ik en hielt toen op met spreken en draaide het boek om. "Is dit je voorouder?" vroeg ik toen, hier had hij de zelfde kleding aan dus het kon niet zijn voorouder zijn. Zijn ogen, ze stonden iets onder nu, maar op de foto was zijn houding gewoon het zelfde.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hij knikte. Hij wist dat een ze een gebeurtenis, zo gruwelijk niet kon vergeten. "Wel het is nogal moeilijk uit te leggen, maar ik kan je het misschien beter laten zien" Hij wachtte niet op antwoord, maar nam weer zijn lucide vorm aan en vloog op haar af in haar. Hij nam bezit van haar lichaam en trok haar mee in zijn gedachten ver terug naar de nieuwe tijd, de industriële revolutie om preciezer te zijn. Ze bevonden zich in zijn huis, zijn vader had weer teveel gedronken en zijn moeder hield zich bezig met zijn vier jongere broertjes en zusjes. De kans was groot dat ze allemaal nog zouden sterven voor hun twintig, maar voor die tijd moesten ze eten krijgen en aan hun uitgemergelde lichamen te zien kregen ze niet veel. Benjamin was nu acht jaar en vandaag was de eerste dag dat hij zou moeten gaan werken in een fabriek. Hij zag er enorm tegenop, maar dit was zijn taak, hij was arm en arme kinderen deden nu eenmaal kinderarbeid.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Op het moment dat ik wat wilde zeggen, zag ik hem als een geest veranderde en voelde toen hoe hij in mijn lichaam ging. Het voelde zo raar, maar gelijk sloot ik mijn ogen, en ging maar op mijn knieën zitten en bleef naar de beelden kijken die hij door stuurde. Was dit een droom of, nee dit kon geen droom zijn. Ik slikte en zag een klein jongetje, ik schatte hem 8 of 9. Waren die andere zijn familie? Ze zagen, zo, zo dun en mager uit. Het huis, was dit, de middeleeuwen? Maar zo iets bestond niet, hoe, hoe kon hij het overleeft hebben? Al die mythes waren verboden. Zelf een boeken winkel moest sluiten omdat er van die prachtige boeken stonden, allemaal verbrand. Deze had ik nog kunnen bemagtigen via een persoon. De beelden gingen weer door, over hem, de woorden, alles hoorde ik, het gesprek. Werken, moest hij nu al werken. Mijn ademhaling werd rustiger nu hij in mij zat, het voelde gewoon zo raar.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Benjamin wandelde met zijn oudere broers en zussen mee naar de fabriek. Het moment dat hij eraan kwam werd een net een kind op een houten draagbaar naar buiten gedragen. Zijn gezicht was met roet bedekt en hij was dood, waarschijnlijk gestikt. Benjamin bekeek het tafereel gevuld van angst en afschuw, hij wou liefst zo snel mogelijk terug naar huis maar werd de fabriek ingeduwd door zijn oudere broer. Zijn zus bracht hem naar de directeur en stelde hem voor als nieuwe werkkracht. Door de dood van het ene jongetje was er plaats voor hem. Hij moest erg gevaarlijk werk uitvoeren, in kleine ruimtes omdat enkel kinderen daar in pasten. Zijn zus bleef bij de directeur achter, waarom wist hij niet, maar hij wist wel dat ze meer verdiende als zijn oudere broer op de een of andere manier. Hij keek nog een laatste keer naar de deur van het kantoor en werd door een man meegepakt en onder een machine gezet. Naast hem blonken twee paar andere ogen. Het waren die van een meisje, haar naam was Elisbeth en hoewel hij het nog niets wist zouden zij twee enorm veel avonturen samen meemaken. Hij wou dat hij meer kon tonen aan dit meisje dat zo veel gelijkenis met Elisabeth vertoonde, maar zijn krachten namen af en hij verliet haar lichaam opnieuw.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Ik probeerde de beelden te herinneren en opende mijn ogen als de jongen uit mij ging en haalde diep adem. Mijn ogen sloeg ik neer en beet op mijn lip. Maar al snel keek ik hem weer aan. "Dat meisje, ze lijkt veel op mij" zei ik en klemde mijn vingers om een stuk stof van mijn vest. Dan haalde ik diep adem en blies het rustig uit. Nu wist ik wel zijn naam, Benjamin "Mijn naam is Destiny" zei ik en voelde de wind op steken en begon het koud te krijgen. "Ze moest een bijzonder meisje zijn geweest" zei ik er achter aan, en waarschijnlijk ook een mooie naam bezitten. "Maar, nu jij hier ben in 2013, dan moet je best oud zijn" zei ik op een zachter toon, want ik schatte hem rond de 19, en 11 jaar daarvoor had hij haar daar ontmoet. En in welke tijd leefde hij toen? Meteen keek ik weer naar de afbeelding in het bos en zag de tijd er bij staan, dan slikte ik en keek hem weer aan. Hoe was hij hier gekomen, en hoe hij is hij zo geworden.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Dat was ze ook" zei hij met zijn blik naar de grond gericht. "Vandaar dat ik jou vond, je lijkt op haar of toch van uiterlijk. Misschien is dat wel om een reden" Nu besefte hij waarom hij met haar moest praten, ze gaf hem hoop. Ze leek op iemand uit zijn verleden wie weet zou zij hem tot rust kunnen brengen en dat was toch waar iedere geest op uit was. "Je hebt inderdaad gelijk over het feit dat ik ouder ben dan ik eruitzie. Ik heb lang geslapen en ik heb geen zin om de tel bij te houden maar laten we zeggen dat ik toch al een aantal honderd jaar de aarde bewandel" Hij wou eerst zeggen dat hij al honderden jaren op de aarde leefde maar dat klopte niet, want hij was dood. Hij voelde hoe zijn vaste vorm begon te vervagen en teveel kracht van hem begon te eisen. "Ik weet niet hoelang ik dit nog volhou" zei hij en concentreerde zich uit alle macht.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Even slikte ik en knikte. "Kom, kom anders mee naar mijn huis, mijn ouders zijn er niet en woon vlak bij het bos dus je kan er zo snel weer heen" zei ik, waarom zei ik dit? Ik ken hem amper, en hij had mijn hele klas uitgemoord. Maar hij zag er zo onschuldig uit, en verdrietig. Dan schoten de dromen door mij heen en sloot kort mijn ogen, maar al snel opende ik mijn ogen weer en hurkte weer voor mijn tas, stopte het boek terug, en pakte mijn tekenblok er uit. "Ik weet niet, maar volgens mij teken ik je al weken, het voelt gewoon zo vreemd, en ook voel ik koude rillingen door mij heen trekken". zei ik rustig en liet het blok aan hem zien. Ik merkte dat hij vermoeider raakte en keek even om mij heen, pakte mijn tas, en zijn pols en trok hem veder het bos in.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Benjamin staarde hoopvol naar de tekeningen. Dat was hij inderdaad, zowel in zijn vaste, lucide als monsterlijke vorm. "Misschien hebben we een band" zei hij stilletjes terwijl hij zich gewillig liet meetrekken. Het hoefde natuurlijk niet dezelfde band te zijn als hij met Elisabeth had gehad, maar het feit dat ze uiterlijk op elkaar leken zou dat misschien een teken zijn dat dat innerlijk ook zo was. Plots gleed zijn hand door de hare. Hij zag hoe hij voor haar ogen verdween. Met een takje kraste hij in de aarde: "Ik ben er nog"

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Ik hoorde nog wat hij zei, maar als ik mij omdraaide zag ik hem niet meer en zag toen wat bewegen op de grond. "Hier, schrijf hier anders" zei ik en zocht snel een potlood en gaf hem mijn blok met een leef vel. "Denk wat makkelijker dan de grond" zei ik en ging in kleermaker zit zitten, een paar keer rillde ik, maar dit keer kwam het van de koude wind, waardoor ik gelijk al weer omhoog kwam. "We gaan naar mijn huis" zei ik toen. Hopelijk vond hij dat niet erg, want daar was het lekker warm, warmer dan hier tenminste.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Ok, ik volg" schreef hij op het papier. "Je bent toch zeker dat er niemand anders is he" krabbelde hij er nog snel bij, want wie weet zouden er toch nog mensen zijn die van hem schrokken en hem tot waanzin dreven. Ze zag dat ze het koud had en deed zijn eigen jas uit en legde die over haar schouders. Ze zag hem niet, maar misschien ze het daardoor wel warmer krijgen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Ik schudde mijn hoofd "Nee, er is echt niemand, vader werkt en moeder woont niet meer bij ons" zei ik toen en liep die kant uit. Dan voelde ik dat er wat over mijn schouders werd gelegd en glimlachte. "Bedankt" zei ik en voelde de jas en liep rustig veder. Niet veel later waren we bij het huis en opende de deur, "Na jou" zei ik lachende en keek zijn kant uit.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Benjamin was blij dat ze op hun weg naar haar huis geen andere mensen waren tegenkomen. Hij keek verbaast naar hoe haar huis er vanbinnen uitzag. Er waren zoveel spullen die hij niet kende en waarvan hij niet wist waarvoor ze gebruikt werden. Hij tilde enkele dingen op ,rook er aan, drukte op knopjes. Tijdens de wandeling had hij zichzelf wel terug wat kunnen opladen en terwijl hij tegen het scherm van de televisie tikte werd hij weer zichtbaar.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Des:

Ik moest even lachen als ik steeds wat zag zweven en schudde mijn hoofd. "Benjamin, wil je wat drinken?" vroeg ik toen ik hem weer wat zag en keek hem aan. "Wil je je eigenlijk, uhmmm" ik beet op mijn lip en dacht na, hoe moest ik dat zeggen, opladen klonk zo raar. "Ja, " zei ik en draaide me toen om en liep naar de keuken. "Wil je thee?" riep ik toen naar de woonkamer en deed water in de waterkoker.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld