Forum

Langzaam deinde het lichaam van de gevleugelde jongen op en neer op de luchtstroom die in de lucht hing. Zijn vleermuisachtige vleugels ritselden door de vliegende bladeren die er langs streken. Voorzichtig maakte hij koers naar de grote eik die zich op vijf meter aftand bevond en zicht landde hij erin. Soepel liet zich op een dikke tak zakken en hij liet zich naar achter vallen met zijn benen om de tak geklemd. Hierdoor kwam hij ondersteboven te hangen. Vanuit deze positie liet Hunter, zoals de jongen zichzelf noemde, zich naar de grond vallen en gemakkelijk liet hij zich op de grond vallen.
Ondanks de koude nachtlucht, was hij slechts gekleed in een simpele broek. Meer had hij niet nodig, aangezien het hellevuur in zijn binnenste brandde. Dit was één van de vele voordelen die zich openbaarde toen hij zijn leven als beschermengel opgaf om voor de Duivel te werken.

Een serie zachte geluidjes trok Hunters aandacht. Hij spitste zijn oren en kantelde zijn hoofd lichtjes om de bron van het geluid te kunnen vinden. Al snel had hij de richting te pakken en met een vleugelslag of drie bevond hij zich in de lucht. Langzaam, om de bron niet kwijt te raken, vloog Hunter ernaartoe.
Al snel was de oorsprong van de geluiden door Hunter gevonden. Een klein huisje aan de rand van het bos bleek de brenger van het geluid te zijn. Om te zorgen dat Hunter niet gespot werd, fluisterde hij een paar helse woorden die hem voor de gewone stervelingen onzichtbaar maakten. Altijd handig, een klein beetje helse magie kunnen gebruiken, vond Hunter.

Langzaam deinde het lichaam van de gevleugelde jongen op en neer op de luchtstroom die in de lucht hing. Zijn vleermuisachtige vleugels ritselden door de vliegende bladeren die er langs streken. Voorzichtig maakte hij koers naar de grote eik die zich op vijf meter aftand bevond en zicht landde hij erin. Soepel liet zich op een dikke tak zakken en hij liet zich naar achter vallen met zijn benen om de tak geklemd. Hierdoor kwam hij ondersteboven te hangen. Vanuit deze positie liet Hunter, zoals de jongen zichzelf noemde, zich naar de grond vallen en gemakkelijk liet hij zich op de grond vallen.
Ondanks de koude nachtlucht, was hij slechts gekleed in een simpele broek. Meer had hij niet nodig, aangezien het hellevuur in zijn binnenste brandde. Dit was één van de vele voordelen die zich openbaarde toen hij zijn leven als beschermengel opgaf om voor de Duivel te werken.

Een serie zachte geluidjes trok Hunters aandacht. Hij spitste zijn oren en kantelde zijn hoofd lichtjes om de bron van het geluid te kunnen vinden. Al snel had hij de richting te pakken en met een vleugelslag of drie bevond hij zich in de lucht. Langzaam, om de bron niet kwijt te raken, vloog Hunter ernaartoe.
Al snel was de oorsprong van de geluiden door Hunter gevonden. Een klein huisje aan de rand van het bos bleek de brenger van het geluid te zijn. Om te zorgen dat Hunter niet gespot werd, fluisterde hij een paar helse woorden die hem voor de gewone stervelingen onzichtbaar maakten. Altijd handig, een klein beetje helse magie kunnen gebruiken, vond Hunter.