Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ○ SpideyPool ○

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Hij had het dus al gemerkt dat ik een paar keer mijn ogen had geopend. Al snel voelde ik de armen van Wade om mij heen en probeerde te doen wat hij zei. "Het lukt niet." mompelde ik en kneep mijn ogen nog meer dicht. Slikken deed zelfs pijn, adem halen. Alles deed pijn. Weer kwam er een kreun over mijn lippen en begon me duizelig te voelen. Alles tolde om mij heen. "Laat het stoppen!" schreeuwde ik half en begon over mijn borst te krabben. Daar branden het zo erg dat ik het gewoon weg wilde scheuren. Ik wist eigenlijk niet eens of ik mijn masker en pak nog aan had.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Ik pakte Peter zijn handen beet en drukte hem dicht tegen me aan. ''Peter, luister naar me. Het gaat stoppen, zodra je je op mijn stem concentreert. Luister alleen naar mij en niet naar je lichaam. Je gaat hier doorheen komen, oke? Ik beloof je dat het goed komt. Het is nu alleen even erg, maar dadelijk zwakt het af. Dat beloof ik je ook. Je bent veilig hier, ik zal je beschermen.'' fluisterde ik zachtjes in Peter zijn oor. ''Je bent een vechter, dat weet ik. Ik geloof in je, je gaat hier doorheen komen. Je bent geweldig, dat weet ik.''

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Wade was net iets sterker dan mij en kon mij zo tegen houden. Daar was ik eigenlijk ook weer blij mee. Mijn ogen hielt ik half open en luisterde naar wat hij te zeggen had en mijn ademhaling werd al stuk rustiger. Ook het branderige gevoel ging weer weg en haalde opgelucht adem. Zo'n branderige gevoel had ik nog gehad toen ik was gebeten door die radioactieve spin. Nu maar hopen dat het niet meer terug komt. Want zo'n gevoel haatte ik zo erg. Toch nog half slaperig, leunde ik tegen Wade aan. Het voelde best fijn om weer is tegen iemand aan te liggen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Het was wel moeilijk voor mij om mijn gevoelige kant te laten zien, die ik uiteraard wel had. Maar voor Peter deed ik alles en dan ook echt alles. Met een vertederde blik die niet te zien was door mijn masker, keek ik naar Peter. Het was fijn om iemand tegen me aan te hebben liggen. Niemand kwam graag in mijn buurt door mijn acties. Meestal vonden ze me daardoor eng. Kon ik het helpen, ik was gewoon zo. Daarom was ik ook zo blij dat ik Peter als vriend had. Hij begreep me tenminste. ''Ga maar slapen Petey, ik bescherm je wel.''

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Slapen kon ik niet meer, maar toch was mijn lichaam moe. Met tegen zin, sloot ik mijn ogen en probeerde toch te slapen. Maar plaats van dat ik in slaap viel, begon ik dorst te krijgen en opende mijn ogen weer, likte mijn lippen af om die vochtig te houden, maar het vocht wat ik er op had gedaan, verdween snel weer. "Ik heb dorst Wade." mompelde ik en kwam iets omhoog zodat ik net zijn gezicht kon zien, die helaas onder zijn masker zat verborgen. Ik vond het best jammer dat hij altijd zijn masker op had, waarvoor, dat wist ik even niet meer.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Ik keek naar Peter en pakte van mijn nachtkastje een glaasje water. Voorzichtig zette ik die aan zijn lippen en liet hem drinken, tot hij genoeg had. ''Als je wat anders wilt drinken dan water, kun je het me zeggen. Dan haal ik dat wel even voor je.'' zei ik zachtjes en legde mijn armen goed om Peter heen. Ja, Peter was echt mijn zwakte en ik had een hekel aan zwaktes. Daarom zou ik er ook alles aan doen om Peter te beschermen en hem ondertussen gelukkig te maken. Zelfs als ik Peter voor een lange tijd niet zou zien, zou ik aan hem denken en dan zou hij nog steeds mijn zwakte zijn.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Als ik het water tegen mijn lippen voelde, dronk ik het gelijk als een gek leeg. Alsof ik al jaren geen water had geproefd. Nadat ik het glas leeg had gedronken, knikte ik als hij zei dat ik hem altijd kon roepen. Even slikte ik het laatste water weg en keek Wade aan. Nog steeds wilde ik zijn gezicht zien. Maar dat wilde hij vast niet. Misschien had hij iets waardoor hij het niet wilde laten zien. Ik had het omdat ik niet mijn identiteit wilde weg gooien. Mijn hoofd bonkte weer en gelijk schudde ik mijn hoofd. Ergens buiten, hoorde ik politie auto's voorbij racen. Het liefst wilde ik gaan, maar Wade zou mij toch tegen houden. "Er zijn mensen in gevaar." mompelde ik en probeerde over eind te komen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Langzaam liet ik Peter los en liet hem weer liggen. ''Blijven liggen jij, jij hebt je rust nodig. Ik ga wel even kijken en helpen. Al weet ik niet of ze zo blij met me zijn, ze moeten het er maar mee doen. Jij blijft liggen en als ik door heb dat je hebt bewogen, blijf ik je de hele tijd in de gaten houden.'' mompelde ik en pakte mijn wapens weer van de grond, om die vervolgens om te doen en naar het raam toe te lopen. Die opende ik en sprong eruit, op weg naar het ongeval. Blijkbaar was het een grote brand in een kantoorgebouw.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Tegen Wade kon ik gewoon niet op en knikte toen hij zei dat ik moest blijven liggen. Nadat hij mij weer in had gestopt en zelf was vertrokken naar de mensen die in gevaar waren. Stapte ik het bed uit, de eerste stap ging al gelijk mis en viel op de grond. Snel stond ik weer op, maar met moeite. Als ik weer stond, zocht ik naar mijn evenwicht en begon, strompelend, te lopen. Zo beroerd had ik mij echt nog nooit gevoeld. Rustig haalde ik adem en leunde tegen de deurpost aan. Zoekend naar de badkamer, begon ik weer te lopen. Geen enkele minuten later had ik de badkamer gevonden en liep er heen. Daar binnen, zakte ik ook weer bijna door mijn benen, maar kon mij nog net op tijd vastgrijpen aan de wastafel. Ik trok mij over eind en bekeek mij zelf in de spiegel. Mijn huid was echt lijkbleek en in mijn hals zaten flinke rode plekken. Meer was het aan 1 kant, de kant waar de pijl in mijn schouder was gekomen. Ik draaide mij om en zag hoe rood mijn linker schouder was geworden. Het was opgezwollen, maar niet ontstoken. De kraan draaide ik open en gooide wat koud water in mijn gezicht. Daarna ging ik op de wc zitten en staarde voor mij uit. Liggen had ik geen zin meer in.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Nadat ik iedereen uit het gebouw had gered en de bedankjes had aangenomen, vertrok ik weer. Via het raam klom ik weer naar binnen en zag gelijk al dat Peter niet in bed lag. Ik hoorde in de badkamer gestommel en ging daar maar kijken. En jawel hoor, daar was Peter, zijn zieke lichaam bekijkend in de spiegel. Ik leunde tegen de deurpost aan en kuchte even. ''Ik denk dat ik dit maar even door de vingers moet zien. Kom, dan breng ik je terug en onderzoek ik je schouder even.'' zei ik, terwijl ik naar hem toe liep en hem optilde, aangezien ik aan hem zag dat hij niet goed zelf kon lopen. Het mocht misschien vaak niet zo lijken, maar ik was best slim. Soms, oke; vaak, deed ik gingen zonder erbij na te denken, maar ik was dan echt niet dom. Van sommige dingen had ik werkelijk geen verstand, maar door mijn tijd als 'project', heb ik vele gezwellen gehad van vele soorten vergif, dus ik weet daar wel aardig wat van.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Ik keek op als ik Wade weer hoorde en zuchtte. Het water droop nog steeds vanuit mijn haar over mijn gezicht op mijn borst. "Ik had het warm." zei ik als hij binnen kwam lopen toen hij dat zei. Kort sloot ik mijn ogen en wilde niet opgetild worden, maar te laat. Wade tilde mij al op en droeg mij terug naar de kamer. Daar aan gekomen, werd ik op het bed gezet, maar zo dat hij rustig kon kijken naar mijn schouder. "Hoe lang gaat het duren?" vroeg ik en keek hem aan. Het liefst wilde ik nu gewoon in een ijskoud bad gaan liggen. Het water wat ik in mijn gezicht had gegooid en over mijn hoofd heen, was al lauw geworden namelijk.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Ik help je zo in een bad, oke? Het is wel de bedoeling dat je warm blijft. Anders kan je nog zieker worden dan dat je al bent. Het zal niet lang meer duren.'' zei ik en ging met mijn vingers langs zijn ontblote schouder. Even beet ik op mijn lip, maar hield me in. Iets zwarts met groen ving mijn blik en ik zag dat het nog een gedeelte van de pijl was. Deze drukte ik er voorzichtig uit, zonder Peter al te veel pijn te doen. ''Sorry maatje, maar anders kan je schouder niet herstellen.'' zei ik zachtjes. ''Zal ik je helpen met je bad, of wil je het zelf doen?''

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Ik knikte toen hij dat zei en voelde zijn vingers al snel op mijn schouder en voelde dat hij er iets uit drukte. Mijn kaken zette ik strak op elkaar en sloot mijn ogen. "Damn!" mompelde ik. Dan, als de druk weg was. Haalde ik diep adem en bleef even voor mij uit staren. "Het gaat wel." zei ik en glimlachte even, maar die verdween al snel weer. Het leek weer even of al mijn energie er uit was gezogen. Mijn ogen sloot ik weer en liet mij op mij zij vallen. Alles leek zwaar om vol te houden.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Ik liet Peter voor eventjes liggen en pakte vanuit mijn keuken een verbandtrommel. Al kon ik dan wel geheel herstellen, ik kon wel eens gasten hebben die dat niet konden. Zoals nu.
Niet veel later was de schouder van Peter ontdaan van het ontstoken vocht en verbonden, waarna ik Peter had ingestopt. Ik was naast hem gaan zitten en had hem constant in de gaten gehouden, om ervoor te zorgen dat hem niets ergs zou overkomen. Natuurlijk was ik vreselijk bezorgd, daarom bleef ik ook aan Peter's zijde.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Alle bewegingen van Wade volgde ik en kwam weer, moeizaam, omhoog om hem mijn schouder te laten verzorgen. Het duurde niet lang, of ik was in gezwachteld en weer in gestopt. Door dat hij de dekens goed had gelegd, begon ik het nog warmer te krijgen, maar liet het toch zo. Mijn lichaam voelde weer vermoeid aan. Slapen wilde ik niet. Het liefst wilde ik eigenlijk naar buiten, maar dat liet Wade toch niet toe. "Wade." begon ik zachtjes en bleef hem aan kijken. Wat ik eigenlijk wilde zeggen, was ik al weer vergeten en zuchtte zo dat hij het niet merkte.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld