Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

19 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Walker's High School ~ Speeltopic

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Ruim op tijd was London op gestaan, om daarna genoeg tijd te hebben om uitgebreid te douchen en te ontbijten. Zoals altijd, had ze haar tas de avond ervoor alvast ingepakt, dus toen ze genoeg gegeten had, kon ze meteen op weg naar school. Ze woonde niet erg ver van het gebouw, dus meestal liep ze erheen op haar simpele, zwarte ballerina's. Eenmaal daar liep ze, in tegenstelling tot de andere hyperactieve tieners, meteen naar binnen. Ze ergerde zich ieder jaar opnieuw aan de regeling van het rooster. Leraren konden het wel van tevoren printen, maar leerlingen niet. Belachelijk, vond ze het. Haar lichte schoudertas bewoog mee met haar been, terwijl ze met grote passen naar het prikbord beende. Ze zag een van haar minder geliefde leraren samen met een aannemelijk nieuwe lerares weglopen, ze was blij dat ze geen confrontatie met de drama-queen (letterlijk) aan hoefde te gaan. Bijna botste ze tegen haar mentor van het vorige jaar aan, maar ze herstelde zich vlug. "Goedemorgen, London," grinnikte hij, haar lichte onhandigheid wel degelijk opnerkend. "Goedemorgen, meneer," lachte ze terug. In stilte richtte ze zich op het rooster en hij op zijn horloge. "Ik moet maar eens naar m'n klas," merkte hij op, "ik zie je wel weer tijdens Engels." London gaf hem met een vriendelijke glimlach een bevestigend knikje, waarna de leraar op weg ging naar de A-gang. Ze pakte haar favoriete inktpen en haar simpele agenda uit haar tas. Snel schreef ze het rooster voor deze week op. Tijsens het schrijven viel haar op hoe weinig mensen er in de school waren, terwijl de eerste bel toch al snel zou gaan. Ze haalde haar schouders op, *ach, het is hun eigen probleem als ze op de eerste dag, het eerste uur al te laat komen.*

Beetje kort, sorry, is via mn phone.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Een nieuw schooljaar was aangebroken, de gangen hadden zich gevuld met oude en nieuwe gezichten. Veel interesseerden deze gezichten hem echter niet, alsof hij ooit contact met meer dan vijf procent van die mensen zou hebben. Het zou al een wonder zijn als hij überhaupt contact zou maken met alle mensen uit zijn klas. Hij had geen idee waar hij naartoe moest, dus leek het hem het beste om meteen maar het rooster op te zoeken. Hij had geen zin om de eerste dag meteen al te laat te komen, of om een halve les lang in het verkeerde lokaal te zitten zonder het ooit te merken. Toen hij eenmaal het prikbord had bereikt haalde hij zijn mobiel uit zijn broekzak. Aangezien hij zijn agenda was vergeten, besloot hij maar een foto te maken van het rooster dat op het prikbord hing, hij kon het altijd nog in zijn agenda noteren, al gebruikte hij dat ding meestal niet. Het grootste deel van het schooljaar, zette hij zijn huiswerk in de notities van zijn mobiel, daar keek hij toch vaker dan zijn agenda. Daarbij was zo'n agenda sowieso overbodig gewicht, en toch kocht hij er elk jaar weer een, en elk jaar vroeg hij zich weer af waar hij met zijn hoofd had gezeten toen hij zo'n ding had aangeschaft. De eerste vijf weken zou hij het waarschijnlijk wel volhouden, daarna gooide hij het in een hoekje en keek hij er niet meer naar om. Toen de foto eenmaal gemaakt was, merkte hij pas dat hij vlak naast een wel heel bekend gezicht stond. Naast hem stond namelijk niemand minder dan London. 'Lang niet gezien,' zei hij met een klein glimlachje.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Eri's outfit
Eri's backpack
_____

Eri was aan de ene kant wel blij dat de school weer begonnen was. Natuurlijk ging het dan niet over de huiswerk en toetsen die weer een heel deel van haar vrije tijd in beslag zouden nemen. Nee, het ging haar vooral om haar drugshandeltje. Tijdens de vakantie viel dat nogal stil. Ze verkocht nog wel wat op feestjes, maar toch. Daarom dat ze tijdens de vakantie eigenlijk vooral aan haar recepten sleutelde en zich met haar planten bezighield zodat ze weer een aardige voorraad had eenmaal school terug begon. Er staken al enkele zakjes in een geheim binnenzakje in haar rugzak dat ze er zelf in had genaaid.
Veel tijd had ze nooit echt nodig om zichzelf klaar te maken voor school. Ze douchte snel, deed haar haar in de gebruikelijke zijdelingse vlecht, poetste haar tanden en deed snel wat make-up op. Daarna ging ze naar beneden waar haar moeder het ontbijt en haar lunch had klaargemaakt. Ze ontbeten samen, zoals altijd en daarna nam ze haar fiets en fietste ze naar school.
Nog twee jaar en dan zou ze kunnen gaan studeren. Al had ze eigenlijk nog helemaal geen idee wat ze precies ging studeren, misschien iets met politiek zodat haar mening misschien eindelijk iets kon veranderen of iets met literatuur leek haar ook wel interessant. Voordat ze naar binnen ging rookte ze nog snel een sigaretje en trapte dat op het gras uit.
Ze had even nagedacht om misschien het eerste uur te spijbelen, aangezien dat altijd een welkomsgesprek en kennismaking met je mentor en klas was en het interesseerde haar eigenlijk heel erg weinig of ze hier welkom was of niet, want ze was toch verplicht te komen.
Snel krabbelde ze haar lessenrooster op een papiertje, aangezien haar gsm nog een baksteentje uit de oertijd was en je er zelfs nog geen foto's mee kon trekken, wel was ze er van overtuigd dat je er iemand mee kon vermoorden zonder dat er ook maar een krasje op het scherm kwam, vandaar dat ze hem nog altijd had. Daarna haalde ze het sleuteltje van haar kluisje op en propte er haar boeken in.

Account verwijderd

schreef:
Cassandra gaf Nova een klopje op zijn rug. 'Tot straks jongen.' Cassandra keerde hem de rug toe en zag nog net hoe haar moeder de hond terug naar de auto begeleide. Cassandra stapte sierlijk door de schoolpoort heen en stopte even om het schoolplein rond te kijken. Het plein zat vol met hyperactieve leerlingen die zo opgewonden waren om hun verhaal te doen. Ze kreeg een aantal nieuwsgierige blikken toe geworpen van nieuwelingen. Ze lachte hen hartelijk toe. Dit had ze elk jaar. En ze kon maar best aardig doen. Dan had ze hun ook al aan haar kant staan. ''Eerst veel vriendjes maken en dan dumpen'' zei ze altijd tegen zichzelf. Soms zaten er wel leuke mensen tussen die uiteindelijk haar echte vrienden werden. Dus lachen kon geen kwaad. Een aantal jongens keken haar nieuwsgierig aan, maar ze negeerde hun blikken gewoon. Ze had even geen behoefte aan een jongen. Het was wel goed zo. Terwijl ze haar haar naar achter haar schouder zwiepte liep ze richting de ingang. Het was al laat en de les ging zo beginnen. Ze kon beter al haar rooster gaan bekijken. Net zoals altijd hield iemand de deur voor haar open toen ze de school binnen stapte. Ze woelde wat in haar haar terwijl ze richting het prikbord liep. Daar was haar rooster. Mooi, ze hadden meneer Law als mentor en leerkracht Engels. Die mocht Cassandra wel. Hij was altijd erg aardig tegen haar. Daarom deed ze ook altijd erg haar best om op te letten in zijn lessen. Dat was dan ook echt de enige les waarbij ze oplette.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Aan de klank van haar stem hoorde hij meteen dat haar dankbaarheid oprecht was, iets wat hij deze dagen niet heel vaak meer tegenkwam. Hij zei niets, luisterde alleen, en op haar laatste zin knikte hij vriendelijk. Hij wist wel zeker dat ze elkaar nog zouden zien, ze werkten op dezelfde school, en zo groot was die school niet eens. Hij kon niet ontkennen dat hij ernaar uitkeek; de nieuwe lerares was uitermate aardig, nu nog hopen dat de leerlingen het niet uit haar pestten. Heel even bleef hij staan, nadenkend en starend in de verte. Blijkbaar was hij niet de enige die niet echt op zat te letten. Een flits lichtbruin haar verscheen in zijn zichtveld – een tint die hij maar al te goed herkende: London. Eigenlijk mocht het niet, maar zij was wel degelijk een van zijn favorietjes. Ze werkte altijd goed en haalde goede cijfers, was zeer beleefd en had een hekel aan drugs en andere ongein. ‘Goedemorgen, London,’ begroette hij haar, lachend om haar klunzigheid. ‘Goedemorgen, meneer,’ grijnsde ze terug. Terwijl zij het rooster bekeek, realiseerde Jude zich ineens dat hij nog een keer naar zijn leerlingen moest. ‘Ik moet maar eens naar mijn klas. Ik zie je wel weer tijdens Engels,’ zei hij tegen haar. Hij draaide zich om en ging op weg naar het trappenhuis, af en toe nippend van zijn thee.

(Mar, I think you know what to do, think about Grade.)

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Dit is London, fyi. ;P

Net toen ze met overnemen bij donderdag was, zag ze vanuit haar ooghoeken dat er iemand naast haar was gaan staan, maar ze was te druk bezig met schrijven, om echt te letten op wie het was, wat kon het haar ook schelen, wie het ook was, kon ook wel zien dat ze bezig was. Pas toen de – aan de stem te horen – jongen haar aansprak, keek ze op. Zijn stem die haar aandacht trok en gezicht wat haar aankeek, herkende ze meteen: Gabe. Hij was een van haar beste, en daarbij meteen ook een van haar weinige, vrienden. Ze reflecteerde de glimlach op zijn gezicht meteen. ‘Ja, klopt,’ zei ze, eigenlijk nog een beetje verbaasd door zijn plotselinge opduiken. Onbewust keek ze hem iets langer aan dan misschien als normaal werd gezien. Toen, realiserend dat ze inderdaad staarde, wendde ze haar blik af en schoof een lok van haar losse staart achter haar oor. ‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze, haar zelfvertrouwen teruggevonden en Gabe terug aankijkend. Toch kon ze het niet laten opnieuw staren. Ze kon toch zweren dat er iets aan hem veranderd was, maar wat? Hij had nog steeds dezelfde bril, aan zijn stoppels was niets veranderd en hij had ook niets aan zijn haar gedaan, zoals altijd. Ook al zijn imperfecties kon ze nog steeds opnoemen, wat ze het jaar daarvoor ook nog best vaak had gedaan. Toch waren de twee nog steeds vrienden. Vreemd eigenlijk, nu ze erbij nadacht.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Zich beseffend dat ze wel wat beters te doen had dan rustig thee drinken en dit net zo goed kon toen in haar kantoortje waar nog papierwerk lag, stond ze op met het kopje thee nog in haar handen. Ze kon maar beter meteen aan de slag gaan, blijven hangen had toch geen nut. De lerarenkamer stroomde inmiddels toch al leeg en een gezellige conversatie kwam er bij de meesten toch al niet af. Dan was het beter dat ze bezig ging met waar ze voor betaald werd. Ze had nog genoeg nieuwe afspraken om op te zetten, voornamelijk met nieuwe leerlingen om te vragen naar hun ervaringen op de school en enkele leerlingen waarvan ze wist dat ze met problemen kampten. Ze wilde graag met deze leerlingen praten, al stonden de leerlingen met problemen op nummer een op haar lijst. Ze wilde graag met ze praten over hoe hun vakanties waren en hoe het met ze ging. Misschien waren sommigen van hen over hun problemen gekomen.
Met deze gedachten liep ze door de gangen. Ze lette niet bepaald op op waar ze liep, ze had het pas door toen het te laat was. Met het kopje thee in haar handen botste ze recht tegen iemand op. Toen het aardewerk de grond raakte, slaakte ze een klein gilletje van de schrik, daar lag haar thee dan.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Prima, voor zover ik weet,' antwoordde hij luchtig terwijl hij de foto van zijn rooster meteen als widget neerzette. Zichzelf kennende, was hij te lui om telkens weer opnieuw naar die ene foto te moeten zoeken in zijn galerij, dus de widget was een makkelijke oplossing. 'En, hoe gaat het met jou?' Hij moest toegeven dat hij niet eens merkte dat ze staarde. God, wist hij veel wat de gebruikelijke norm voor staren was. Maar zelfs al wist hij niet wanneer kijken veranderde in staren, hij werd wel nieuwsgierig naar waarom ze zo lang stond te kijken. Voor hetzelfde had hij iets tussen zijn tanden zitten, of wat dan ook. Het was niet alsof hij elke tien seconden in de spiegel keek, hij was niet bepaald een ijdeltuit. 'Is er iets? Je zit een beetje te staren, geloof ik.' Hij was nog steeds niet zeker van de gangbare norm, maar alsnog was het niet helemaal gemakkelijk dat iemand naar hem stond te kijken voor zo'n lange tijd, ook al was het London maar, een van zijn weinige vrienden. Hoewel ze twee tegenpolen leken te zijn, gingen ze nog steeds prima met elkaar om. Ook al had ze soms wel eens commentaar op hem, waar hij niks aan deed en was hij soms zo'n grote sukkel dat hij haar nodig had om hem uit benarde situaties te halen, ze waren nog steeds vrienden.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Zelfs al staarde ze tot nu toe onophoudelijk, ze had wel gehoord wat Gabe zei. Ze was blij dat het goed met hem ging, maar was nog stteds afgeleid door de verandering. Ze kon er haar vinger maar niet op leggen en het irriteerde haar mateloos. Normaal gesproken was ze wel goed in dit soort dingen; ze lette goed op mensen, soms gewoon door interesse, maar soms ook om die perzoon zo goed en makkelijk mogelijk te beledigen, als ze dat wilde. Ook zijn vraag hoorde ze, soort van. Hij ging het ene oor in en aan de andere kant er meteen weer uit, net zoals soms gebeurde als ze ergens aan werkte. Misschien is het iets aan zijn kleren... dacht ze. Toen hij opmerkte dat ze staarde, schrok ze echter wel even op. Als zelfs hij het merkte, moest ze wel heel duidelihk zijn geweest. Terwijl ze de lichte blos van haar wangen probeerde te vechten, zocht ze wanhopig naar een uitweg. 'Natuurlijk staarde ik niet, hoe kom je erbij?!' De snauw kwam er iets gemener uit dan bedoeld, maar het gaf haar een beter gevoel dan de schaamte. 'Ik... ik vroeg me gewoon af waarom je nooit iets met je haar doet, je lijkt zo wel een zwerver!' Ze hoopte dat hij, na zes weken, nog steeds gewend was aan haar beledigingen, die zij zelf liever 'eerlijkheid' noemde. Zelfs al had ze hem vermoedelijk wel van het 'belachelijke' staar-idee afgeholpen, ontweek ze zijn blik toch even, bang om weer te moeten blozen. In plaats van naar hem, keek ze dan ook maar naar het glimmend zwarte patroon op haar verder matte, witte agenda.

Jepp, I know, kort. Maar 't is via m'n mob, dus ik ben al blij dat 't gelukt is. Marije, come get your ass op whapp, will ya?

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij trok een wenkbrauw op bij het horen van haar commentaar, hij had eigenlijk ook niet anders verwacht, zo was ze al sinds ze elkaar kenden en hij verwachtte om eerlijk te zijn ook niet dat ze ooit anders zou worden. 'Oké dan, jij bent dus blijkbaar ook geen steek veranderd deze vakantie.' Hij liet zijn wenkbrauw weer zakken. 'En ik had eindelijk eens moeite gedaan om mijn haar in model te krijgen,' mompelde hij ietwat teleurgesteld, ook al wisten ze waarschijnlijk allebei dat dit een sarcastische opmerking was. 'Speciaal voor vandaag, weet je wel. Eerste schooldag, enzo.' Voor de grap gooide hij er nog een teleurgestelde blik bij om het af te maken. 'Hoe dan ook, je negeerde mijn vorige vraag. Hoe gaat het met jou? Klaar voor het nieuwe schooljaar?' Hij wachtte niet echt geduldig af tot ze een antwoord had gegeven, maar ging over op zijn mobiel om even te checken hoe laat het was. Op zich hadden ze nog tijd genoeg om bij te praten, al vroeg hij zich af hoe veel er bijgepraat zou worden aangezien hij ergens verwachtte om nog meer commentaar te moeten ontvangen. Hij moest toegeven dat haar commentaar hem wel eens irriteerde, maar ze bedoelde het waarschijnlijk goed, en daar ging het er vooral om bij hem. En zodra ze klaar was met het leveren van commentaar, waren ze even goede vrienden als daarvoor. Daarbij had ze soms ook wel het recht om commentaar te leveren, aangezien hij meer dan eens in verkeerde situaties belandde. Het commentaar over zijn uiterlijk vond hij wat minder terecht, ook al gaf hij er geen moer om.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Om haar favoriete plaatje achteraan aan het raam te bemachtigen was Eri op tijd naar de les gegaan en was al begonnen met haar spullen op de bank te leggen toen ze plots merkte dat haar portemonnee verdwenen was. Ze was er absoluut zeker van dat ze het ding had meegenomen en ze moest hem dus eerder vandaag zijn kwijtgeraakt, wat eigenlijk niet zo verwonderlijk was aangezien Eri en orde totaal niet samengaan, veel mensen kunnen het op haar kamer niet uithouden door alle rommel die er ligt en ook haar notities zijn voor velen een raadsel, toch lijkt zij zich juist het meest op haar gemak te voelen tussen deze chaos al was het verlies van haar portemonnee wel echt een probleem. Niet alleen zat er geld in, ook bewaarde ze er een foto van haar vader in waar ze enorm aan gehecht was. Ze propte dus snel al haar spullen weer in haar rugzak en ging op zoek. In haar kluisje lag hij niet en de volgende plek waar ze aan dacht waren de lessenroosters. Ze racete er naartoe en zag hem daar godzijdank op de grond liggen. Ze lette niet op de menigte rondom haar maar wurmde zich er gewoon door en raapte hem op en checkte meteen de inhoud. Een golf van opluchting overviel haar toen alles er nog in bleek te zitten, ze had enorm veel geluk gehad. Nu pas lette ze op de mensen die rondom haar stonden waarvan enkelen haar een misnoegde blik toewierpen, maar veel trok ze zich er niet van aan. Wel zag ze nu twee achterkanten van personen die haar wel heel erg bekend voor kwamen en een van hen stak net zijn hand in de achterzak van de ander. Even ontstond er verwarring bij Eri voor de vakantie waren Gabe en London toch geen koppel geweest, wat handen in elkaars achterzak steken kon ook vriendschappelijk zijn, maar toch. Toen hij zijn gsm uit haar zak viste, werden haar toch al wel enkele dingen duidelijk, al was er nog steeds de vraag hoe zijn gsm in haar broekzak was beland, maar daar kon ze later nog wel naar vragen. "Hey Gabe je gaat toch niet zomaar weg zonder goeiemorgen te zeggen, dat zou nogal onbeleefd zijn" merkte ze glimlachend op terwijl hij weg wandelde. Ze was dan wel een jaar jonger, de meeste mensen met wie ze optrok zaten al in het zesde jaar, waarom wist ze niet het gebeurde gewoon.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Ze was ergens blij dat hij ook geen steek veranderd was, aangezien hij haar eeuwige geklaag nog steeds met een korreltje zout nam. Ze grinnikte door zijn grapje; hij deed nooit, maar dan ook echt nooit wat aan zijn haar, het boeide hem blijkbaar gewoon niets wat anderen ervan zeiden. Even twijfelde ze of hij doorhad dat de klacht gewoon een laffe uitvlucht van het gestaar was, maar toen hij gewoon verder praatte, was ze gerust gesteld. Ze duwde de gedachte over de verandering - als die er überhaupt wel was - naar de achtergrond van haar gedachten en ze concentreerde zich weer op de herhaling van zijn vraag. 'Weet je,' begon ze, 'soms negeren mensen vragen voor een reden; om ze te ontwijken, namelijk.' Ze rolde even met haar ogen toen ze zag dat Gabe meteen zijn telefoon er weer bij had gepakt en handelde snel. Ze griste de mobiel uit zijn handen en stak hem in de achterzak van haar broek. 'Ben jij überhaupt wel opgevoed?! Weet je hoe onbeleefd het is om zomaar, terwijl iemand praat, je telefoon te pakken?!' Het was een van die vele dingen die ze absoluut niet uit kon staan en wat het nog erger maakte, was dat Gabe dat gewoon zou moeten weten. Hij kende haar langer dan vandaag, hij was degene die de meer van haar irritatiepunten kende dan haar eigen ouders! Een tikje geïriteerd sloeg ze haar armen over elkaar heen voor haar borst en ze keek hem met haar typische 'hoe durf je?!' blik aan, wachtend op zijn excuses.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Voor de zoveelste keer alweer die dag, verzonk Jude in gedachten. Hij kon zich om een of andere reden gewoon niet concentreren. Misschien waren het de zenuwen om zijn nieuwe mentorklas te leren kennen - elk jaar was het weer een verassing hoe de leerlingen zouden zijn. Of misschien waren het gewoon zomerkriebels. Hij hield van de winter, mede omdat het een geweldig excuus was om weken alleen thee te drinken, maar ook de zomer had iets bijzonders. De brandende zon op je huid, de helblauwe lucht en ieders vrolijkheid... Hoe dan ook, Jude was afgeleid. Nog steeds met een kleine glimlach, liep hij door de gang naar het trappenhuis, tot hij - te laat - zag dat iemand hem tegemoet, of eigenlijk tegen hem aan liep. Een kleine serie Engelse scheldwoorden verliet zachtjes zijn mond, in tegenstelling tot de gil die de vrouw met wie hij botste slaakte. Het was een wonder dat de theevlek op zijn blouse zich beperkte tot een paar vierkante centimer en hij was blij dat de thee niet heel warm meer was. Toen het gekletter van de kopjes tot stilte was gekomen, keek Jude op. De brunette voor hem keek net zo verbaasd als hijzelf - Grace. Even grinnikte hij, normaal was zij nogal gracieus (get it, get it?), elegant en beleefd, niet zo klunzig als Jude kon zijn. 'I'm terribly sorry, miss,' zei hij in vlekkeloos Engels, accent duidelijk aanwezig. Misschien was het niet helemaal zijn schuld, maar als de heer die hij was, vond hij het vanzelfsprekend dat hij zijn excuses aanbood. 'Gaat het? Was de thee nog heet?' vroeg hij toen, niet eens een simpele blik naar de scherven tussen hen in werpend.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:

'Waarom zou je zo'n simpele vraag-' In het midden van zijn zin werd hij onderbroken door een plotselinge beweging van London. Hij had het echter pas door toen zijn mobiel al lang en breed in haar broekzak zat. Verbaasd keek hij haar aan toen hij voelde dat zijn handen leeg waren, maar nog voordat hij zijn mond kon opentrekken begon London al te klagen. Met haar discussiëren was iers onmogelijks, en toch probeerde hij het elke keer weer. Hij kende haar al jaren en hij wist dat je haar maar beter niet kon tegen spreken, maar hij kon het gewoon niet laten. 'Ik wilde alleen even kijken hoe laat het was.'

Hoewel hij wist dat ze een hekel had aan het gebruik van mobieljes in een gesprek, wilde hij er alleen even zeker van zijn dat ze niet ontzettend laat zouden komen. Helaas dacht London waarschijnlijk dat hij met andere dingen bezig was. Hij keek toe hoe ze met een ietwat geïrriteerde blik voor hem ging staan, waarschijnlijk wachtend tot hij zijn excuses aan zou bieden.

'Het spijt me madame,' zei hij ietwat sarcastisch terwijl hij een stap naar haar toe zette. Met een kleine afstand als deze tussen hen in, zouden velen waarschijnlijk verwachten dat dit zou veranderen in een zoetsappige scène uit een roman. Gabriel koos er echter voor om iets anders te doen. Zijn hand gleed in de achterzak van haar broek, iets waar hij normaal gesproken niet eens over na durfde te denken, en griste zijn mobiel eruit. Bij een ander persoon zou hij het niet eens wagen, maar ze kenden elkaar nou zo lang dat het hem niet eens meer uitmaakte, hij wilde nou eenmaal zijn mobiel terug.. Hij wachtte echter niet op haar reactie en liep met een kleine grijns op zijn gezicht weg.

Account verwijderd

schreef:
Savannah nam een slok van haar koffie terwijl ze haar tas opende. Zoekend naar haar zwarte laptop rommelde ze door haar tas. Nadat ze alles overhoop had gehaald vond ze hem toch op de bodem. Niet moeilijk dat ze hem niet vond. De zwarte kleur sloot perfect aan met de kleur van haar rugzak. Savannah zuchtte geluidloos en nam ondertussen haar laptop vast zodat ze met de rugzak kon schudden en hij op de grond zou vallen. Het zachte plofgeluid van de gevallen rugzak klonk luid door het stille klaslokaal. Savannah kon zich niet voorstellen dat deze kamer straks vol zou lopen met hyperactieve kinderen. Niet dat ze dat zelf vroeger niet was, maar soms irriteerde het haar echt. En soms deed ze gewoon mee. Ze was dan ook niet echt een van de rustigste en normaalste leerkrachten, dus dat verbaasde de leerlingen niet. Ze klapte haar laptop open en duwde met haar vinger op het aan-knopje. Geen reactie. Hoe kon dat nou. Hij werkte altijd. Nerveus probeerde ze het nog een keer. Nog steeds geen reactie. Geïrriteerd klapte ze hem weer toe. Wat moest ze nu doen? Ze had al haar voorbereiding voor vandaag hier op gemaakt. Zo kon ze toch geen les geven? Het moest gemaakt worden en snel. De schoolbel zou zo gaan en dan was het te laat.
Maar wie wist er veel van laptops? Savannah was er wel goed mee, maar zeker geen expert. Het enige wat ze kon was op het internet gaan en Word openen. Zuchtend nam ze de dichtgeklapte laptop onder haar arm en liep richting de deur. Ze ging wel iemand zoeken. Er was vast een slimme leerling of leerkracht in de buurt.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld