Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg :Destiny's found

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hoewel hij eigenlijk wat tijd voor zichzelf wilde om te genieten van een leven waarin mensen hem werkelijk zagen en konden aanraken hield hij toch ten alle tijden Sasha's levenslijn in de gaten. Het werd donker, echt niet de ideale tijd om als meisje alleen rond te hangen in een bos waar nooit veel mensen kwamen. Hij sloeg zichzelf voor zijn hoofd, nu klonk hij al als een of andere overbezorgde vader. Toch bleef zijn instinct hem waarschuwen voor naderend gevaar.
Plots begon haar lijn te trillen, wat wees op gevaar zoals hij al eerder vermoedde. Meteen gooide hij was geld op de toog van het café waar hij iets was gaan drinken en rende naar buiten richting het bos. Toen gebeurde er iets wat hij helemaal niet begreep, haar lotslijn veranderde van kleur. Het was ook op dat moment dat er wat bloed uit zijn neus kwam een gevolg van wanneer je te lang naar lotslijnen van mensen keek. Je kon er op trainen en Rafaël kon het wel een lange tijd volhouden, maar hij wist dat hij nu even moest ophouden met het gebruiken van deze kracht. Deed hij dit niet zou hij alleen maar meer gaan bloeden en pijn lijden tot hij niet anders kon doordat de pijn te erg werd. Tijd om het bloed weg te vegen had hij niet terwijl hij het bos inrende. Hij had een lichtflits gezien en wist dat dit de plaats was waar hij Sasha zou vinden. Hij zag nog net hoe ze een man van zich af duwde door het sturen van enkele krachtige windstoten. Het had duidelijk veel energie van haar gevraagd want ze zakte bewusteloos in elkaar, ook de man bleef bewegingloos liggen. Hij nam haar in zijn armen en droeg haar naar een meer dat dieper in het bos lag. Hij legde haar neer op het bladerdek en druppelde wat water over haar voorhoofd in de hoop haar zo wakker te krijgen.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Ik werd wakker op een bladerendek van mos. Het was donker buiten en mijn gezicht was nat. Het licht van de maan viel door de bomen heen op mijn gezicht. Het gaf me een goed en veilig gevoel. Voor me huppelde hetzelfde hert langs. ik probeerde me alles terug te halen maar mijn gedachten werden op de een of andere manier geblokkeerd. Vanachteren hoorde ik een geluid. De struiken bewogen toen ik vanuit het donker Rafael zag verschijnen. Hij had hout in zijn handen en liep naar een klein vuurtje dat hij aan had gezet. toen hij zag dat ik wakker was verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Hij wenkte me om bij het warme vuur te gaan zitten. Hij stak zijn hand naar me uit en ik ging voorzichtig naast hem zitten. het was wel lekker warm. Hij sloeg een arm om me heen om me een beetje op te warmen. Ik was moe en uitgeput. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en genoot van het uitzicht van de volle maan die nog feller leek te schijnen. Ik draaide mijn hoofd en keek recht naar zijn gezicht. Toen hij steeds dichterbij kwam met het zijne sloot ik mijn ogen. Ik voelde zijn lippen op de mijne en we kuste. Ik omarmde hem stevig want ik was bang dat hij in het niets zou verdwijnen. De wind begon harder te blazen en mijn handen begonnen te gloeien. Om de boomstronk waar we op zaten groeide bloemetjes. Ik kreeg een gedachte door van een wat lage stem, ''Sasha, ik ben niet wie je denkt, ik ben een....Toen ik mijn ogen opende lag ik weer op hetzelfde bladerendek. Waar was Rafael heen? Dit keer zag ik een schim verschijnen vanachter de struiken. Het was mijn vader! ''Papa! Ga niet weg!''. ik sprong snnel omhoog en rende naar hem toe. Hij viel op de grond en ik zag een wond in zijn buik. Hij zakte weg door de grond. Ik viel op de grond neer en schreeuwde dat hij terug moest komen. Ik pakte mijn hoofd vast en maakte mezelf klein. Ik schrok wakker en keek recht in de ogen van Rafael. Mijn gezicht was weer nat en hij keek bezorgd. Er was geen kampvuur en ik zag de man liggen onder een hoop bladeren. Hij stelde me gerust en zei dat het goe was. Hij had alles gezien. Ook de lichtflitsen en de windstoten die ik stuurde? Hiij zei dat het goed was. Ik had waarschijnlijk naar gedroomd toen ik was gevallen nadat ik de man omver had gehaald met mijnn krachten. Hij pakte me stevig beet en troostte me. Hij zei dat hij blij was dat er niets et me aan de hand was. Toen hij mijnn hand even aanraakte voelde ik warmte in plaats van kou. Ik hoorde dezelfde stem als uit mijn droom. Die steeds hetzelfde herhaalde. deze keer niet door een kus maar door een eenvoudige aanraking. Ik was helemaal in de war. Wat gebeurde er allemaal, en waarom vraagt rafael niet naar het ongeval om me inplaats daarvan te troosten? En, wat betekende die al zo rare drroom? Even stond ik snel op en keek Rafael recht in zijn gezicht. ''Wat w..w.wwwat is er aan de hand?'', zei ik rustig. Hij gaf even geen antwoord maar zijn blik vertelde me al genoeg. Hij zei dat hij geen enkel idee had. Ik geloofde hem met heel mijn hartt want ik zag het aan zijn ogen. Ze vertelde de waarheid. Hij wist het echt niet. ''Help me'', zei ik toen ik al mijn kracht verloor en tegen hem aan op de grond viel.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Rafaël haalde opgelucht adem toen Sasha haar ogen opende, maar deze opluchting was niet van lange duur. Ze kon maar een vraag "Wat is er aan de hand?" Het antwoord wist hij niet. Het was wel duidelijk dat Sasha een of andere gave had ontwikkeld, maar hoe dit kwam en waarom ze die opeens had daar had hij het raden naar. Ze zakte weer in elkaar en haar laatste woorden waren niet meer dan een fluistering, een zuchtje wind. Hij besefte dat hij haar naar ergens warmer moest brengen. Hijzelf wist als geen ander hoe uitgeput het gebruik van magie je kon maken. Het enige probleem was dat hij nergens onderdak had, dat was hem niet toegekend toen hij weer een mens werd. Daarbij zou het wel heel verdacht zijn moest hij in de stad een bewusteloos meisje met zich meedragen. Hij kon niet anders dan haar hier laten liggen, al kon hij het wel wat comfortabeler maakte. Hout verzamelen was niet echt moeilijk in een bos en ook een vuur kreeg hij makkelijk aan. Als wisp was hij in werkelijk niets meer dan blauw zielenvuur, al verborg hij dat nu onder een menselijk gedaante. Hij liet een klein vlammetje op zijn hand balanceren en maakte contact met het hout. Het vuur kleurde oranje en al snel was een een klein warm kampvuurtje. Hij zou ook op zoek moeten gaan naar voedsel. Wie weet waren er wel wat eetbare bessen in de buurt. Zijn arme jeugd waar hij zelf maar moest zien dat hij aan eten kwam kon toch nog ergens goed voor zijn geweest.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Toen ik mijn ogen opende lag ik op een andere plek van het bos op de grond. Het was helemaal niet meer koud, maar heerlijk warm. Naast me zag ik een oranje vlam branden. Rafaël had duidelijk een vuurtje gestookt. Ik probeerde om te gaan zitten maar dit ging al lastig. Toen ik zat, warmde ik mijn handen op aan het vuur dat ik voor me zag. Om me heen was het verder donker. Het enige wat ik zag was de volle maan. Net als ik mijn droom. De enige die nog ontbrak was Rafaël. Waar was hij nou heen? Toen ik een gloeiend warme hand op mijn schouder voelde wist ik al dat hij er weer was. Hij ging aan de andere kant van het vuur tegenover me zitten en ook hij genoot van het vuur. Ik zag het aan zijn gezicht. het was dan ook erg koud hier in het bos. Toen ik mijn mobiel voelde in mijn zak, haalde ik hem eruit en zag ik dat ik verschillende gemiste oproepen had. Van mijn moeder, en van Martijn. Snel stuurde ik terug dat alles in orde was en dat ze zich geen zorgen moesten maken. Mijn moeder leek het wel te begrijpen aangezien ze een lachwekkend bericht terug stuurde. ''Je bent zeker iets gaan doen met die jongen? Jeweetwelwie. Maak je het niet te laat lieverd? Daarbij moeten we nog wel wat dingen regelen voor je vader als je begrijpt wat ik bedoel. I.i.g. maak het echt niet al te laat en wees altijd voorzichtig! Veel plezier x mama.'' Ik stopte mijn mobiel terug in mijn zak. ze dacht toch niet dat ik het iemand zo gemakkelijk zou maken hé? Ik keek naar Rafaël die nu naast het vuur op zijn rus was gaan liggen. Één ding wist ik zeker, ik had zeker een zwak voor Rafaël. Én gevoelens, positieve. Maar ik wist gewoon even niet waar ik ze momenteel moest plaatsen. Met alle andere omstandigheden enzo. Daarbij had ik 0,0 ervaringen van mezelf! Ik werd uit mijn gedachten onderbroken toen ik zag dat Rafaël opstond en me bedenkelijk bekeek. Hij liep naar me toe en ging naast me op de grond zitten. Hij vroeg of het weer een beetje beter ging met me en bood me wat water aan. Hij zei dat ik wel wat moest eten en drinken als ik niet weer flauw wilde vallen, en hij bood me een paar blauwe bramen aan. Verder zei hij niets over wat er vannacht was gebeurt. We begrepen het beide niet en ik had ook geen zin om er nu over na te denken. Ondanks dat het zo donker was gaf de maan enorm veel licht af. Ik voelde de warmte die Rafaël naast me uitstraalde. Hij pakte mijn hand en zei verder niets. Voor mij was het best verwarrend, maar omdat hij verder niets deed genoot ik er van. De rest van de avond babbelde we wat over van alles en nog wat en probeerde we wat te slapen onder de bomen bij het vuur. Maar het grootste deel zeiden we niets. We hielden onze handen vast en keken naar de maan. Het was net of ik hem al jaren kende. Een fijn gevoel gaf het. Ik had het idee dat ik een was met hem. Ik voelde dat zijn handen ook warm waren. Ik dacht nog heel even na over wat de stem in mijn droom gezegd had. ''Ik ben niet wei je denkt. Ik ben een...'' Toen hij een kneepje in mijn hand gaf wist ik het zeker. Hij dacht er ook over na. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en keek nog even naar de sterren die wel leken te dansen in de lucht. Hij legde onze handen op mijn schoot en hij sloot zijn ogen. Al het vage begon ineens te verdwijnen. het was net of we de enige waren op de aarde. Had ik dan wel gevoelens voor hem? Toen viel ik in slaap.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Toen hij terug kwam met een paar braambessen zat Sasha rechtop zich aan het vuur te verwarmen. Rafaël had het nooit koud, nog een voordeel van uit vuur te bestaan. Toch ging hij ook dicht bij het vuur zitten en staarde naar de vlammen. Hij had vuur altijd al iets moois gevonden. Niet dat hij een pyromaan was, maar je kon niet ontkennen dat die elegante bewegingen van de vlammen niet een zekere schoonheid met zich meebrachten. Terwijl de nacht voorbijging dacht hij na over Sasha en haar krachten. Buiten zichzelf had hij nog nooit een ander mythisch wezen ontmoet, als je het zo kon noemen. Plots schoot hem een antwoord te binnen. Een plaats waar hij wellicht informatie over haar kracht zou kunnen vinden, maar het was niet bepaald in de buurt. Hij wou het haar net vertellen toen hij merkte dat zijn tegen zijn schouder in slaap gevallen was. Even glimlachte hij kijkend naar de expressie van volledige rust op haar gezicht. Niet veel later lag ook hij te slapen.

De volgende dag werd Rafaël nogal gedesoriënteerd wakker. Het duurde even voor hij zich herinnerde was er allemaal gebeurd was. Pas daarna besefte hij dat hij zijn armen om Sasha heen had geslagen en haar beschermd vasthield. Geschrokken sprong hij recht. Dit was niet hoe alles zou moeten verlopen. Maar tja die magische krachten van haar had hij ook niet eerder kunnen voorspellen.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Ik werd rustig wakker van een schokkende beweging die Rafaël maakte. Hij zei even snel en kort sorry waarna ik me uitrekte en het begon te dagen waar ik eigenlijk precies was. Terug ...in het bos.. in de ochtend.. met een jongen! Wat was mijn leven toch veranderd de laatste paar dagen. Ik rechte net als Rafaël mijn rug en keek toen naar hoe hij opstond van de boomstam. Ik proestte het even uit van het lachen. Hij keek me aan alsof ik gek was. ''Je..je haar!'', zei ik waarna ik probeerde mijn lach in te houden. Even later schoot ook hij in de lach. Het leek wel magisch, de schemering van de zon. het ochtend douw kon je al zien liggen op de bladeren en de zon deed ze doen sprankelen als een veld vol kleine diamantjes. Rafaël bood me zijn hand aan en hielp me met opstaan. ''Even over gisteren..'', zei ik. Hij leek al voorbereid te zijn op wat ik ging zeggen maar hij was er niet zeker van. Ik kon het aan hem zien. hij zei dat ik het niet hoefde te zeggen, dat als ik er niet over wilde praten dat ook niet nodig was, maar dat wilde ik juist wel. ''Gisteravond..., tijdens het kijken naar de maan. Ik ik ga eerlijk met je zijn, ik had een droom..'', zei ik langzaamaan, maar Rafaël leek het een beetje vaag te vinden en zei dat ik er ook even rustig over na mocht denken. ''Uhhm.., in mijn droom hoorde ik een stem zeggen, ''ik ben niet wie je denkt, ik ben een'', en toen hield het op''. (Ik hield er natuurlijk wel buiten dat het was omdat we kusten) Even leek hij niet zo op zijn gemak, maar hij zei niets. Hij vroeg me ook of ik de stem herkende, maar dat was nu juist het probleem. Ik voelde het niet. Ik had nog nooit eerder het gevoel gehad dat Rafaël me gaf, en ik vertrouwde hem ook. Misschien had ik zelfs wel gevoelens voor hem, maar dan nog. Ik moest weten wat ik was, en wat ik kon. Wat er precies gebeurd was toen ik de man die me aanviel van me af probeerde te gooien. Moest ik eerlijk tegen hem zijn? Ik wilde niet tegen hem liegen. ''Weet jij misschien meer?'', vroeg ik aan hem. Hij bleek iets wat moeite te hebben met alles wat ik hem zojuist had verteld, maar in plaats van een antwoord sloot hij zijn ogen en liet zichzelf weer zakken op de boomstam. De wind begon iets wat harder te waaien en de frisse ochtendlucht snoof ik op met mijn neus in de wind. Hij zei niets. Op dat moment zag ik het...wanneer hij zijn ogen opende.. Hij had geen idee. Waar had ik hem in mee getrokken? Het was allemaal veel te ingewikkeld. Ik wilde er niet over nadenken! Ik wilde niet dat het zo zou zijn als nu. Het enige wat ik wilde, is dat Rafaël me gewoon een hand zou geven en me naar huis zou brengen. Hij onderbrak mijn gedachten door zijn ogen te openen en op te staan. Het enige wat hij zei was; ik zal je naar huis brengen. Vol verwarring in mijn ogen pakte hij mijn hand wanneer het warme gevoel weer toenam en we liepen over het bospad terug richting het centrum. Weer hoorde ik de stem uit mijn droom wat in mijn gedachte fluisteren. ''Ik zal het je ooit wel vertellen, lieve Sasha. Maar vandaag is niet de juiste tijd''. ik voelde dat Rafaël een kneepje in mijn hand gaf wat de stem deed vervagen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Ik ben niet wie je denkt ik ben een." die woorden bleven door zijn hoofd spoken. Ok ze konden ook betrekking hebben tot Sasha's kracht en wie of wat zij was. Maar iets zei Rafaël dat deze woorden niet over haar maar over hem gingen. Als ze zijn ware identiteit te weten kwam was alles tevergeefs geweest. Als ze wist dat hij een geest was zou ze natuurlijk ook zijn verleden willen weten en ok hij kon nog altijd liegen, maar hoelang tot ze daarover dan toch de waarheid hoorde, al dan niet door die stemmen in haar hoofd. De kans dat ze zou willen samenwerken met een criminele bordeeluitbater schatte hij klein. Hij besefte pas na een tijdje dat hij in gedachten was verzonken en Sasha nog altijd tegenover hem stond. Hij mompelde snel een excuus en besloot haar toen naar huis te brengen. Onderweg schoot hem ineens een idee te binnen. Dat hij er nog niet eerder aan had gedacht. Het was riskant, zeker nu Sasha dingen begon te vermoeden, maar wou hij meer over haar krachten te weten komen wist hij dat er een grote kans was dat ze op deze plaats informatie konden vinden.
"We moeten naar Venetië" zei hij luidop. Venetië de stad waar hij geboren en opgegroeid was. De stad die voor hem geen geheimen meer had en tevens de plaats waar hij was gestorven. Het was een vreemd en onverwacht voorstel. En hoewel er nog veel geregeld moest worden wou Raphaël zo snel mogelijk vertrekken.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
We waren bijna bij mijn huis, toen Rafaël stopte met lopen. Hij draaide zich om en keek me serieus aan. ''We moeten naar Venetië'', was het enige wat ik hoorde toen de wereld om me heen even vervaagde. ''We ...wat?'', ik moest even logisch nadenken. Had hij dat nu echt gezegd? Hoe moet, wat, waar wanneer?? HEH? ''Waarom...uhh..w..wat moeten we daar doen?'', vroeg ik stamelend en aarzelend. Hij zei niets, maar ik wist dat het van belang was wat hij zonet had gezegd. Er was iets, iets wat ik niet kon terugvinden in zijn houding. Wist hij nu wel meer? ''Maar Rafaël, hoe moet ik dat dan gaan vertellen aan mijn moeder? En de begrafenis..'', hij onderbrak me en zei dat ik even rustig aan moest doen. Hij zei dat hij me morgen na de begrafenis zou komen ophalen en dat hij me later zou uitleggen waarom. Mijn geweten zij nee niet doen! Hoe kon ik nou met een vreemde jongen die ik nog niet heel lang kende met het vliegtuig richting Venetië vertrekken? Ik kon toch niet zomaar mijn moeder achterlaten? Tegelijkertijd zei het andere deel van mijn geweten ja doen! En ik wilde gaan, ik moest meer weten van mijn krachten ook al was het zo moeilijk en wilde ik er niets vanaf weten. Ik zou gewoon gaan. Ook al zou mijn moeder me tegenhouden, ik zou gaan. Ook al zou Rafaël me de hele dag meesleuren door straten, bossen, huizen of wat dan ook, ik zou mee gaan. Er moet toch een rede voor zijn dat hij naar Venetië wilt gaan. ''Ik zal er zijn'' zei ik waarna hij mijn hand weer meetrok naar de deur van mijn huis. Mijn moeder was gelukkig al aan het slapen en de sleutel van thuis had ik nog. Hij liet mijn hand weer los, zei verder niets en zwaaide naar me toen ik de deur dichtdeed. Ik kreeg nog een sms. Er stond in waar ik precies moest zijn en wat ik mee moest nemen. Het laatste deed me geruststellen. Er stond dat of ik nu wel of niet mee zou gaan, hij achter mijn keuze stond. ik wist dat hij graag weg wilde, maar waarom, dat niet. Maar ik zou het doen, morgen na de begrafenis van mijn enige echte vader, zou ik erachter komen hoe het was om voor het eerst iets te doen wat mijn leven voor goed zou veranderen. Ik stuurde een sms terug. ''Ik weet niet wat het is, maar op een of andere rare manier lijkt het net of je mijn gedachten kan lezen. Ik zal je morgen zien. dit keer zal IK je eerder vinden dan jij mij. x Sasha''. Ik drukte op verzenden waarna ik mijn telefoon weglegde, mijn tas in pakte en mijn bed in dook. Morgen, zou alles veranderen

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Nadat hij haar een of ander cliché sms'je had gestuurd waarvan de tekst in meerdere romantische films terugkwam was Raphaël meteen voorbereidingen beginnen treffen. Als hij het zich goed herinnerde had hij haar iets gestuurd dat wat haar keuze ook zou zijn hij er achter stond. Je mocht nooit je eigen mening of keuzes echt doordrukken en moest het op de een of andere manier laten lijken alsof het meisje de touwtjes in handen had. Zolang je het maar op de juiste manier bracht kon je met bijna alles wegkomen.
Het eerste wat hij deed was tickets voor de reis gaan kopen. Een hotel zouden ze wel ter plaatste vinden. Uiteindelijk was Rafaël geboren en getogen in Venetië en kende hij de stad van binnen en van buiten. Hij had eigenlijk niets dat hij kon meenemen maar kocht toch maar een rugzak en stak er wat kleren, en andere noodzakelijke benodigdheden in om geen argwaan te wekken. Daarna ging hij naar het bos waar hij zoals gewoonlijk de nacht zou doorbrengen. Hij dacht na over de begrafenis van Sasha's vader en of hij zou komen of niet. Uiteindelijk besloot hij niet te gaan. Hij kende haar vader nauwelijks en vond dat dit iets was wat ze best alleen kon doen. Ook zou hij niet willen dat ze hem constant associeerde met haar overleden vader. Hij ging op de boomstam zitten waar ze gisteren in slaap waren gevallen. Het was vreemd maar nu Sasha er niet bij was had hij het een beetje kouder, al was dat normaal onmogelijk? Hij zuchtte en hoopte dat ze in Venetië antwoorden zouden vinden op de zovele onbeantwoorde vragen en viel in slaap op de bosgrond.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Ik werd wakker met een vreemd onderbuikgevoel. Ik had dezelfde droom gehad als in het bos. Moest ik me ervoor schamen? moest ik me schamen voor het feit dat als ik Rafaël ook maar aanraakte ik iets voelde van binnen, of dezelfde stem me waarschuwde of me informatie gaf waar ik niets van begreep. Moest ik er blij mee zijn? Ik weet het allemaal niet meer zo goed. Tuurlijk vertrouw ik hem wel, ondanks dat ik het idee heb dat hij iets achterhoud, weet ik zeker dat hij niets af wist van mijn krachten. Op de een of andere manier weet ik gewoon dat ik hem kan vertrouwen. net alsof hij al eeuwen over me waakt. Oké, het klonk misschien heel cliché, maar een andere manier om mijn gevoel op dit moment te verwoorden was er niet. Ik stapte uit bed, poetste mijn tanden, en kleedde me aan. Nog even een plens water in mijn gezicht en ik liep naar beneden toe waar mijn moeder en broer al klaar stonden. mijn broer had een pak aan. Ik had een zwarte lange jurk aan en mijn haar opgestoken in een rommelknot. Het bleef stil aan tafel. Mijn moeder was er nog steeds kapot van. Gelukkig had ik gisteravond al al mijn spullen in gepakt. Ik voelde me verdrietig. Niet alleen om het feit dat ik naar de begrafenis van mijn eigen vader ging, maar ook omdat ik mijn moeder moest achterlaten hier. Ik had voordat we weg gingen nog even een brief op de keukentafel gelegd. Een brief waar in stond dat ik even wat tijd voor mezelf nodig had in verband met mijn vader. Ik zei niet waar ik was of waar ik heen ging. Maar mijn moeder kon me altijd bereiken en zou haar elke dag een sms sturen. Ik zou er voor haar moeten zijn, maar ik kon het gewoon niet. Mijn egoïstische zelf zei dat ik dit moest doen! De rit was stil. Niemand had nog wat gezegd toen we aankwamen bij de begraafplaats. Iedereen was in het zwart. Gelukkig kon ik onmerkbaar mijn tas met kleding, make up, shampoo en slaapspullen meenemen zonder dat iemand het door had. We liepen richting het graf waar de ceremonie al begon toen we aankwamen. ik wilde mijn vader niet nog eens dood zien. Om me heen zag ik allerlei vage bekenden, maar Rafaël was er niet bij. Natuurlijk hoefde hij niet te komen, maar ik had het waarschijnlijk wel fijn gevonden. Na wat speeches was het mijn beurt. Ik liep richting de kist en begon. Uit me leken wel woorden te komen die ik zelf niet eens bedacht had. Het standaard afscheidstoespraakje dat iedereen gaf. Ik meende elk woord van wat ik zei, maar het voelde gewoon niet echt. Toen de ceremonie was afgelopen liep ik naar mijn moeder toe. ''Gaan jullie maar al vast naar huis, ik blijf nog even'', zei ik en ze bleek het niet erg te vinden. Expres zette ik mijn telefoon uit, pakte mijn tas en liep weg van het graf. Verderop zag ik buiten de hekken van het kerkhof Rafaël al staan. Hij wist ook altijd waar ik was. Hij keek er van op dat ik nog steeds mijn jurk aan had. ''Ja sorry, ik moet nog even wisselen op het vliegveld'', zei ik waarna hij vroeg of ik mijn paspoort had. We stapten in een taxi richting het vliegveld. Het begon nu echt te dagen. Ik ging met een bijna vreemde jongen waar ik niet heel veel van wist naar Venetië! Achter me zag ik mijn moeder in de auto stappen. Ik keek nog even richting de bebloeide graven. ''Dag pap'', zei ik waarna ik me richting de voorkant van de taxi omdraaide en mijn avontuur begonnen was.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
s'Ochtends waste Rafaël zich in het meer. Hij hoopte dat de koude van het water zijn gedachten zou verfrissen, maar hij voelde geen koude, hij voelde eigenlijk verbazingwekkend weinig. Misschien kwam het doordat hij dood was en de doden niet in staat waren om te voelen. Misschien had hij zijn emoties al wel veel eerder diep weggeborgen, gedwongen door wat hem was aangedaan en wat hij zelf koos te doen. Hij zocht zijn spullen bij elkaar wat niet lang duurde omdat het er zo weinig waren en wandelde het bos uit naar de stad waar een taxi hem opwachtte. De man vond het nogal vreemd dat hij voordat hij naar het vliegtuig kon vertrekken eerst naar de begraafplaats moest, maar zolang het betekende dat hij meer betaald kreeg hoorde je hem niet klagen. In een zijstraat liet Rafaël hem stoppen. Sasha's moeder zou niet bepaald blij zijn om haar dochter weg te zien rijden met een voor haar nog vreemde jongen. Hij legde de rest van de weg te voet af en zag dat de ceremonie nog maar net was afgelopen. Sasha had hem gezien en kwam naar hem toe gewandeld. "Geen probleem, zwart staat je goed." zei hij rustig terwijl ze samen naar de taxi wandelden. De reis naar het vliegveld verliep nogal zwijgzaam. Rafaël besefte dat Sasha waarschijnlijk even wat tijd voor zichzelf nodig had al kon hij het niet begrijpen. Hij heeft nooit geweten wanneer zijn ouders precies zijn gestorven. Hij heeft er ook nooit naar gevraagd. Zou hij blij zijn om hun dood, dat wist hij niet met zekerheid. Hij had de dood nooit gezien als een middel van wraak. Wanneer je wraak wou nemen zorgde je dat iemand in leven bleef, maar dat dat leven zo miserabel werd dat ze de dood zelf gingen opzoeken. Het leven van zijn ouders was altijd al afschuwelijk geweest dus hoe langer ze bleven leven hoe erger het hen verging. Zijn gedachten werden verbroken doordat de chauffeur zijn keel schraapte en aankondigde dat ze waren aangekomen. Rafaël betaalde hem snel, stapte uit en hielp Sasha haar bagage uit de koffer te halen. Ze stopten even snel bij de wc's zodat ze zich kon omkleden en gingen toen verder met inchecken. Anderhalf uur later zaten ze naast elkaar op het vliegtuig.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Eenmaal 1 kilometer van de begraafplaats vandaan was het in de taxi nog steeds net zo stil als eerst. Het leek wel of Rafaël zich mentaal ook aan het voorbereiden was op Venetië, net als ik. Door de ramen van de taxi heen zag ik de natuur voor me. Door de bossen heen rende een hert. Wacht, was dat niet.. hetzelfde hert als uit mijn droom? Ik begon me steeds slechter te voelen naarmate we verder van het hert vandaan reden. Ik begreep het gewoon allemaal niet meer. Ik moest alles even op een rijtje krijgen. Die droom..., die stem.., het hert...., de kus. Mijn gedachten werden doorbroken door de dikke stinkende chauffeur die zei dat we bij het vliegveld waren aangekomen. Ik stapte uit de auto waarna Rafaël me hielp met mijn bagage; een rugzak en een klein handkoffertje, waar ik voor de zekerheid toch een foto van mijn familie in bewaarde. Eenmaal binnen begon de drukte aan me te knagen. Overal om me heen hoorde ik stemmen. Mensen waren te laat, mensen hadden niet de goede tickets, mensen die over van alles en nog wat discussieerden. We liepen snel naar de vrouwen wc zodat ik me kon omkleden. Vooral omdat ik te veel aandacht trok met mijn jurk en mijn hakken aan. Ik ging nota bene een vlucht maken van 3 uur. Rafaël hield mijn koffer bij zich waarna hij gig zitten op een wachtstoel tegenover gate 6, vanwaaruit we zouden vertrekken. Ik pakte mijn make-up doekjes die ik over mijn hele gezicht heen veegde. Daarna spoelde ik mijn gezicht nog om met wat water en stapte met mijn rugzak in een van de wc hokjes. Niet veel later stond ik fris en fruitig bij de gate. De stewardessen leken het niet raar te vinden dat ik met een oudere jongen zomaar het land zou verlaten. Dat was maar beter ook, want ik moest en zou deze vlucht nemen. Als mijn moeder het begreep liet ze me gaan. Ik had expres niet in de brief gezet dat ik met het vliegtuig weg zou gaan. Dan was ik nu door de politie allang mee terug genomen. Even later zaten we in het vliegtuig. Ik zat aan het raam en Rafaël zat een stoel naast me. Voor en achter ons zaten ouderen. Waarschijnlijk pensionado's die gingen overwinteren in Italië. Ik zette al mijn elektronische apparaten uit, waarna ik de veiligheidsvoorschriften hoorde over de intercom van het vliegtuig. De piloot stelde zich even voor en wenste ons een behouden vlucht. Ik voelde dat we opstegen. Op weg naar Italië. Steeds verder van het hert vandaan, van mijn familie vandaan, en van mijn leven vandaan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Rafaël had nog nooit eerder een vliegtuig genomen. Hij klemde zich vast aan de armleuningen van zijn stoel toch het metalen gevaarte opsteeg en probeerde zijn angst te onderdrukken. Toch wist hij dat die leesbaar was op zijn gezicht. Ook toen ze eenmaal opgestegen waren voelde hij zich nog altijd niet helemaal veilig, zeker niet toen ze op een bepaald moment last hadden van turbulentie. Weer gingen zijn handen naar de armleuning, maar hij had niet gezien dat Sasha's hand ook al op een van hen lag. Bijgevolg legde hij zijn hand op de hare en trok die snel weer terug. "Sorry" zei hij en kon er absoluut niet tegen dat hij door die angst van het vliegen zich moeilijker op andere dingen kon concentreren. "Dit is de eerste keer ooit dat ik in een vliegtuig zit, al is je dat waarschijnlijk al wel opgevallen. Wist je trouwens al dat ik geboren ben in Venetië, neem van mij aan je gaat het daar geweldig vinden, al is dit natuurlijk niet enkel een plezierreisje?" Hij was lang niet meer in de stad geweest, had deze gemeden in de angst dat iemand hem zou herkennen. Maar nu was het zijn enige kans om informatie te vinden. Hij had de stad ook wel gemist. De smalle straatjes en kleine bruggetjes, het varen met een gondel onder het maanlicht, het geweldige eten. Natuurlijk waren dit allemaal dingen die hij pas na zijn vlucht van huis had ontdekt.

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Rafaël zat naast me rechtop in zijn stoel. Het leek wel of hij iets wat gespannen was. Toen we opstegen leek hij haast een hartaanval te krijgen. Aan zijn trillende lichaam te zien had hij het onmenselijk koud, maar het was voor iedereen duidelijk te zien dat hij eigenlijk gewoon doodsbang was voor vliegen. ''onze excuses voor de iets wat zware turbulentie. De windkracht is iets wat onderschat. De turbulentie zal nog zo een uur aanhouden, en daarna afnemen''. Na de mededeling leek het wel alsof Rafaël verstarkte. Ik had eigenlijk wel medelijden met hem, maar tegelijkertijd zag hij er wel schattig uit als hij bang was. Nu hij naast me zat in het vliegtuig, en dat voor een tijdje ook, kon ik hem eindelijk wat beter bekijken. Hij had een smal gezicht, en hoge strakgespannen jukbeenderen. In zijn wangen zaten kuiltjes waardoor zijn gezicht een simpele maar wel schattige uitstraling had. Zijn hals was strak gestroomlijnd waardoor, wanneer hij zijn nek draaide, je zij spieren strak zag spannen. Toen hij eindelijk mijn kant op keek draaide ik snel mijn hoofd weg. Ik hoopte dat hij niet dacht dat ik hem zat te bespioneren vanuit mijn zitplaats. Daarbij, wat maakte het eigenlijk uit als hij dat dacht, ik zt naast hem in een vliegtuigstoel, dan was het toch normaal dat je elkaar vaker aan zou kijken dan normaal?Het vliegtuig begon weer wat heen en weer te schudden. Eerlijkgezegd deed het me niet zoveel. Het was meer waarschijnlijk dat je een auto ongeluk kreeg, dan dat je zou omkomen in een vliegtuigcrash. Ik schrok op uit mijn gedachten toen ik een warme hand op mijn eigen hand voelde. Een schok van energie ging door me heen. Van mijn hand naar mijn tenen, en van mijn tenen naar mijn hoofd. Hij schrok op, waarschijnlijk omdat hij niet wist dat mijn arm daar lag. Hij mompelde een zacht sorry waarna hij iets wat verlegen zijn hoofd naar het raam draaide. Ik schrok op toen ik doorhad dat ik zelf ook gelijk weggekeken had. De volgende 5 minuten zaten we alleen maar stil zeiden niets. Tot hij de stilte verbrak en me vertelde dat hij nog nooit in een vliegtuig gezeten had, zoals ik allang gedacht had. ''Dat valt echt niet aan je te zien hoor'', zei ik tegen hem op een iets wat sarcastische manier. Hij kon een kleine glimlach niet onderdrukken, waardoor ik de kuiltjes in zijn wangen nu beter kon zien. Hij zei dat hij het maar op vatte als een compliment waarna hij me een klein duwtje in zijn zij gaf. Ik kon eigenlijk nog steeds niet geloven dat ik met hem in een vliegtuig zat. Maar mijn onderbuik gevoel zei dat ik de goede keuze gemaakt had. Ik liet mijn hoofd zo ver mogelijk naar achteren vallen tot ik de zachte stof van het kussentje van de stoel raakte. Mijn gedachten zette ik uit waarna ik mijn ogen sloot en probeerde te genieten van het kleine beetje rust dat ik in dit vliegtuig getroffen had. Om me heen hoorde ik een moment later niets meer, en gaf me over aan mijn vermoeide lichaam, dt wel toe was aan wat slaap.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Rafaël wou net weer vertellen over hoe fantastisch Venetië was en welke plekken ze zeker moesten bezoeken als ze daar de tijd voor hadden, maar toen hij zich omdraaide zag hij dat Sasha in slaap was gevallen. Hoe ze er nu bijlag zag ze er erg kwetsbaar uit. Een totaal tegengestelde van hoe ze er in het bos had uitgezien toen ze om de een of andere rede magie of iets dergelijks gebruikte. Sinds hij dood was geloofde Rafaël in magie. Als er geesten en will-o-wisps zoals hem waren, dan waren er waarschijnlijk ook wel andere soorten magie. Wie weet bestonden er zelfs vampiers, al had hij er nog nooit eentje ontmoet.
Na enkele uurtjes klonk er een stem door de speakers die hen vriendelijk vroeg hun gordel aan te doen voor de landing. Zachtjes duwde hij tegen Sasha's schouder en fluisterde haar naam om haar wakker te maken. "Sasha, we zijn er. We gaan landen" zei hij en klikte ook zichzelf vast. Na de landing volgde het uitchecken, wat vlot verliep. Ook hun bagage kregen ze zonder problemen te pakken en toen waren ze er eindelijk in Venetië. Al moesten ze nog wel even een veerboot nemen om in het oude centrum van de stad te raken. "Jep, hier is het ongewoon een trein of tram te neen. Het meeste vervoer gebeurt via boten."

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld