ORPG// met Dauntless - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG// met Dauntless

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Wel het verzet reist heel de tijd verder en verder en niemand van ons waagt zich daar, het zijn onze vijanden en we weten niet tot wat ze in staat zijn" zei de directeur. "We zijn er zo goed als zeker van dat ze het niet erg zouden vinden hun gaven te gebruiken om iemand te doden."

Gabriël wou en kon het nog steeds niet geloven. "Wat kan jij dan" vroeg hij en knikte naar Casper. Deze grijnsde en verdween toen plots voor zijn ogen waarna hij aan de andere kant van het bed weer verscheen. "Ik kan mezelf teleporteren" zei hij nog steeds me dezelfde grijns op zijn gezicht. "Ik denk wel dat je hier trouwens al lang genoeg ligt, dus kom je mee dan stel ik je aan de rest voor."

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik kijk de directeur nog steeds verbijsterd aan. Dit kan hij toch niet zomaar laten gebeuren. "En u gaat er dus niets tegen doen?" Vraag ik brutaal. Er zou dus eigenlijk een kans zijn dat ik Gabriël nooit meer terug zou zien. Dit was allemaal zo onwerkelijk.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Het is niet dat ik er niets tegen wil doen we kunnen er niets tegen doen." bracht de directeur in. "Het spijt me Allison, maar Gabriël zit daar vast en waarschijnlijk zul je hem nooit meer weerzien."

Buiten beoefende iedereen naar hartelust zijn gave. Overal stonden tenten op en blijkbaar bevonden ze zich ergens diep in een bos verborgen voor mensen zonder gave. "En wanneer weet ik wat mijn gave dan is" vroeg Gabriël nieuwsgierig toen hij naar alle andere keek die meestal naar hem glimlachte of hun hand opstaken.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik kijk de directeur boos aan. "Dan zorg ik er zelf wel voor."zeg ik boos. Ik sta op en loop weg. "Allison, kalmeer." Hoor ik achter me zeggen. Ik luister er niet naar. Ik smijt de deur achter me dicht en storm naar mijn kamer, waar ik voorlopig niet af zal komen, misschien ga ik alleen naar het bos om zelf mijn gave te beoefenen. Hoe kan hij nou zeggen dat ik Gabe misschien nooit meer zal zien? Lekker subtiel zeg. Ik smijt mijn kamer deur dicht, er was toch niemand op de gangen want die waren allemaal naar de lessen. Ik op mijn bed zitten en bedenk wat ik ga doen. Ik ga zo naar het bos, maar naar de andere kant van waar de lessen van deze school zijn. Daar ga ik dan oefenen, misschien een paar dagen achter elkaar. En dan loop ik, net als Gabe van plan was waarschijnlijk, weg van deze school. Misschien vinden ze mij dan ookwel. Wie weet.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Casper haaldde zijn schouders op. "Dat kunnen we niet bepalen, meestal voel je je de dag voordien misselijk en dan moeten we de ceremonie doen voor je lichaam de verandering af stoot, daarom is het ook belangrijk dat mensen met een gave worden opgespoord." "De ceremonie?" vroeg Gabriël met een opgetrokken wenkbrauw. Casper grijnsde 'natuurlijk jij weet nog van niets. Wel het houdt in dat er s'nachts een groot vuur wordt gemaakt, meestal zorgen we er wel voor dat je verdoofd bent, want men moet met een mes een teken in je schouder kerven." Gabriël streek over zijn schouder. "Waarom dan" Casper haalde zijn schouder op. "Ik weet niet alles, maar het is niet zo erg als het lijkt, het lijkt nog het meest op een tatoeage" zei hij en deed de mouw van zijn T-shirt omhoog zodat Gabriël een blauw-achtig cirkelpatroon zag. "Elke tattoo is anders en staat voor de gave van die persoon."

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik loop naar het balkon. Er staat een koel briesje. Het is denk ik wel tijd om te gaan. Ik pak mijn jas. En loop zachtjes mijn kamer uit, de gang door naar beneden naar de deur. Ik ren naar het grote hek, gelukkig staat het open op een kier. Zou die niet dicht moeten zijn? Ik loop door de opening, en laat net weer op een kier dicht, zodat ik vanavond weer terug kan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Wel ik heb nog nooit zo uitgekeken naar ziek zijn" zei Gabriël toen ze bij een grote purpere tent kwamen. Ze gingen naar binnen. Hier en daar lagen kussens en er hingen drie hangmatten. "Voila je nieuwe kamer, ik ben trouwens je kamergenoot net als Liam maar die zie je vanavond of aan het eten wel."

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik loop snel een willekeurige richting in, maar in ieder geval niet die kant op waar de lessen worden gegeven. Ik ga redelijk diep het bos in, maar ik kan gelukkig nog wel de weg terug vinden. Tenminste dat denk ik. Waar moet ik beginnen met trainen? Misschien gewoon met een normaal vuur maken. Dat lukte me gister niet echt goed dus kan ik het tenminste beginnen met oefenen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Ik zie je wel bij het eten, wandel wat rond, maar kennis met de rest, morgen beginnen we met de lessen al zijn die een stuk leuker dan op die oude school." Zei Casper en verliet toen de tent. Gabriël had nog nooit in een hangmat geslapen, maar voor alles was een eerste keer.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik zoek wat droge takken en bladeren bij elkaar en stapel ze zodat er een moei vuurtje van gemaakt kan worden. Ik concentreer me even en doe dan de bewegingen die ik gister heb geleerd. En TADAA een mooi vuurtje. Ik sta er wel een beetje versteld van dat het nu is gelukt, gister lukte het voor geen meter, er kwamen maar een paar miezerige vlammetjes uit mijn vuist. Gister zeiden ze ook dat als het me gelukt was het dan weer proberen uit te krijgen. Dat zal ik nu ook gaan oefenen. Ik doe de bewegingen die bij de oefening horen en het lukt ook nog.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Buiten hing er een veel lossere sfeer dan op de school. Gabriël praatte met wat mensen en kwam erachter dat ze pas over twee uur zouden eten. Genoeg tijd dus om nog even alleen in het bos te gaan wandelen. Hij ademde de frisse lucht in en probeerde alles wat hem de laatste tijd was overkomen op een rijtje te zetten. Er was enorm veel wat hij moest overdenken dus hij verloor zowel de tijd als zijn weg terug uit het oog. Plots zag hij in de verte de lichte flakkering van een vuur en besloot dichterbij te gaan kijken.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik krijg dat stomme vuurtje maar niet uit. Waarom lukt het nou niet. Ineens hoor ik geluiden achter me, krakende takjes. Het lijken wel voetstappen want het is eigenlijk een regelmatig ritme. Ik kijk snel achter me. Ik zie een gestalte langs de bomen lopen. Waarom moest iemand me nou ontdekken? Ik laat dat vuurtje maar zitten en ren snel weg. Mijn lange, blonde haren zijn waarschijnlijk wel te zien maar het kan me niet schelen, als ze maar niet mijn gezicht zien, er zijn wel meer meisjes met blonde haren.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël sprong zowat uit de struiken om te constateren dat er niemand bij het vuur was. Maar hij hoorde voetstappen en zag nog net een vage flits van blond haar. Het kon van iedereen zijn maar toch wist hij maar één iemand aan wie dat haar zou toebehoren. "Allison" riep hij luid.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik ren zo snel ik kan zodat de gestalte me niet zal zien en dus ook niet zal kunnen volgen. Ik hoor dat mijn naam geschreeuwd word, het is de stem van Gabe. Ik ga niet terug. Eigenlijk weet ik niet waarom, maar ik kan het gewoon niet. Ik blijf maar rennen en rennen tot ik bij een rots achtig iets kom. Ik loop er langzaam omheen. Er zit een inkeping in als een soort grot. Ik kijk om me heen. Shit, Gabe is me toch gevolgd, maar hij is nog redelijk ver weg. Ik heb geen andere keus, ik moet die enge grot in. Ik haal even diep adem en wurm mezelf dan tussen de twee rotswanden door de grot in.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
'Waarom negeerde ze hem' dacht hij en zette de achtervolging in. Tot zijn verbazing was hij al best snel moe of toch veel sneller als normaal. Toen hij aan een meer rotsachtiger gebied kwam klapte hij dubbel toen een golf van misselijkheid hem overvield. Hij wist wel hoe ver het was en zou meteen terug moeten. Hij keek nog even om zich heen toen zijn blik de hare plots ontmoette. Hij schudde even zijn hoofd, het was haar keuze geweest van hem te vluchten dus draaide hij zich om en aanvaarde die keuze terwijl hij zo snel als hij kon naar het kamp terugliep.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld