ORPG// met Dauntless - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG// met Dauntless

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik liep niet ver de grot in, ik bleef eigenlijk een beetje in de opening staan. Hij stond ineens recht voor de opening, en hij keek me aan. Ik weet van mezelf dat ik spijt in mijn ogen had. Ik blijf hem aan kijken en zet een stap naar achteren, het donker in. Hij loopt weg. Waarom ben ik eigenlijk weggerend toen ik wist dat Gabe achter me aan zat? Wat ongelovelijk stom. Daarom ben ik juist ook weggelopen, om hem te vinden. Ik stap de grot weer uit. Ik zie Gabe weglopen tussen de bomen, ik sta er maar verslagen bij.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël kwam al stompelend het kamp in en haastte zich meteen naar de wc om over te geven. Gelukkig hadden de andere het ook al door en hadden ze mevrouw Castilia ingelicht. Deze was naar hem toegekomen en had hem uitgelegd dat ze het ritueel s'nachts zouden uitvoeren. In de tussentijd was het het beste als hij gewoon ging rusten.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Waarom ben ik nou zo stom geweest om te vluchten voor Gabriël? Op sommige momenten snap ik mezelf echt niet, ik ben echt boos op mezelf. Ik kan mezelf niet beheersen en laat uit allebei mijn handen vuur schieten. Waar deze opwelling vandaan kwam weet ik niet. Ik snap mezelf echt niet.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ts naar middernacht.
_______________________
Een meisje was Gabriël een kop thee ofzoiets komen brengen. Ze zei dat hij hierdoor in slaap zou vallen en het hem zou verdoven. Hij dronk het met veel plezier op en het duurd ook niet lang voor hij zijn bewustzijn verloor en in slaap viel. Daarna kon het ritueel beginnen en werd hij naar het altaar gedragen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik heb tot nu toe alleen maar geoefend. En verbazingwekkend genoeg ging het niet eens zo heel erg slecht. Ik loop langzaam terug naar de school. Ik glip weer tussen het hek door en sluit hem weer op een kier. Ik rommel wat met het slot van de deur, maar krijg hem uiteindelijk wel open. Ik sluip naar mijn kamer en ga meteen slapen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Iedereen was aanwezig, zelfs diegene die hun gave nog niet ontdekt hadden. Gabriël werd op het wit, marmeren altaar neergelegd en mvr Castilia stapte geruisloos de kring van mensen binnen. Ook hier droeg iedereen een zwart gewaad. De ceremonie begon en mvr Castilia prevelde dezelfde woorden als de directeur op de vorige school gedaan had. Ze hief het mes en de ontzichtbare krachten om hen heen werden weer sterk voelbaar. Toen plantte ze het mes in zijn schouder en het was alsof ze uit zichzelf trad en de lijnen niet door haar, maar door iemand anders werden getekend.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik slaap.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Toen ze het mes terugtrok ontwaakte Gabriël uit zijn slaap. Hij had het mes wel gevoeld, maar in plaats van pijn voelde hij een kracht door heel zijn lichaam stromen. Hij ging op het altaar zitten en iedereen keek hem verwachtingsvol aan, "Komaan toon dan wat je gave is" zei iemand, al zou Gabe helemaal niet weten hoe dat zou moeten. Gelukkig legde Casper hem uit dat het enkel om concentratie ging. Hij sloot zijn ogen en hoewel hij zelf niet echt iets voelde hoorde hij de andere allemaal "aah of wow" zeggen. "En wat is er gebeurd" zei hij toen hij zijn ogen weer opende. "Jou gave is nu duidelijk Gabriël je kan elektriciteit besturen, maar ga nu maar slapen" zei mvr Castilia en iedereen ging terug naar zijn tent.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
De volgende ochtend word ik moeilijk wakker. Ik had slecht geslapen, telkens als ik een beetje in slaap dommelde zag ik Gabriëls teleurgestelde gezicht weer voor me. Ik denk eigenlijk niet dat hij me ooit nog wil zien. Ik douche en doe iets makkelijks aan, een roze sweater en een gewone skinny jeans. Ik ga niet ontbijten ookal hoor ik mijn maag wel knorren. Als de lessen zijn begonnen en er niemand meer in de gangen is ga ik pas naar beneden en sluip weer de school uit, door het hek naar het bos. Ik ga naar dezelfde plek als gister bij de rotsen en de grot. Ik begin weer met een vuur maken. Het was koud, maar ik had de warmte van het vuurtje. Dan was zo'n gave toch nog ergens goed voor.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De volgende ochtend werd Gabe later wakker als normaal, waarschijnlijk nog een bijverschijnsel van het slaapmiddel. Hij ging zoals gewoonlijk naar het ontbijt maar toen iemand hem een schouderklopje gaf trok deze zijn hand snel terug. "Wat is er" vroeg hij. "Sorry maar je gaf me een schok". Al snel kwam hij erachter dat iedereen die in conctact kwam met zijn blote huid een schok kreeg. Kwam dat door zijn gave. Liam zijn andere kamergenoot probeerde hem gelukkig op te vrolijken. "Hey je moet het gewoon nog leren controleren binnen de kortste keren kan iedereen je weer aanraken" Toch was het maar vreemd dat mensen nu een stapje verder zette als je met hen wou praten en eigenlijk bang waren.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Als ik het eindelijk een beetje warmer heb begin ik met oefenen. Eigenlijk had je die lessen niet eens nodig, je kon gewoon zelf de bewegingen uitvoeren en bedenken en dan spoot er vuur uit je armen of benen. Best wel stoer eigenlijk, maar ook weer raar dat je het tegen niemand anders mag vertellen. Wat zou er gebeurd zijn als ik niet die stomme studiebeurs, waardoor ik nu Gabriël kwijt was, had gekregen? Had ik het dan nooit ontdekt en had ik me dan de rest van mijn leven anders gevoelt dan de rest? Misschien wel, maar zo voel ik me nu eigenlijk ook al. Waarom zijn er toch zoveel vragen waar ik geen antwoord op heb? Weer zo'n vraag. Ik zucht even, wat was het toch moeilijk. Maar ik ga gewoon verder met oefenen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël besloot weer het bos in te trekken. Omdat hij zijn krachten ontdekt had kreeg hij een dag rust en moest hij niet deelnemen aan de lessen. Hij wreef in de handen en merkte op dat hij geen schok kreeg als hij zichzelf aanraakte, maar dat kwam waarschijnlijk doordat elektriciteit hem nu nietveel meer deed. Zuchtend keek hij om zich heen en hield twee vingers een stukje uit elkaar en liet een elektisch stroompje van de ene naar de andere gaan. Hij ademde diep in en uit en hield ze toen wat verder uit elkaar. De bliksem wou ontsnappen en werd sterker en sterken en hij moest zijn vingers steeds verder uit elkaar houden om het tegen te houden waarna het ontsnapte en er een luide knal te horen was van de bliksem die in een boom insloeg. Deze vatte vlam en Gabriël schrok, wat moest hij nu doen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ineens hoor ik een knal en zie ik een boom in de verte in brand staan. Dat kan ik niet gedaan hebben, dat is veel te ver weg. Misschien zijn het wel leerlingen van het college die me komen zoeken, al hoewel die zijn veel slimmer dan dat ze een paar honderd meter voor waar ik sta een boom in de fik te steken. Maar misschien was het wel een of ander teken, maar dat denk ik niet. Maar ik doe het zekere voor het onzekere. Ik trap mijn vuurtje uit en ga dit keer achter een grote rots staan, inplaats van in die enge grot.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Shit, shit, shit" zei hij terwijl hij rondliep als een kip zonder kop. Er was nergens een meertje in de buurt en tegen de tijd dat hij bij het kamp zou zijn zou het vuur zich al hebben uitgespreid. Toch zat er niets anders op en begon hij dus in die richting te rennen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik kijk af en toe of er iets of iemand aan komt. Na een tijdje is er nog steeds niemand mijn richting op gekomen. Raar, hoe kan zo'n vuur ontstaan. Ik tuur in de richting van de brandende boom. Er is niemand te zien. Ik kan het daar toch ook niet zomaar laten branden, en uiteindelijk het hele bos af laten branden? Ik besluit er naar toe te sluipen, wel zodat niemand me ziet. Er is nog steeds niemand als ik een paar meter van de boom af sta. Ik kijk even om me heen, er is ook niemand te zien. Ik moet het vuur uit krijgen. Ik concentreer me, en doe een aantal bewegingen die ik nog wel heb geleerd op die ene dag dat ik les heb gekregen om mijn gave onder controle te houden, en houd mijn ogen gesloten. Ik open mijn ogen weer, en tot mijn grote verbazing zie ik dat het me gelukt is om het uit te krijgen. Ik kijk even om me heen, ik kan nu maar beter gaan, voor iemand me op merkt.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld