Silhouette schreef:
Veronique
"Zuchtend en met moeite deed ik de deur open. Ik stapte naar binnen en hoorde mijn ouders praten in de woonkamer. "ik kan nu nog wegrennen naar boven" dacht ik nog. "nee... dan krijg ik toch problemen..." zuchtte ik. En ik liep langzaam de woonkamer binnen. "eh.. H..Hoi.." zei ik angstig terwijl ik naar de grond keek. "Oh, hoi.." zei mijn moeder terwijl ze me verbaast aan keek. "Ik.. ik ga maar eens naar boven.." zei ik met een klein lachje.
"Veronique, kom eens hier." zei mijn vader terwijl ik net aan het lopen was. Ik zuchtte diep. "alsjeblieft.. nee... zeg het niet..." dacht ik terwijl ik mezelf omdraaide. "Waar was je?" vroeg mijn vader geïrriteerd. Ik zuchtte diep. "Nou, kijk.. ik.. ik was..." zei ik stotterend. "ik kan het niet..." dacht ik in mezelf. "Ik.. ik..." Ik had het gevoel dat ik moest huilen maar ik hield me in. "Beloven jullie dat jullie niet boos worden op me?" vroeg ik nog voordat ik het ging zeggen. M'n ouders keken elkaar verbaast aan en keken toen naar mij. "Wat heb je gedaan lieverd..." zei mijn moeder ongerust. Ik zuchtte diep. " Oke.. ik.. ik.. ik ga het jullie zeggen. Maar beloof dat jullie niet boos worden... beloofd?" Ik zag dat mijn ouders zuchtten. " Oke... we proberen het.." zeiden mijn ouders tegelijkertijd. " Nou.. oke.. Ik kwam in het park dus.. een jongen tegen enzo.. en toen en tjah, gingen we samen naar de stad.. en... ehm... toen..." zei ik zuchtend. "Toen ben ik blijven eten..." zei ik terwijl ik super nerveus werd en er rolde een traan van mijn wang uit schaamte. Mijn ouders zuchtte. Ik zag dat ze niet blij waren, maar ze hielden zich in. " Het.. het spijt me..." zei ik met tranen in mijn ogen terwijl ik naar mijn kamer rende.