ORPG// met Dauntless - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG// met Dauntless

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
"Dag." zeg ik zachtjes. Ik krijg tranen in mijn ogen, alweer. Als ik me ook omdraai, weet ik dat ik nog iets belangrijks moet zeggen, ik draai me dus nog maar een keer om. "Gabriël?" roep ik hem na. Maar of hij hoort me niet of hij wil het niet horen. Waarom heb ik onze vriendschap zo verpest? Ik ben zo stom geweest.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël had er schoon genoeg van. Hij hoorde haar nog zijn naam noemen, maar wou het eigenlijk niet eens horen. Hij deed niet aan tweede kansen dus ze zou er geen krijgen. Hij kwam helemaal overstuur terug het kamp in en moest zich inhouden niet weer een bliksemflits te laten inslaan.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Nu pas komen de tranen echt. Ik huil. Ik ga maar terug naar school, wat zou ik anders kunnen doen. Ik ga denk ik nooit meer het bos in. En ik zal Gabriël waarschijnlijk nooit meer zien, dus dan kan ik me net zo goed afleiden van mijn verdriet. Mijn vriendschap met Gabe is kapot en dat is mijn schuld. Ik denk niet dat ik het mezelf ooit zal vergeven. Ik ben hem kwijt.... Ik loop heel langzaam richting de school, maar na nog geen 20 stappen zak ik door mijn benen en huil hard.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
5 jaar later
_______________
Het was bijna donker en iedereen maakte zich klaar. Gabriël had hard getraind en had zijn gave onder de knie gekregen. Vandaag was de dag dat ze iedereen uit die school zouden bevrijden, of toch diegene die wouden meewerken. Het was volle maan en de kans was groot dat er weer een ritueel zou plaatsvinden, dan was er voor hen genoeg tijd om binnen te dringen en alle mensen zonder gaven mee te nemen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Het was volle maan, zometeen vind er weer een ritueel plaats. Ik doe mijn zwarte cape aan en zet de capuchond op. Mijn lange, blonde haar was wel zichtbaar, maar dat was niet zo erg. Ik loop alvast naar de verzamelplaats van waar we naar de open plek gaan. Als iedereen er is gaan we naar de openplek, halverwege bedenk ik me dat ik mijn dolk ben vergeten. Ik zeg tegen de directeur dat ik hem nog even ga halen en hij keurd het goed. Ik had altijd mijn dolk bij me als ik mijn kamer uit ging, waarheen dan ook. Stom dat ik hem nu ben vergeten. Ik loop langzaam terug, ik zou toch niets missen van het ritueel.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze stonden met een hele groep voor het gebouw. Ze zouden binnenvallen aan de voorkant en het bos zo ontwijken. Na Gabe waren er nog enkele nieuwelingen bijgekomen en deze hadden samen een plattegrond van de school getekend, want de meesten konden zich niet precies herinneren hoe de school eruit zag. Een van hen gaf een teken en Gabriël legde de stroom in heel het gebouw plat, daarna kraakten ze een deur en rende iedereen naar binnen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:

Allison.
Ik was al binnen in mijn kamer om de dolk te pakken als ineens het licht uitvalt. Gelukkig had ik hem snel gevonden en kon ik kijken wat er aan de hand was. Het was wel erg donker dus laat ik een vlam in mijn hand tevoorschijn komen voor wat licht. Ik loop voorzichtig naar de trap bij de ingang. Ik laat de vlam doven omdat ik hier maanlicht heb die naar binnen schijnt. Ik sta nu bovenaan de trap. Ik zie mensen naar binnen rennen. Dat kan niets goeds voorspellen, misschien is het wel het verzet. Daar had ik de afgelopen jaren veel verhalen van gehoord. Ik houd de dolk stevig vast met een hand en met de andere trek ik de capuchon van mijn cape nog verder over mijn hoofd. Ik hoop dat ze me niet gezien hebben. Ik ren naar een andere gang waar ook trappen zijn, die komen voor de eetzaal uit en daar is nog een deur naar buiten. Ik ren de trap af.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël wou net naar boven rennen toen hij plots op iemand opbotste. Hij of zij was ook in het zwart gekleed dus eerst dat hij dat de persoon bij het verzet hoorde en stak zijn hand uit om hem of haar te helpen. Toen pas viel hem de capuchon op, iemand die niet bij het ritueel was. Hij schrok wat als diegene hen nu eens ging verraden. Snel sloeg hij tegen haar hoofd zodat deze persoon zou flauwvallen en rende toen met hem of haar naar buiten. In het kamp zouden we wel zien wat ze met haar moesten doen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik let niet op waar ik loop en bots ineens tegen iemand op, waardoor ik val. Ik kan het gezicht van degene die tegen me opbotste niet zien omdat het hier weer wat donkerder is. Hij steekt wel een hand naar me uit, maar ik sta zelf snel op. Ik wil doorrennen maar ik voel een vuist tegen mijn slaap aan komen. Ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen en zak weg. Tot mijn verbazing weet ik het de dolk vast te houden. Ik voel dat ik wordt opgetild, ik wil zo graag wakker worden maar het lukt niet.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het was hen gelukt alle nieuwelingen in de busjes te krijgen en ze reden met een geweldige snelheid naar de nieuwe locatie waar de anderen heen waren gegaan. Ze probeerden aan zoveel mogelijk mensen uit te leggen wat er gaande was en de meeste begrepen het ongeveer half, of toch genoeg om geen weestand meer te bieden en gewoon naar een tent te gaan. Gabriël legde de persoon die hij bewusteloos had geslagen in een hangmat en deed toen zijn of haar kap af. Tot zijn verbazing herkende hij dat gezicht, het was zo lang geleden dat hij haar gezien had.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Na een tijdje voel ik dat ik weer word neergelegd. Uiteindelijk heb ik genoeg kracht om mijn ogen een beetje open te doen. Mijn hoofd bonkt nog steeds van de pijn. Ik zie nog niet helemaal scherp, maar misschien komt dat door de hoofdpijn of omdat ik mijn ogen maar zo'n klein stukje open heb. Ik zie wel een vaag figuur van een mens naar me kijken. Ik doe mijn ogen weer dicht, ik moest hier weg. Maar ik kan niet weg als hier zoveel mensen zijn. En zij hebben waarschijnlijk ook allemaal een gave, dus ben ik heel erg in de minderheid. Gelukkig heb ik de dolk nog steeds bij me, voor als het echt nodig is.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël wist niet wat hij moest doen, het eerste waar hij aan dacht was vluchten zoals hij de keer daarvoor had gedaan, maar toen hij dat had gedaan had het vijf jaar geduurd voor hij haar nu bij toeval toch weer zag. "Allison ben jij dat echt" zei hij zacht, maar er was geen twijfel mogelijk.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik open mijn ogen een beetje en kijk recht in Gabriëls gezicht. Dat kan niet, waarom hij? Waarom uitgerekend hij? "Ik moet hier weg." Zeg ik resoluut. Ik probeer op te staan uit de hangmat, maar er gaat een pijnscheut door mijn hele lichaam. Ik sta toch wel op, maar houd mijn ogen heel even gesloten. Als ik ze weer open zie ik Gabriël me een beetje bezorgd aan kijken. Ik besteed er geen aandacht aan. Ik houd met mijn ene hand de dolk vast onder de mantel zodat hij hem niet kan zien. En met mijn andere hand ga ik even over de plek waar ik ben geslagen. Het doet pijn maar ik zet me erover heen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Waarom, die school is niet veilig, ze liegen over onze werkelijke aard" zei hij rustig. Hij wou niet wanhopig of hopeloos overkomen, niet zoals een puppy die zijn baasje verloren was en nu zo blij was dat ze terug was en hij weer heel de dag achter haar aan kon lopen. "En dat slaan was niet opzettelijk ik dacht dat je een van de andere was."

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
"Jij weet helemaal niets over die school." Sis ik. "Jij hebt het er niet eens een maand vol gehouden." Voeg ik eraan toe. Ik haal even een hand door mijn lange haren. "Wacht, heb jij me geslagen?" vraag ik ongelovig. Ookal ben ik wel een beetje blij dat ik Gabriël na 5 jaar weer zie, maar ik kan hier niet blijven. "Ik moet hier weg, ik kan hier gewoon niet blijven." zeg ik en ik wil langs hem lopen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld