Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG met KimmieCupp

Angelyn
Straatmuzikant

Angelyn schreef:
xoxo

Anoniem
Popster

Noa schreef:

Angelyn schreef:
xoxo

Liever niet reageren tussen een ORPG.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik stond te wachten op Nick met mijn drankje in mijn hand, toen er opeens een man aan kwam lopen. Hij begon ineens een beetje raar tegen mij te praten. Ik vond het niet echt een prettig gesprek. Toen pakte hij me ineens beet en ik vond het dus echt niet leuk. Ik duwde hem van mij af en wou weglopen, maar hij pakte me weer beet en trok me toen mee naar buiten. Ik liet mijn drankje vallen en stribbelde tegen, maar hij was iets te sterk voor mij. Hij trok me mee naar een donker steegje. Ik keek hem aan en hoopte dat Nick al naar me op zoek zijn en hoopte dat hij had gezien dat ik meegetrokken werd. Ik keek de man die voor me stond een beetje bang aan en hij trok me tegen hem aan. Ik wou dit helemaal niet en stribbelde tegen maar het had geen zin. Toen begon ik te schreeuwen, maar hij zei dat als ik nog een keer mijn mond open deed, dat hij me iets aan zou doen. Hij pakte me beet en zat aan me. Ik wou dit totaal niet, maar hij stopte maar niet..

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik keek nog een paar keer om mij heen maar, ik zag Jessica nergens. Waarom moest het nu net zo druk zijn. Ik raakte een beetje in paniek en wrong me naar de eerste de beste deur. Ik deed hem open maar, ik was in de wc's beland. Daar moest ik niet zijn ik deed de deur dicht en ging weer verder opzoek naar Jessica. Ik kwam bijna niet door de menigte die allemaal zowat op elkaar stonden. Ik vroeg aan een portier of hij een meisje had gezien. Ik liet hem een foto zien maar, de man zei dat hij zoveel mensen ziet dat ie het niet meer wist. Ik bedankte de portier voor zijn tijd en ging weer verder opzoek naar Jessica. Ik kwam bij een deur en probeerde hem open te doen. De deur was op slot of er stond wat tegen aan. In iedergeval geen deur waar door ze kan verdwijnen. Ik liep naar buiten misschien vond ik haar daar. Ik liep wat rond maar, ik kon haar gewoon niet vinden ik raakte steeds meer in paniek. Ik pakte mijn mobiel en belde haar ik hoopte dat ze op zou nemen.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik stond daar in die donkere steeg en vond het doodeng, ton mijn telefoon ineens afging, ik pakte hem en wou opnemen, maar toen pakte die man hem af. Hij nam op. Ik hoopte dat Nick mijn telefoon had horen afgaan, want we waren niet zo ver van de disco vandaan. Ik hoorde hoe hij een heel gesprek voerde met Nick. Hij hing uiteindelijk op en daar vervloog mijn hoop. De man liep weer op me af. Na een tijdje liet hij me gaan en liep hij weg. Ik zakte weg op de grond en trilde helemaal. Ik zag opeens een jongen staan die het steegje inliep. Ik hoopte dat het Nick. De jongen begon tegen me te praten, maar ik was helemaal draaierig en hoorde hem niet en zag ook niet wie het was, toen werd alles zwart...

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Toen ik haar eindelijk had gevonden schrok ik me helemaal rot. Jessica lag op de grond en ze zag er niet echt goed uit. Ze leek wel dood. Ik pakte mijn mobiel en belde 112. Die kwamen gelukkig erg snel. Ze vroegen wat er gebeurd was. Ik zei wat ik wist maar, dat was niet echt superveel. Ik wou de ambulance mee in maar dat mocht niet ze zeiden dat ik thuis maar bij de telefoon moest gaan zitten. Ik beveelde hun dat ik mee wou maar ik mocht echt niet mee. Toen reed de ambulance weg en stond ik hem verloren na te kijken. Ik ging maar naar het hotel ik kon niks anders dan afwachten.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
In de ambulance auto werd ik wakker. Ik had een bonkende koppijn en ik wist totaal niet wat er was gebeurd. Ik keek om me heen en zag dat ik een auto lag. Hij reed veel te snel, daardoor werd ik misselijk. Ik voelde ineens een hevige pijn in mijn been en zag dat ik een hele grote wond had. Ik werd nog misselijker want ik kon niet tegen bloed. We waren al snel in het ziekenhuis en ik werd gelijk een kamer binnengebracht. Ze gaven een spuitje, waardoor ik heel moe werd. Ik vroeg naar Nick, maar ik viel al in slaap..

Anoniem
Popster

Noa schreef:
In het hotel kwam ik niet echt tot rust. Ik liep maar, rondjes om de telefoon. Het ergste was nog dat ik geeneens wist waar Jessica lag. In welk ziekenhuis op Curaçao waren er best wel veel. Ik zette koffie voor mij zelf alleen ik had er helemaal geen trek in. Ik nam een slok maar, goot het daarna door de gootsteen. Ik wist ook gewoon niet meer waar ik trek in had. Ik liep weer een rondje om de telefoon. Toen ging hij opeens af ik nam haastig op maar, het was tot mijn teleurstelling de klantenservice van het hotel. Ik haakte snel af en legde de hoorn weer op het toestel. Weer liep ik een rondje om het toestel heen. Ik werd er gek van wanneer zouden ze bellen?

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik werd weer wakker en merkte dat ze mijn been hadden gehecht en dat er nu een verbandje omheen zat. Ik voelde me lichamelijk al gelijk beter, maar fysiek nog totaal niet. Ik vroeg ze of ze nick wilde bellen om hem te laten komen. Dat wouden ze nog niet doen, ze wouden erst weten wat er was gebeurd. Ik zei dat ik het niet meer wist. Ze belden nick toch na een lang zeuren. Even later was hij hier. Ik was blij hem te zien, maar voelde me eigenlijk niet helemaal lekker. Ik wou dat Nick me nu vast pakte, zijn armen om me heen sloeg, me kuste, me trooste en zei dat alles goed zou komen.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik mocht haar maar even zien want, daarna werd ik alweer weggesleurd door een zuster. Ik moest weer vertellen wat er gebeurd was. Ik vertelde weer alles wat ik wist. De dokter wou meer weten maar, ik wist niet meer. Maar dat begreep hij niet echt. Ik stond op want, ik wou naar Jessica. Ik liep naar de deur maar, de dokter duwde me weer terug op mijn stoel hij wou nog meer weten. Maar ik wist gewoon niet meer. Na een half uur geloofde hij mij nog steeds niet. Waarom zou ik liegen? Er werd op de deur geklopt en er kwam een politie agent binnen. Die vroeg of ik meekwam naar het bureau. Na enig tegenstribbelen ging ik toch mee. Ik vertelde weer mijn verhaal maar, ook hij geloofde mij niet. Hij dacht dat ik haar zo had toegetakeld. En omdat, ik in Nederland al verdacht werd van moord op mijn eigen ouders werd ik in de cel gezet. Serieus, ik zou ik ff mijn eigen ouders gaan vermoorden en dan nog eens mijn eigen vriendin gaan toetakelen. Dat geloof je toch zelf gewoon niet! Ik wou op dit moment alleen maar, naar Jessica!

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Toen Nick niet meer terugkwam, werd ik erg verdrietig. De dokters wouden me ook niet laten gaan. Terwijl ik dus totaal geen behoefte had aan hun zorg. Toen het avond was, sloop ik stiekem de gang op. Ik liep ongemerkt het ziekenhuis uit. Ik was echt op van de zenuwen. Ik liep naar het hotel, maar Nick was daar niet. Ik kleedde me even snel om en belde Nick toen er werd opgenomen door een agent. Ik schrok toen ik hoorde dat Nick was opgepakt. Ik ging gelijk naar het politiebureau. Ik vertelde wie ik was, maar dat was geen goed idee. Ze wouden me gelijk weer naar het ziekenhuis brengen. Maar dat wou ik helemaal niet. Ze belden het ziekenhuis uiteindelijk toch niet, maar vroegen me wel wat er was gebeurd. Ik was het me langzaam wel weer aan het herinneren, maar ik wou het er niet over hebben het was te pijnlijk, maar ik wou ook dat Nick weer terugkwam. Ik vroeg aan de agent of ik misschien met iemand anders kon praten, een vrouwelijke agent ofso. Dat is altijd wel wat fijner. De agent snapte me en liep weg even later werd ik door een vrouw meegenomen naar een kantoortje. We liepen langs de cel van Nick. Ik keek naar hem en vond het raar om hem zo te zien, achter die tralies. Ik liep snel door en vertelde de vrouw een beetje vaagjes over alles wat ik nog wist. Ik gaf haar een beschrijving van die man en toen zei ze dat ik even moest blijven zitten. De vrouw liep weg en ik bleef zitten. Ik keek door het raam en zag haar ineens voorbij lopen met Nick. Ze gingen een ander kantoor binnen. Ik zat in zenuwen te wachten. Ik hoopte dat Nick werd vrijgelaten. Ik dacht terug aan wat er was gebeurd en er rolde een traan over mijn wang.. Mijn been deed ook nog eens heel erg pijn, maar ik wou echt niet terug naar die gevangenis.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Opeens werd ik naar een ander kamertje gebracht. Voor de zoveelste keer gingen ze me verhoren. Ik zij wat ik wist en vertelde weer hetzelfde verhaal. Wanneer geloofden ze me nou eens. Ik werden na het verhoor weer terug naar mijn cel gebracht. Waarschijnlijk gingen ze nog even overleggen. Ik dacht aan de vakantie die eigenlijk helemaal is mis gelopen. Daar baalde ik best wel van. Ik hoopte maar dat ik vrij zou komen

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
De agente kwam teruglopen en vertelde me dat Nick vrij mocht. Gelukkig. We moesten alleen wel in het land blijven vanwege mijn aangifte. Ik snapte dat wel, maar ging veel liever naar huis. Ik liep met de agente mee die naar de cel van nick ging. Ze deed hem open en zei dat hij vrij was. Ik liep met Nick naar buiten. Hij vroeg hoe het ging met mijn been en ik zei dat het wel oke ging. hij geloofde me niet echt, zei hij, maar hij besteedde er verder geen aandacht meer toen ik zei dat hij zijn kop moest houden. Hij werd er stil van toen ik hem uitschold. We liep door naar huis en ik ging op de bank zitten en staarde voor mijn uit. Ik voelde me niet zo fijn. Nick kwam ineens bij me zitten en vroeg me of het wel goed met me ging. Ik deed alsof ik hem niet hoorde, want ik vond het nogal een stomme vraag. Toen hij vroeg wat er precies was gebeurd, keek ik op. Ik keek hem aan in zijn gezicht en mijn ogen spraken boekdelen. Ik kreeg ineens tranen in mijn ogen en begon te huilen.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik kon mijn hoofd wel 10 keer tegen de muur slaan. Hoe was ik nou zo stom om dat te vragen? Ik moest juist weten hoe het voelde! En ik zou ook moeten weten dat je er meestal liever niet over praat. Wat ben ik toch een enorme sukkel. Ik sloeg een arm om haar heen en zijn legde haar hoofd op mijn schouder. Ik moest gelijk denken aan mijn ouders. Ik kreeg bijna zelf ook tranen in mijn ogen. Ik dacht bij mij zelf ga er nu niet een potje bij janken want, anders komt het al helemaal niet goed. Ik slikte mijn tranen in maar, er wist er toch een te ontglippen. Ik hoopte dat Jessica die niet had gezien. Gelukkig zei ze niets dus ik ging er vanuit dat ze niets gezien had. Ik ging steeds meer mijn zelf verwijten dat ik naar de wc was gegaan. Als ik bij haar was gebleven was er vast niets gebeurd. Ik vond dit echt een rot moment voor de tweede keer moest ik alweer denken aan mijn ouders. Ik had moeite om mijn tranen in bedwang te houden. Het had toch geen zin om er ook bij te gaan janken en haar met mijn problemen nog een keer lastig te vallen. Ze had zelf al genoeg dingen aan haar hoofd. Langzaam stopte ze een beetje met huilen. Een ding was zeker het was niet leuk wat zij had meegemaakt.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik zat nog steeds op de bank en bedacht me ineens dat ik eigenlijk helemaal niet mee had moeten gaan. Maar dat was stom, ik was juist hartstikke blij geweest toen hij me mee vroeg. Ik vroeg me af waarom het leven nou zo moeilijk was, vooral de mijne. Ik vond het stom. Mijn been deed ineens hartstikke zeer. Ik stond op en pakte een pijnstiller. Het werkte maar een klein beetje. Ik liep naar de wc en vroeg hoe lang hij daar nog bleef zitten. Hij kwam eruit en ik liep gelijk naar binnen. Ik voelde me ineens hartstikke misselijk en gaf over. Toen Nick het hoorde kwam hij gelijk naar me toe. Hij schrok zich rot. Wat is er, vroeg hij. Ik stond op en zei dat het wel ging. Ik liep naar het bed en ging er op liggen en had hartstikke buikpijn. Ik vroeg me af wat er met me was. Die buikpijn en die misselijkheid en toen schrok ik door mijn gedachte en slaakte een gil...

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld