ORPG// met Dauntless - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG// met Dauntless

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik druk op de spreekknop en laat Gabe praten. Ik zucht even. Waarom moet Gabriël dit overkomen? Waarom ben ik niet in die val gelopen dat zou minder erg zijn geweest. "We komen je zoeken." Hoor ik een krakerige stem zeggen door de walkietalkie. "Hij is gewond, dus schiet op." Zeg ik daarna nog een beetje snauwerig in de walkietalkie. Ik wil gewoon dat ze optijd komen en dat Gabriël blijft leven. Ik kijk even om me heen alsof het verzet al in de buurt kan zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Ze moeten een herkenningpunt hebben, zodat ze weten dat we hier zijn. Ik maak één beweging met mijn arm en er schiet vuur uit mijn vuist, ik raak een boom en die vliegt meteen in de fik. Dat is vanaf nu het herkenningspunt voor het verzet, dit kunnen ze niet missen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Moet je je niet verstoppen, ze nemen je vast terug mee wanneer ze je zien" mompelde Gabriël zachtjes terwijl hij zijn ogen opnieuw sloot omdat hij zo graag wou slapen, in een lange diepe slaap wou vallen. Toch wist hij dat het niet goed zou zijn moest hij deze slaap omvatten.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
"Ik laat je echt niet meer alleen." Zeg ik en krijg bijna meteen weer tranen in mijn ogen. Ik kijk naar hem door mijn tranen heen en zie dat hij zijn ogen dicht doet. "Houd alsjeblieft je ogen open?" vraag ik zachtjes. "Voor mij?" Mompel ik er zachtjes erachteraan. Hij mag niet dood gaan, en als hij dood gaat dan kan ik denk ik niet meer verder. Ik zou het mezelf niet kunnen vergeven als Gabriël in mijn armen zou sterven.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Gabriël luisterde naar wat Allison zei en hield zijn ogen met moeite open. "Leg me gewoon op de grond en verstop je in een boom tot ze me vinden en gaan dan terug" zei hij toen hij plotseling geritsel hoorde in het struikgewas langs hun linkerkant. 'Het verzet kon toch niet nu al hier zijn', dacht hij en hij had gelijk. Het was een klein fijn meisje met een donkere huidskleur en een grote bos zwarte krullen. Ze droeg de zwarte mantel die de academie kenmerkte en haalde opgelucht adem toen ze Allison zag.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
"Luister naar me, ik laat je niet meer alleen." zeg ik dwingend en kijk hem aan. Daarna kijk ik ook naar de plek waar het geritsel vandaan kwam. Als ik ineens Charlotte zie verschijnen in haar zwarte mantel glimlach ik. Ze hebben me gevonden. "Waar zijn de anderen?" vraag ik als eerste. Met z'n tweeën zouden we Gabriël nooit naar de academie kunnen krijgen. Charlotte was een van de beste tweede jaars.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël hoorde nog maar vaag waar de twee andere meisjes het over hadden. Hij ving maar sommige woorden op en kon er geen samenhangende tekst van maken. Toch hoopte hij weer, ze hadden hem gevonden dus wie weet konden ze hem ook wel redden, al zouden er daarna enkel maar meer problemen volgen.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ze hoeft al geen antwoord meer te geven want Oliver verschijnt achter haar. Ik krijg er gewoon tranen van in mijn ogen. Als nu alles goed gaat dan is Gabriël gewoon gered. "Oliver, kan jij Gabriël en mij naar mevrouw Devereaux teleporteren?" Vraag ik snel, maar eigenlijk klinkt het ook helemaal niet als een vraag. Ik kijk Oliver aan en zie zijn verbaasde gespzichtsuitdrukking. "Nu!" Zeg ik op een snauwerige manier en gelukkig niet veel later zijn we in de behandelkamer van mevrouw Devereaux. Ze schrikt er zelfs een beetje van dat we zo plotseling verschijnen. Mervrouw Devereaux had de gave om mensen beter te maken. Bij alles kon ze helpen wat dan ook maar met je lichaam te maken had.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gabriël voelde plots zijn been warm worden. Eerst deed het pijn, maar hij had net zoveel pijn verdragen dat een beetje meer of minder echt niet meer uitmaakte. Al enkele seconden later voelde zijn been weer gezond aan en voelde hij zichzelf ook weer helemaal fris en uitgerust. Hij knipperde en paar keer met zijn ogen en keek verdwaasd naar iedereen die om hem heen stond. Hij lag in een ziekenzaal en het duurde even voor hij Oliver herkende. "Dankje jongens om mijn leven te redden." In gedachten voegde hij er nog aan toe: 'En Allison jij vooral bedankt' hopelijk kreeg ze dit op de een of andere manier wel door. Een gezette vrouw keek hem ernstig aan. "De directeur wil je spreken" zei ze op een moederlijke toon al wist hij dat die directeur zeker geen vrolijk praatje met hem wou maken."

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik glimlach naar Gabriël als ik aan zijn gezicht kan zien dat hij al veel minder pijn heeft dan eerst. "Moet hij niet eerst even rusten?" Vraag ik aan mevrouw Devereaux. "Dat zal niet hoeven." Zegt ze met een meewarige blik. Dan kijk ik naar mevrouw Langston, de gezette assistente van de directeur. "Dan ga ik mee." Zeg ik resoluut met een blik die eigenlijk zegt: Ik ga gewoon mee en daar kan je niets tegen doen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Dat zien we nog wel" zei mevrouw Langston. "Kom je nog" ze stond al bij de deur en Gabriël verbaasde zich erover dat hij zo makkelijk terug rechtstond en kon bewegen. Met tegenzin volgde hij de assistente tot de grote houten deur van het kantoor van de directeur. "Ik zal eerst bespreken of je mee binnen mag" zei ze een beetje vanuit de hoogte en glipte toen het kantoor binnen. Toen ze iets later weer naar buiten kwam antwoorde ze kort en bondig: "Hij wilt enkel de jongen zien"

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik loop naast Gabriël door de gangen, waar ik elke dag sinds ik hier op school zit heb gelopen, en mevrouw Langston loopt voor ons uit. Als we voor het kantoor staan te wachten en mevrouw Langston weer terug komt bijt ik mijn kiezen op elkaar als ze dat zegt. Ik slik even en kijk Gabe aan. Ik heb niet het lef om toch mee te gaan. Ik bijt op mijn lip. Nu voel ik me weer suf dat ik niet mee durf te gaan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Het is niks" zei Gabriël die al zijn moed bijeenschraapte zijn rug rechtte en naar binnen stapte. "Gabriël men jongen fijn je weer te zien" zei de directeur praktisch alsof er niets aan de hand was, maar Gabriël wist wel beter. "U gaat toch niet weer mijn geheugen wissen he" zei hij op een ernstige toon, want hij bleef die man wantrouwens. De directeur schoot in de lach. "Maar nee ik zou niet durven, jij weet informatie die ik maar al te graag in handen zou krijgen" Hij wond er wel geen doekjes om, dacht Gabe bij zichzelf. "Wel Gabriël je mag hier terug les volgen, maar we spreken elkaar nog" zei hij met een valse grijns op zijn gezicht. Gabe verliet het kantoor en keek Allison angstig aan. "Die man is iets van plan maar wat weet ik niet" fluisterde hij toen ze een eindje verder waren gewandeld.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Mevrouw Langston loopt weer weg als Gabriël het kantoor van de directeur is binnen gelopen. Ik had mezelf voorgenomen om naar binnen te lopen als ik geschreeuw zou horen. Het rare vind ik dat dat niet gebeurt. Ik zet een stap achteruit en kijk Gabriël vragend aan als hij uit het kantoor komt. Ik bijt even op mijn lip. "Blijf je hier wel?" vraag ik zachtjes en kijk hem kort aan waarna ik weer naar de grond kijk. Dat vind ik eigenlijk het belangrijkst, of Gabe blijft of niet. Maar ik ben ook heel nieuwsgierig wat de directeur dan van plan is zoals Gabriël zegt.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Wel het probleem gaat zijn dat hoe langer ik hier blijf hoe meer ik mijn vrienden in gevaar breng, maar die man laat me niet zomaar ontsnappen." Hij keek om zich heen wetend dat de muren hier oren en ogen hadden. "Maar ik moet eerst maar eens op krachten komen en eigenlijk kan ik ook niet wachten tot ik Oliver en Kate nog eens kan terug zien" zei hij terwijl ze naar zijn oude kamer wandelden.

XStephanie
YouTube-ster

xStephanie schreef:
Allison.
Ik weer dar het waar is wat hij zegt. Maar ik kan het niet uitstaan dat hij de mensen van het verzet zijn vrienden noemt. Ze hebben hem ontvoerd en het lijkt wel alsof ze hem gehersenspoeld hebben ofzo. Als hij geen studiebeurs van deze school had gekregen dan had hij nooit van zijn krachten geweten. Wat zou er slecht aan zijn? Ik begrijp het gewoon niet. Ik glimlach even als hij dat zegt maar we lopen zwijgend verder naar mijn kamer en Gabriëls oude kamer. Zijn hand rijkt al naar de deurklink van zijn oude kamer als we er zijn. "Je kan niet naar binnen gaan." Zeg ik snel voordat hij de klink nog maar kon aanraken. Hij kijkt me vragend aan. "Die kamer is al van een andere student." Leg ik uit. "Kom maar mee naar mijn kamer. Daar staat nog steeds dat lege bed." Zeg ik, net als in het begin. Eigenlijk heb ik altijd een eigen kamer gehad en nooit hoeven delen. Ik loop naar de deur van mijn kamer toe en ga naar binnen en wacht tot Gabe volgt.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld