Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

21 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG met KimmieCupp

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik lag in bed en besefte dat ik mijn ouders nog moest bellen. Ik besloot dat ik ze pas zou bellen als ik wist van wie het was. Ik hoopte dat ze snel die man opgepakt hadden zodat we naar huis konden vliegen. De volgende ochtend werden we ineens gebeld door de politie. Ze vroegen of ik naar het bureau wou komen om te kijken of ze de juiste man hadden opgepakt. Ik had daar dus echt geen zin in, maar het moest wel. Samen met Nick reden we snel naar het bureau en ik vertelde wie ik was. Een agent kwam aanlopen en vroeg of ik mee wou lopen. We liepen naar de cel van de verdachte. Ik was zenuwachtig. Als het de juiste was wou ik hem helemaal niet zien. We kwamen bij zijn cel aan en het was hem inderdaad. Ik wist niet hoe ze hem zo snel hadden gevonden. Hij zag er anders uit. Hij had nu ineens blond haar en hij was gewoon anders, maar ik wist zeker dat hij het was. Ineens kreeg ik flashbacks. Ik keek de man aan en hij keek terug, recht in mijn ogen. Ik pakte Nick beet en zei dat ik hier weg wou. Ik liep weg. De agent vroeg of hij het was en ik verzekerde hem dat hij het echt was. Ik liep met Nick naar het hotel en was de hele weg stil. De hele weg had ik flashbacks. Normaal was ik echt heel erg druk, maar nu viel het echt gewoon op hoe stil ik was.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik werd haast bang zo stil was ze. Zo had ik haar nog nooit meegemaakt. Ik wou dat ik haar kon helpen maar, dat kon ik eigenlijk niet. Ik de hotelkamer ging ze op een stoel zitten en ze keek alleen maar recht vooruit. Ik pakte een stoel en zette die naast haar en vroeg wat er was. Ze zweeg. Het bleef zo lang stil dat ik het eng vond worden. Ik belde uiteindelijk de dokter maar, die wist vast wel wat ik moest doen. De dokter zei dat ik gelijk langs kon komen. Jessica was heel stil maar, ging toch mee. Toen we daaraan kwamen liep ik gelijk door want, ik wist waar ik moest zijn. De dokter zij dat het heel slecht met haar ging en dat ze moest worden opgenomen. Ik kon het wel uit janken ik wist dat het niet super goed ging maar zo slecht. Ik bracht Jessica naar een kamer en legde haar voorzichtig op een bed. De dokter zei dat ze beter alleen gelaten kon worden. Ik liet zachtjes mijn hand uit haar hand glijden en liep de kamer uit. Ik vond het zo vervelend om haar zo achter te laten. De dokter zei dat ik beter naar het hotel kon gaan maar, ik zei dat ik hier wou bleven. Na een wel nietes strijd ging ik uiteindelijk toch naar het hotel. Ik moest wel maar, ik wou Jessica niet alleen achterlaten.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Toen Nick al een tijdje weg was, besefte ik pas dat hij weg was. Ik stond en wou weg hier, maar dat kon dus niet. Ik ging zitten en begon zachtjes te huilen. Ik had Nick nu juist nodig. Zonder Nick ging ik dus nooit uit mijn depressiviteit komen. Ik pakte mijn tas en zocht mijn telefoon, maar hij zat er niet in, terwijl ik toch zeker wist dat ik hem er in had gedaan. Ze hadden hem vast afgepakt. Ik wist het niet meer, het enigste wat ik wist was dat ik flashbacks had en voor de rest niks zag. Ze kwamen weer terug. Ik begon nog harder te huilen. Ik wist dat die flashbacks nooit weg zouden gaan. Over tachtig jaar zou ik ze zekere weten nog helder voor de geest kunnen halen. Wat deed ik hier eigenlijk, als ze me wouden helpen met mijn problemen, deden ze dat niet echt goed. Er kwam een dokter aan, die kwam kijken of ik al reageerde. Natuurlijk deed ik dat en ik eiste dat Nick hier kwam en dat ik mijn telefoon terugkreeg. Mijn telefoon kreeg ik wel terug, maar Nick vragen of hij hierheen kwam moest ik zelf doen. Ik pakte mijn telefoon blij aan en keek of er nog beltegoed op zat. Gelukkig was dat zo. Ik zocht Nicks nummer op en belde. Ik vroeg huilend of hij me hier weg kwam halen.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
De telefoon ging en ik rende naar de telefoon. Ik nam op en hoorde Jessica met een huilende stem vragen op ik haar op kwam halen. Ik was helemaal geschokt. Ik legde de hoorn op de telefoon en rende naar beneden. De eerste taxi die ik zag hield ik aan. Toen ik er eindelijk was wou ik het ziekenhuis in rennen maar, dat mocht niet. Ik moest netjes lopen. Ik liep op een drafje(is toch nog een beetje lopend) naar de kamer waar Jessica lag. Ik gooide de deur open en liep gelijk naar haar bed toe. Ze barstte weer in snikken uit. Ik ging naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. Ik nam haar mee naar beneden. Er kwam nog een dokter aan die zei dat ik haar niet mocht meenemen. Ik gaf er geen aandacht aan en liep gewoon door. De taxi stond er nog dus we konden gelijk instappen. Toen we weg reden zag ik nog een dokter een stukje rennen maar, het was al te laat. De taxi reed weg.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
In de taxi vertelde ik Nick dat ik hier weg wou. Hij zei dat hij dat snapte en toen we in het hotel waren pakten we gelijk onze spullen in. Ik merkte dat Nick de hele tijd bezorgd naar me keek. Toen hij zag dat ik klaar was pakte hij mijn tas en liep de deur uit. Ik liep hem achterna. Hij hield een taxi aan en we stapten in. Ik ging tegen hem aan zitten en verstrengelde mijn vingers met die van hem. Ik keek hem dankbaar en liefdevol aan. Al snel waren we bij het vliegveld. Nick pakte de vliegtuigtickets en checkte in. We moesten nog een heel uur wachten tot het vliegtuig vertrok. We gingen zitten en ik pakte zijn hand weer en zei dat ik heel erg blij was dat ik hem had.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik zei tegen haar dat ik haar nooit meer kwijt wou. En dat meende ik ook! Ik moest er niet aan denken dat ik haar ooit kwijt zou raken. Na een uur wachten mochten we eindelijk het vliegtuig in. Ik was best wel zenuwachtig niet zo zeer voor de reis maar, voor haar ouders. Wat zouden die zeggen? Ik probeerde mij zo normaal mogelijk te gedragen zodat Jessica het niet merkte. Waarschijnlijk merkte ze wel iets wat zij zat ook een beetje ongemakkelijk op haar stoel te draaien. Heel de vliegreis bleef hetzelfde zinnetje maar,door mijn hoofd spoken: Wat zouden haar ouders er van vinden? Ik vond het gewoon eng om weer naar Nederland te gaan. Maar als Jessica dat graag wou dan deed ik het voor haar!

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Toen het vliegtuig was geland, merkte ik dat ik stond te treuzelen. Ik wou eigenlijk niet naar huis, maar ik wou wel weg uit dat land. En gelukkig zijn we nu weer in Nederland. Ik pakte Nicks hand en liep met hem mee naar buiten. We stapten in een taxi en reden naar mijn huis. Toen we weer uitstapten liep ik nog erger te treuzelen. Uiteindelijk pakte ik mijn sleutel nadat Nick me een zacht kneepje in mijn hand gaf. Ik opende de deur en zag dat mijn ouders niet thuis waren. Dat was een opluchting, maar ooit kwamen ze thuis. Ik liep naar mijn kamer en pakte mijn koffers weer uit. Even later ging ik op de bank zitten samen met Nick, ik merkte dat hij ook zenuwachtig was. Ik snapte het. Natuurlijk moest ik mijn ouders het nu wel vertellen. Ik kon het ook niet vertellen, maar ze zouden alleen maar bozer worden als ze wisten dat ik het verzwegen had. Toen kwamen mijn ouders binnen..

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik ging zowat hyperventileren toen haar ouders binnen kwamen. Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven wat nog aardig lukte ook. Jessica's ouders keken heel raar toen ze mij en Jessica zagen zitten. Die dachten natuurlijk dat we nog gewoon op curaçao zaten! Ze waren we blij dat Jessica weer thuis was want, haar moeder rende gelijk naar Jessica toen en omhelsde haar. Hun waren eerst heel blij maar, wijzelf verpeste de sfeer doordat wij te stil waren. Ik wist niet wat ik moest zeggen en Jessica stond ook met ene mond vol tanden. Haar vader begreep dat er iets goed mis was. Hij ging op zijn vaste stoel zitten en keek Jessica ernstig aan en vroeg wat er was. Hij keek iets te ernstig want, Jessica barstte in snikken uit. Gelijk kwam haar moeder naast haar zitten en troosten haar. Ze zei:'' Vertel eens wat er is lieverd zo erg kan het toch niet zijn?''. Daardoor moest Jessica nog harder huilen want, het was wel heel erg. Haar ouders keken elkaar bezorgd aan. Hun wisten nu ook wel dat het iets heel erg moest zijn. Weer probeerde haar moeder woorden uit haar mond te halen maar, het lukte niet. Ze maakte een snel gebaar naar Jessica's vader die ik half zag. Haar vader zei opeens dat hij nog boodschappen moest doen en stond op en ging weg. Ze vroeg aan mij of ik even wat voor haar wou doen. Ze legde uit wat ze moest hebben en ik ging op pad. Ik wist wel wat ze probeerde ze hoopte dat als ze met Jessica alleen was dat ze dan meer uit haar kreeg. Misschien dacht ze wel dat ik het probleem was. Ik wou liever bij Jessica blijven maar, het kon niet anders. Jessica's moeder had het mij zowat beveelt! Met een zucht liep ik weer een beetje harder want, de winkel ging zo dicht.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik bleef huilen, mijn moeder probeerde het uit me te krijgen en ik wou haar wel vertellen wat er aan de hand was, maar het was zo moeilijk. Ik probeerde me rustig te krijgen en toen kwam Nick alweer binnen. Hij kwam naast me zitten en ik pakte zijn hand, hier werd ik wel rustig door. Ik keek mijn moeder voorzichtig aan en ik vertelde haar precies wat er was gebeurd. Zelfs Nick had ik het nog niet precies verteld. Mijn moeder keek me ongerust aan toen ik vertelde dat ik zwanger was, maar toen ik zei dat ik niet wist van wie het was, keek ze Nick kwaad aan. Ik zag dat en toen werd ik kwaad op haar "Heb je liever dat het is van iemand die ik helemaal niet ken of Nick? Nou? Het gaat je trouwens helemaal niet aan wat we hebben gedaan op die vakantie. We zijn al volwassen ja." Mijn moeder keek geschokt bij deze woorden, mijn vader keek me boos aan en Nick wist niet waar hij moest kijken. "Wat" riep ik.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik wist niet wat ik moest doen het was een beetje een rare situatie. Jessica's moeder kon alleen maar, een hand voor haar mond houden en haar vader kon alleen maar vinnig kijken. Jessica was mega boos en ik wist niet wat ik daar mee aan moest. Zo boos had ik haar nog nooit meegemaakt. De stilte werd doorbroken door haar vader die heel boos op mij ging foeteren. Ik liet het maar, allemaal over mij heen komen. Als ik er nou ook nog tussendoor ging schreeuwen werden we het helemaal nooit eens. Het werd toch ooit mijn schoonvader. Maar toen hij tegen Jessica ging schreeuwen kon ik het niet laten om er ff tussen door te schreeuwen. Ik stond op en schreeuwde dat ze stil moesten zijn. Ze keken allemaal verbaasd naar mij dat hadden ze waarschijnlijk niet van mij verwacht. Het stille jongetje die alles over zich heen liet komen die nu een beetje stond te schreeuwen. Ik zei dat ze er nu toch niks meer aan konden veranderen en dat ze het moesten accepteren. Ik zei ook dat ze nu aan Jessica moesten denken! Het was voor haar en de baby niet goed als ze boos werd en aan het schreeuwen was. Van mijn woorden werden ze allemaal stil ze konden me niet anders dan gelijk geven. Ik zag wel dat Jessica zich niet super happy voelde. Dat kwam niet doordat haar ouders zo boos waren maar, ze was gewoon niet lekker. Als haar ouders met aandacht naar haar hadden gekeken dan hadden ze dat wel gezien. Ik hielp haar overeind en loosde haar naar boven. Ik liep naar beneden en zette thee voor haar. Ik nam zelf ook thee en zette de koekjestrommel op het dienblad. Ik zag dat Jessica's ouders nog steeds verbaasd mij zaten aan te kijken. Ik liep zonder hun nog een blik te gunnen naar Jessica's kamer. Ik zette het dienblad op het nachtkastje en hield haar de koekjestrommel voor. Ze zei dat ze geen trek had. Daardoor maakte ik mij nog meer zorgen. Ging het eigenlijk wel goed met haar?

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik keek naar Nick, die zo erg zijn best deed voor me. Ik was hem zo dankbaar, maar ik voelde me dus echt niet lekker en mijn ouders die boeide het niet of ze zagen het gewoon niet. Ik wou dat mijn moeder me begreep. Zij is toch ook ooit zwanger geweest. Ik had haar steun nu juist nodig. Ik begon te denken aan mijn toekomst. Studeren zou er nu denk ik niet inzitten met die zwangerschap. Ik wou dit jaar sowieso nog niet gaan studeren. Ik zou een tussenjaar kunnen nemen. En als die baby geboren was kon mijn moeder voor haar zorgen, maar ik dacht niet dat die dat zou doen. Even later kwam mijn moeder binnen. Ze keek eerst naar mij en toen naar Nick. Ik draaide me om, ik had even geen zin om met haar te praten. Ik hoorde dat Nick de kamer uitliep en mijn moeder bij me kwam zitten. 'Sorry schat, we moeten beter naar je luisteren, maar voor ons is het ook moeilijk hoor. Je bent nog maar 18. dat is nog veel te jong. ik kreeg jou pas toen ik 27 was en dat vond ik toen nog jong. Je hebt nog een hele toekomst voor je. Vergooi dat nou niet voor een kind." Ik keek mijn moeder aan, ik kon gewoon niet geloven dat ze dit zei. ze snapt me echt helemaal niet. ik begon te praten "Ik vind mezelf er ook nog te jong voor, hoor. Maar ik ga dat kind dus echt niet weghalen. Ik kan ook een toekomst opbouwen met een baby, hoor. Je snapt me echt niet he. Ik kan hier nu niet tegen. Jullie denken alleen jullie zelf. Ik heb je nu nodig, mama, Ik heb je steun nodig. Ik heb iemand nodig die wel iets af weet van zwangerschappen. Jij dus. Alsjeblieft? Ik hou het kind toch, wat je ook gaat zeggen. Ik hou het. Jij en papa hebben daar niks over te zeggen, oke? Ik wil het kind en Nick begrijpt het wel. Terwijl hij weet dat het misschien niet van hem is, staat hij achter me keuze.' Mijn moeder liep de kamer uit zonder nog iets te zeggen. Ik draaide me weer om en Nick kwam de kamer binnen. Hij zei dat hij had gehoord wat ik zei en dat hij trots op me was. Ik keek hem en pakte zijn. Toen stond ik op en rende naar de wc. Ik gaf weer over....

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik wou dat ik haar kon helpen maar, dat kon ik niet. Ik voelde me zo verloren. Ik wou dat ik een stukje van haar pijn om mij kon nemen maar, dat kon ook niet. Zij moest het helemaal alleen doen. Ze kwam de wc uit en ik hielp haar. Ik pakte een emmer en zette die naast haar op het bed. Ik vond het ook rot voor haar dat haar moeder niet achter haar stond. In deze tijd had je liever een moeder naast je bed dan je vriend. Toen kwam alweer bij het volgende we waren nog geeneens getrouwd! Maar een ding wist ik wel het zou mij niet boeien of wij nou getrouwd waren of niet. Ik zou nu zo veel mogelijk Jessica helpen en steunen.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik besloot ineens dat het geen zin had om de hele tijd verdrietig gaan doen. Ik ging rechtop zitten. Ik vroeg aan Nick of hij zin had om naar het strand te gaan. Hij had inderdaad zin en ik kleedde me om. Ik liep samen met Nick naar beneden en zei tegen mijn ouders dat we naar het strand gingen. Ik zag dat Nick naar de fietsen wou lopen, maar ik trok hem mee naar de schuur. Ik gaf hem een helm en klom op mijn motor. Nick ging bij me achterop zitten en ik reed weg naar het strand. Toen we op het strand kwamen rende ik met hem de zee in. Ik was al wat opgeknapt.

Anoniem
Popster

Noa schreef:
Ik vond het leuk dat ze opeens zo vrolijk was maar, ik maakte me wel zorgen. Kon dit wel? Het leek goed te gaan dus genoot ik er maar van. Het water was heerlijk en het was supergezellig. Het liep al tegen de avond toen we terug naar huis gingen. Haar ouders waren al naar bed toen we thuis kwamen. Dat vond ik best wel egoïstisch. We stoorde ons er verder niet aan en dronken nog wat en gingen daarna ook naar bed. In bed dacht ik nog eens na over de dag. Het begin verliep lastig maar, de rest van de dag was fantastisch. Ik hoopte wel dat Jessica zich morgenochtend niet heel beroerd voelde.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Ik werd schreeuwend wakker door mijn nachtmerrie. Ik had nu de hele tijd dat beeld van die man voor me. Ik ging weer liggen en toen kwamen mijn ouders en Nick binnenstormen. Ik schrok even. Maar toen zag ik dat ze echt heel bezorgd keken. Mijn moeder kwam bij me zitten en vroeg wat er was. Ik zei dat ik een nachtmerrie had en dat ze gewoon moesten gaan slapen. Mijn ouders luisterden en liepen de kamer uit, alleen Nick bleef dwalen bij de deur. Ik stak mijn hand naar hem uit. En hij kwam naast me zitten. 'Waar ging je nachtmerrie over?' vroeg hij. Ik vertelde hem over mijn nachtmerrie. Hij vond het raar dat ik die nachtmerries nu pas had. Ik probeerde weer te slapen terwijl Nick naast me kwam liggen. Ik voelde me veel veiliger met hem naast me en uiteindelijk vielen we in slaap met onze handen in een verstrengeld. De volgende ochtend werd ik weer wakker omdat ik moest overgeven. Mijn moeder had me verteld dat normaal was omdat de baby tegen mijn maag drukte en dat je daarom weleens moest overgeven. Ik ging weer naar mijn kamer en zag dat Nick er nog steeds lag. Hij keek me aan. 'Nog nachtmerries gehad?' vroeg hij. Ik antwoordde nee.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld