Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

15 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ○ SpideyPool ○

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Als ik je naar huis moet brengen, of als je iets anders wilt, kun je het me altijd vragen. Jouw gezondheid gaat nu voor.'' zei ik zacht, maar wel naar waarheid. Ik ging naast Peter liggen en keek hem aan. God, nu kreeg ik weer de neiging om hem te kussen, maar ik hield me in. Hij was ziek en dan kon ik niet opeens allerlei dingen bij hem uitspoken. Dat zou ten eerste fout zijn, maar ook kon ik hem misschien nog zieker maken dan hij al was. En dat wilde ik al helemaal niet.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

"Dat kan niet" zei ik toen en zuchtte. "Mijn tante is een maand weg." zei ik en keek hem nog steeds aan. Hij wist toch alles van mij, waarom zou ik dit dan niet vertellen. Eigenwijs kwam ik weer over eind en leunde op mijn rechter arm. "Hoe lang duurt het voordat het over is?" vroeg ik schor en had mijn ogen naar de grond gericht. Wat ik niet had verwacht was, dat hij naast mij kwam liggen. Daar op zei ik niets en wachtte af wat hij zou zeggen. Hopelijk was het gewoon snel dat het over zou gaan.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Binnen een paar dagen kan je schouder weer slinken naar de normale vorm, maar het gif zelve dat in je lichaam zit, dat zal een stuk langer duren voordat het weg is. Rust houden is de beste methode, maar een massage wil nog wel eens helpen.'' mompelde ik en kwam even overeind, om Peter terug liggend te duwen. Voor even staarde ik in Peter zijn ogen, vulde mijn ogen zich met lust en begon ik wat dieper te ademen. Na een tijdje besefte ik wat ik deed en ging ik maar weer liggen, terwijl ik naar het plafond staarde.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Dat duurde al te lang en een zucht kwam over mijn lippen. Wade duwde mij weer terug in het kussen wat ik eigenlijk niet wilde. Eigenlijk wilde ik het zeggen maar hielt mijn mond. Nu lag ik op mijn goede schouder, maar het liefst lag ik op mijn linker schouder. Alles om mij heen liet ik weer van geluid dimmen, maar Wade's ademhaling hoorde ik duidelijk en keek hem aan. "Is er iets?" vroeg ik zachtjes en stak mijn hand onbewust naar zijn gezicht toe.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Ik voelde de hand van Peter en slikte even, maar sloot er wel mijn ogen bij. Het voelde fijn aan en onbewust bewoog ik mijn hoofd richting Peter's hand. ''Niets, er iets niets. Gewoon even gedachten.'' mompelde ik zachtjes en genoot van Peter zijn hand. Het voelde zo erg fijn aan, dat ik alles gewoon even vergat. Ja, Peter kon mij alles laten vergeten en daar was hij de enige in. Alleen hij kon mij goed laten voelen, alleen maar door bij mij te zijn.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Even glimlachte ik als ik hoorde wat hij zei en bleef hem aan kijken. met mijn andere hand ging ik ook naar zijn masker en tilde hem iets op. Vele gedachten gingen door mijn hoofd heen, was dit wat ik wilde? Ja, dit was wat ik wilde. Als ik zijn masker over zijn neus had, twijfelde ik of ik het veder zou af doen of niet. Ik liet het zo maar en boog mij naar hem toe. Niet veel later drukte ik mijn lippen op die van hem en sloot mijn ogen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Alles liet ik toe, zelfs dat hij mijn masker af deed. Ook al schaamde ik me verschrikkelijk voor mijn huidprobleem, toch liet ik het toe. Langzaam keek ik opzij en slikte even, maar aan Peter's gezicht te zien schrok hij niet van mijn huid. Ik had het hem immers vertelt. Door zijn lippen werden mijn ogen groot en smolt mijn lichaam bijna weg. Niet veel later kwam ik iets omhoog, waardoor ik Peter weer liet liggen. Zachtjes zoende ik hem en genoot van elke seconde. Toch verbrak ik de zoen na een tijdje, aangezien ik lucht te kort kwam. En dat heb ik nog nooit gehad. ''Hoelang...'' wilde ik mijn vraag beginnen, maar de woorden 'voel je zoiets al voor mij' kwamen er niet uit. Ik was dan ook nog totaal overdonderd door de kus.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter;

Wade liet mij wat makkelijker liggen, en toch zoende we door. Als Wade de zoen verbrak, vond ik het wel jammer. Zo'n fijn gevoel had ik nog nooit door mijn lichaam voelen gaan. Mijn hart ging als een gek tekeer en er kwam even niets over mijn lippen. Wel opende ik ze om wat te zeggen. "Zo lang ik je eigenlijk al ken." kreeg ik er met moeite uit en mijn handen gingen weer naar zijn masker. Nu wilde ik zijn ogen zien. Het maakte mij niets uit van hoe hij er uit zag. Het gaat om hoe iemand van binnen voelt.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Je weet dat dat ook voor mij geld.'' fluisterde ik en sloot mijn ogen voor even toen ik Peter zijn handen weer bij mijn masker voelde. Voor even kreeg ik de neiging om zijn handen weg te duwen, maar dat deed ik niet. Het was goed zo, Peter mocht mij zien. Doordat ik een 'project' was geweest, was mijn huid verschrikkelijk slecht. Het was verdeeld in secties en ingevallen. Mijn ogen waren wit blauwig geworden, maar dat had ik niet zo heel erg gevonden. Zachtjes gaf ik Peter een kus en liet hem mijn masker af doen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

"Dat weet ik." zei ik zacht en glimlachte nog steeds. Weer voelde ik even een pijnscheut door mijn lichaam gaan en kneep even mijn ogen dicht, haalde diep adem en opende mijn ogen weer. Wade zijn lippen had ik al weer gevoelt op mijn lippen en deed voorzichtig zijn masker af, waarna ik deze aan de kant legde en met mijn vingers langs zijn gezicht ging. "Je weet dat ik wat kan maken om het tegen te gaan." zei ik toen en bleef hem in zijn ogen aan kijken. Zijn ogen waren gewoon, prachtig.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Bezorgd keek ik Peter aan. ''Gaat het wel?'' vroeg ik zachtjes en slikte even toen mijn masker af was. Voor even had ik de neiging om hem terug op te zetten, maar dit deed ik maar niet. ''Mijn huid zal elke keer herstellen naar deze staat. Het is zijn originele staat en daar gaat mijn herstel voor.'' mompelde ik en beet op mijn lip. Soms zou ik wel willen dat ik deze krachten niet had, maar hierdoor bleef ik wel in leven. Niemand wist het, maar zonder mijn krachten zou ik overleden zijn aan kanker. De behandelingen zouden zo lang duren, dat ik heel mijn leven in het ziekenhuis zou liggen. Dat wilde ik niet, dus ik heb de behandelingen opgegeven en ben er maar gewoon op uit gegaan. Maar nu, nu wilde ik bij Peter zijn. Desnoods liet ik mijn krachten en de ziekte weghalen, als ik op die manier maar bij Peter kon zijn.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Kort vloekte ik binnensmonds toen hij dat zei dat het niets uit maakte. "Dan geef ik het op." mompelde ik maar gelijk voelde ik weer een steek door mijn schouder gaan en liet mij terug vallen in het kussen. "Verdomme." mompelde ik en kneep mijn ogen stijf dicht. Waarom kon dit nou zo'n fijn moment verpesten. Als de pijn langzaam weg trok, opende ik mijn ogen weer en staarde naar het plafon. "Je hebt je appartement op geruimd, hoezo dat?" vroeg ik toen en keek hem vragend aan. "Het is niets voor jou omdat zomaar te gaan doen," zei ik wat plagerig. Aan zijn houding te zien, dacht hij ergens aan, waaraan vroeg ik maar niet en wachtte af wat hij zou zeggen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

Met een bezorgde blik keek ik Peter aan en ging naast hem liggen, om hem vervolgens zachtjes in mijn armen te leggen, zo, dat hij geen pijn extra zou krijgen. ''Ik kreeg opeens het gevoel dat ik op moest ruimen. Bovendien was het wel nodig, Alles bij elkaar stond een meter hoog.'' grinnikte ik. Mijn gedachten hield ik maar even voor me, het was misschien nogal, creepy...
''Probeer zo rustig mogelijk te blijven. Als je gaat stressen of bewegen, kan je meer pijn krijgen dan je al hebt.'' zei ik zachtjes. ''Het komt allemaal goed, dat beloof ik je. Ik ga daar voor zorgen!'' zei ik, om Peter gerust te stellen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Peter:

Mijn ogen had ik naar het plafon gericht en glimlacht even. "Dat kan gebeuren inderdaad." zei ik nog wat moeilijk. Zijn armen voelde ik om mij heen en voelde mij gelijk een stuk veiliger. Niet meer zo kwetsbaar. Mijn ogen sloot ik en luisterde weer naar zijn stem. "Stress krijg ik nu gewoon niet uit mijn lichaam." zei ik zachtjes en opende mijn ogen weer. Een glimlach kwam op mijn gezicht toen hij zei dat hij alles er aan wilde doen om het gif weg te krijgen. Hoe lang was ik al zonder krachten? Het voelde gewoon al eeuwen aan. Het was gewoon niet fijn meer om 'normaal' te zijn.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade:

''Wat helpt bij jou meestal als je stress hebt?'' vroeg ik zacht en sloot even mijn ogen. Dit gedrag was eigenlijk niets voor mij. Normaal zou ik me altijd stoer gedragen, maar op het moment was ik echt een grote softie. Het kwam door Peter dat ik zo was en eerlijk gezegd vond ik het niet erg. Het voelde goed zo, alsof het zo hoorde. Langzaam opende ik mijn ogen weer en keek naar Peter. ''Ik zorg voor je, zolang je dat wilt en zolang dat nodig is.'' fluisterde ik. Ook zou ik hem altijd beschermen. Zonder krachten was hij kwetsbaar en als de buitenwereld erachter kwam, kon hij het erg zwaar gaan krijgen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld