Forum

Diep in gedachten, dit keer echt, liep Ed richting de deur waar Savannah eerder in verdwenen was. Zover hij wist, moest hij ook in dat lokaal zijn en hij had op dat moment niets beters te doen. Hij zou dus een beetje vroeg zijn, hoewel dat niet erg was. Ed vond het prettig om als eerste in de klas te zijn, het gaf hem tijd om een goed plekje uit te zoeken om te gaan zitten. Met elke stap die hij deed, begon hij meer te twijfelen, hoewel hij niet wist waarom. Hij voelde zich zo leeg, alsof hij van lucht was. Dit was niet de eerste keer dat hij zich plotseling een beetje raar voelde, emoties en gevoelens die hij niet herkende en ook niet wilde hebben. Het was het doel en wens van Ed om geen emoties te voelen, aangezien dat het leven veel makkelijker maakte. Ed snoof opeens, hij bedacht zich iets ironisch. Hij, eigenlijk X, stond erom bekend dat hij de geheimen van anderen heel snel kond vinden en er ook gebruik van maakte. Toch had Ed ook z'n geheimen, niet alleen de geheime identiteit van X, maar nog veel meer. Hij mocht blij zijn dat hij zelf X was, dat zijn geheimen veilig waren. Het had alleen wel een nadeel om geen vrienden te hebben; hij kon nooit met iemand praten over zijn eigen zorgen en angsten, ondanks dat hij niet het type was om toe te geven dat hij angsten en zorgen had. Hij leek altijd zo kalm, alsof hij alles op een rijtje had. Dit was echter allemaal schijn; Ed begon langzamerhand gestoord te worden, en dat had hij helemaal aan zichzelf te danken. De koude deurkruk bracht hem weer terug in de echte wereld en met een ruk openende hij de deur, om oog in oog te komen staan met Savannah. 

Enya was ondertussen verdwaald geraakt in het gebouw, iets wat niet nieuw voor haar was. Met haar slechte intuïtie en haar hoofd in de wolken dwaalde het lammetje nog wel eens van de kudde af. Het had haar ongeveer een kwartier gekost om haar eigen lokaal weer te vinden. Het lokaal had een gemiddelde grootte, iets wat Enya wel prettig vond. Ze legde haar tas neer op het bureau en pakte langzaam al haar spullen uit. Ze had heel wat zwarte geschiedenisboeken meegenomen, Enya was redelijk sterk en had geen last van het gewicht. ‘Waar moet ik met de studenten beginnen? Ik weet niet eens wat ze al hebben gehad!’ Mompelde ze mopperend tegen haarzelf. Er was zo veel te vertellen, zo veel wat ze hun kon leren. Presidenten, Kijzers, oorlogen en uitvindingen. Opeens bevond Enya zich in een doodse stilte, een koude rilling kroop over haar ruggengraat heen. Kon ze dit wel? Ze twijfelde niet aan haar kwaliteiten als docent, puur aan het feit dat haar nachten en dagen gekweld werden door nachtmerries en flashbacks van haar grootste fout ooit. De angst, woede en pijn beleefde ze elke dag steeds opnieuw, en niemand wist het. Het was als een zwarte sluier dat over haar heen gleed, haar even totaal afzonderde van de rest van de wereld. Voor Enya leek de tijd eindeloos stil te staan, voor anderen tikte de klok echter gestaagd door en kon haar vreemde gedrag opvallen. Dit werd een beproeving voor haar, ze wist dat ze door moest zetten wilde ze ooit nog een normaal leven leidden. Toch was ze soms zo bang; kon een moordenaar wel een normaal leven leiden? 

Ed knipperde een paar keer met zijn ogen en dacht stilletjes na. Savannah moest hulp hebben met haar laptop? Dit was de perfecte kans om meer over haar te weten te komen, of om zelfs wat van haar bestanden in zijn bezit te krijgen. Hij pakte de laptop van Savannah vast en trok het apparaat bijna uit haar handen terwijl hij verder het lokaal in liep. Hij legde de laptop op een tafeltje neer en pakte zijn tas erbij. Zonder ook maar te proberen de laptop aan te zetten, maakte hij de achterkant los en keek hij even naar de accu van de laptop. Hij zag meteen dat dit de boosdoener was, het ding was gloeiend heet, ondanks dat de laptop uit stond, en was zelfs een beetje van kleur veranderd. De zwarte kleur had plaatsgemaakt voor een vaalgrijze tint. Ook zag hij wat draadjes die bijna versleten waren. 'Mag ik?' Zonder ook maar op antwoord te wachten, begon Ed verschillende dingen uit de laptop te halen en legde hij alles keurig op een vaste plek op tafel. Uit zijn tas haalde hij nieuwe onderdelen, hij had altijd genoeg van dat soort dingen bij zich, en verving hij verschillende onderdelen, de accu als laatste. 'Al je bestanden staan er nog op, accu volledig opgeladen en klaar voor gebruik. Zowel accu als andere onderdelen hoeven de aankomende vijf jaar niet meer vervangen te worden, behalve als je er ruig mee bent of er op knoeit, natuurlijk.' Mompelde de jongen richting Savannah, zonder naar haar te kijken. Hij klikte een klein penachtig apparaatje in een opening bij de nieuwe accu en drukte op een knopje, het pennetje liet een groene kleur zien en de mobiel van Ed trilde even in zijn broekzak. Een geheimzinnige glimlach schoot even over zijn gezicht heen, maar was ook weer snel verdwenen. Hij bevestigde de onderkant weer en drukte op de aanknop van de laptop, die meteen aan het opstarten was. Hij borg zijn eigen spullen op in zijn tas en wierp even een blik op zijn mobiel, die net een melding had gekregen van een app dat er weer nieuwe informatie beschikbaar was. Plotseling verschoot Ed even van kleur, hij werd wat bleekjes, en klemde hij zich angstig aan de tafel vast terwijl hij wachtte tot zijn duizeligheid wegtrok. 'Kan ik alvast gaan zitten?' Het was ongewoon voor hem om zulke dingen te vragen, normaal deed hij het gewoon, maar Ed was heel even zichzelf niet meer. 

Ed was naar een bankje achterin het klaslokaal gelopen, hoewel gewankeld misschien beter hier paste. Hij had toch niet op het antwoord van Savannah gewacht, dat kon hij zich niet veroorloven. Het was duidelijk dat hij op dat moment zwak was, iets waar hij een verschrikkelijke hekel aan had. Hij ging zitten en legde zijn tas op tafel, wachtend tot de rest ook naar binnen zou komen. Hij vond het prettig om als één van de eersten aanwezig te zijn, dan kon hij beter zijn omgeving in de gaten houden. Hij wilde altijd weten wat er gaande was, hoe mensen eruit zagen en wat mensen aan het doen waren. Hij had het nodig, zonder het observeren van anderen kon hij niet leven. Hij moest weten wat hij kon verwachten, hij hield niet van verassingen. Ondanks dat hij de geheimzinnige 'X' was, iemand die erom bekend stond dat hij de geheimen van anderen opzocht en dreigde openbaar te maken, had Ed misschien zelf nog wel de meeste geheimen. Ed vertelde mensen bijna nooit wat over zichzelf, hij was nogal gesloten en teruggetrokken. Hij hield niet van aandacht, daar had hij al genoeg van gehad in het verleden. Ed kneep zijn ogen even dicht en zat aan een plukje van zijn haar. Ja, hij was altijd het middelpunt van de aandacht geweest vroeger. Hij was altijd in de gaten gehouden, bekekenen en opgesloten. Het was alsof hij in een kooi zat en hij de sleutel maar niet kon vinden. Ed had een hekel aan mensen. Mensen waren walgelijk, zwak, oneerlijk, naïef, kwetsbaar, leugenaars en monsters. Ed wist dat hij zelf geen haar beter was, hij ontkende dit feit ook niet, maar hij had er wel een hekel aan om tot dezelfde soort te behoren als anderen. Hij keek naar mensen alsof hij naar apen in een kooi keek, dit was ook de reden dat hij jaren geleden gestopt was met het kijken in een spiegel. Hij wilde niet weten hoe hij eruit zag, wat andere mensen zagen. Hij wilde geen mens zijn, wilde niet leven.. maar wat kon hij er aan doen? Hij wist dat zijn tijd vanzelf zou komen, snel ook, en dat hij er tot die tijd het beste van moest maken. Dit was ook de reden dat 'X' was geboren. Ed speelde een spelletje met mensen, speelde met hun harten en liet hun dezelfde angst voelen als hij al die tijd gevoeld had. Angst en pijn hoorde erbij, zonder angst en pijn leefde iemand niet. Ed deed anderen alleen maar een plezier, hij liet hun merken hoe hard en gemeen de wereld wel niet kon zijn. Er waren mensen op deze school die jaren lang hun best hadden gedaan om een geheim ook geheim te houden, en X was er binnen een week achter gekomen. Hij had hun puur verdriet en angst laten ervaren, om hun er daarna weer makkelijk vanaf te laten komen. X had nog nooit echt iemands geheim openbaar gemaakt, het was nooit zo ver gekomen. Ed opende zijn ogen weer en zuchtte even. Zijn hoofd was weer een warboel, de pijn kwam in helse stoten en dreef daarna weer zachtjes weg, het duister in. Het gevoel van waanzin omringde hem al de hele morgen. Ed was het gewend geraakt, hij wist dat dit er allemaal bij hoorde. Op een papiertje wat hij uit zijn tas haalde schreef hij in zijn krullige handschrift 'Wat is het antwoord op het leven?' Hij glimlachte eventjes en krabbelde nog wat neer voordat hij het papiertje opvouwde en verscheurde. '42' 

Ed keek even twijfelend naar Savannah, die weer naast hem was komen staan. 'Dat zal niet nodig zijn,' Mompelde Ed uiteindelijk terwijl hij met trillende handen een doosje met paracetamol uit zijn tas viste, 'dit is genoeg tegen de pijn, de rest kan niet verholpen worden.' Hij pakte zijn flesje water en slokte drie tabletten naar binnen. 'Zorgen maken is niet nodig.' Mompelde hij, even zacht als voorheen. 'Ik ga er heus niet dood aan.' Had hij bijna gezegd. Hij was blij dat hij die laatste zin niet had gezegd. Iets wat voor Ed voelde als een pijnlijke stilte volgde na zijn laatste zin. 'Terugbetalen voor de onderdelen hoeft trouwens niet.' Het was alsof Ed de gedachtes van Savannah had kunnen lezen, hij wist echter gewoon dat zij daar even over na had gedacht. Hij had immers al betaald gekregen, hij zag informatie ook als betalingswijze. 'Mijn oom heeft een hardware winkel en dealt veel in computeronderdelen, het heeft mij nauwelijks iets gekost.' Omdat Savannah het type wel leek dat graag uitleg kreeg, iets wat Ed altijd wel had begrepen maar nooit echt fijn had gevonden bij mensen, legde hij het meteen even goed uit. 'Hoewel ik de bezorgdheid waardeer, is het dus niet noodzakelijk dat ik naar de ziekenboeg ga. Het is niet alsof ze mij daar kunnen helpen.' Ed, die normaal niet veel zei, sprak opeens redelijk veel in één keer, iets wat dus hoogs ongewoon voor hem was. Om Savannah even gerust te stellen, zodat ze hem weer met rust liet, forceerde hij een vrolijke glimlach op zijn gezicht. Het voelde zo onnatuurlijk voor hem dat zijn mondhoeken zelfs zeer deden, normaal had hij alleen maar van die geniepige glimlachjes die even snel verdwenen als ze tevoorschijn waren gekomen.