Forum

Bloodwolf schreef:
Nicky kreeg geen antwoord van dat meisje, maar een andere, die ook in het groepje stond. ‘Sommige zijn te jong om voor zich zelf te zorgen. Dat heeft niets met vertrouwen te maken. Je weet niet eens hoe oud haar broertje is.’ Nicky keek naar het andere meisje en keek even geïrriteerd. ‘Je weet niets over onze levens, voor we naar het bos zijn gegaan.’ Ze keek naar iemand anders terwijl ze dat zei. ‘Ik ben Melanie.’ Zegt ze nog en Nicky voelde aan dat het meisje zich steeds ongemakkelijker ging voelen, wat ze niet precies snapte, maar zij begreep toch al niet zoveel van het hele zorgen maken over dierbaren gevoel, omdat ze dat gevoel zelf al lang geleden is kwijt geraakt. ‘Zelfs als je jong bent zou je voor jezelf kunnen zorgen. Ik zorg al mijn hele leven voor mezelf en ik leef toch ook nog? En misschien heeft het wel wat met vertrouwen te maken. Want als je niet eens vertrouwen in hun kan hebben, wat zegt dat dan over hun en over jou? Zijn zij dan écht zo zwak dat ze meteen dood zullen gaan of ben jij gewoon bang dat je alleen achterblijft?’ Antwoordde ze redelijk geïrriteerd. Ze leek redelijk gekwetst. ‘Hm, ik had wel wat aardiger kunnen zijn. Ik nam het te persoonlijk.’ Dacht ze en keek naar het meisje. ‘Laat ook maar, het is je eigen keuze. Het spijt me als ik je beledigde ofzo, maar het is mijn mening. Natuurlijk zou ik jou ook gewoon je eigen mening moeten laten hebben, maar goed.’ Zuchtte ze en keek Melanie aan. ‘Ik kan helaas jullie vragen niet beantwoorden, en helaas moet ik jullie uitschakelen. Tot bij de groepsindeling.’ Nicky draaide zich snel om en gromde nog terwijl ze iets vreemds voelde en daarna werd alles zwart. Een tijdje later werd ze wakker in een bed en besefte ze meteen wat er gebeurt was. ‘Godver zeg, ik zal die vrouw wat.’  Nicky hield er absoluut niet van als iemand zoiets bij haar flikte. Ineens werd er iets omgeroepen. ‘Ik verzoek alle leerlingen vriendelijk om naar de eetzaal te gaan.’ Het was die vrouw haar stem. Nicky sprong uit bed en rende met onmenselijke snelheid naar de eetzaal, waar ze bijna meteen die vrouw aan wou vliegen, maar op het laatste moment bedacht ze zich. ‘Eerst kijken wat er gebeurt, die vrouw krijg ik later wel. Ik laat haar verdomme door een hel van pijn en hitte gaan, om het te eindigen met een meedogenloze kou.’ Dacht ze en nam plaats op een van de vele banken.