xStephanie schreef:
Toen Allison met Kate en Oliver ook bij het veld was aangekomen en hoorde wat Gabriël zei, keek ze hem strak aan. Maar hij had zijn ogen dicht dus kon hij haar niet zien. "Goh, je meent het." Zei ze op een ijzige toon en tegelijkertijd heel sarcastisch. Kate seinde kort dat ik even moest komen praten een eindje verderop. Ik liep eigenlijk met tegenzin met haar mee en Oliver bleef bij Gabriël staan. "Klopt, je moet doorgaan tot het moment dat je je tegenstander..." Hoorde ik Oliver nog tegen Gabriël zeggen, maar verder kon ik het niet meer verstaaan. Ik zuchtte kort. "Je moet niet zo opgefokt doen." Begon Kate en ze kijk me aan alsof ze zelfs een beetje medelijden met me had. "Het spijt me oke. Maar ik kan gewoon niet meer helder denken." verontschuldig ik me, en ik lieg niet eens. Ik kan écht niet meer helder denken na wat er gebeurd is met Gabe. Hij heeft me bewusteloos geslagen, ontvoerd, uiteindelijk ben ik wel weer ontsnapt, maar daarna heeft hij me gevolgd als een spion. "Weetje Kate?" begon ik zachtjes. "Toen Gabriël gewond was, en ik hem in mijn armen had, deed het me denken aan vijf jaar geleden, toen hij van het balkon was gevallen toen hij wilde ontsnappen en uiteindelijk mee was genomen door het verzet." vervolgde ze en om de een of andere reden, kreeg ze tranen in haar ogen. "Toen hield ik hem ook zo vast." legde ik nog extra uit, hoewel ik dat verhaal wel al heel vaak heb verteld. Als ik niet weg was gegaan om de directeur toen te halen, dan was Gabriël niet meegenomen en was alles nog zoals toen.