Forum

Toen Xavier al een tijdje recht overeind in zijn bed zat, maakte zijn onregelmatige, ruwe ademhaling één van zijn beste vrienden wakker; Joseph King. Hij was de lichts slapende van het hele barak, waar ze zich momenteel in bevonden. De jongens die daar sliepen, waren allemaal opgeroepen, om mee te helpen vechten in de oorlog tegen de elfen. Velen waren het er absoluut niet mee eens, en vonden dat de twee volkeren gewoon in vrede naast elkaar moesten leven, maar anderen hadden daar een andere opinie over. Joseph draaide zich een stukje om, zodat hij op zijn rug lag, en draaide zijn hoofd. ‘Xavier?’ mompelde hij slaperig en zacht. Xaviers hoofd schoot opzij, hij had zijn vriend niet eens gehoord. Joseph wreef even in zijn ogen. Meteen herkende hij de situatie van Xavier. Joseph was hier wel vaker van wakker geworden. De eerste keren weigerde de roodharige te vertellen wat er aan de hand was, maar na veel aandringen, had hij het toch vrijgegeven. Rustig, om zichzelf geen barstende koppijn te bezorgen, ging Joseph staan. Even struikelde hij bijna, maar al snel kon hij zich neerzetten op het bed van Xavier. Joseph legde een hand op Xaviers been, met de andere ging hij door zijn ronduit weelderige haar. ‘Wat was het dit keer?’ vroeg hij, nog steeds een beetje duf. Xavier bleef voor zich uitstaren en slikte een keer, terwijl de beelden zich steeds herhaalden voor zijn ogen. ‘Het was,’ begon hij, ‘Die keer… die keer dat hij…’ stamelde hij verder. Een traan glipte uit zijn ooghoek, en baande zijn weg naar Xaviers wang, net als de tranen van zijn moeder hadden gedaan, de dag voor ze ruw vermoord werd.


Wat vinden jullie van dit stukje?