ORPG ~ May the odds be ever in your favor - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ May the odds be ever in your favor

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Toen ik mij netjes voorstelden aan hun kreeg ik kleding in mijn handen gedrukt en moest ik het aandoen. ´´Passen´´ zie Diamandis bazig. Toen wist ik waar die kleren voor waren, de parade. Zo snel gaat de tijd alweer, morgen training en overmorgen de arena in. Ik keek naar mijn kleren en toen zag ik wat het voorstelde. Een pak van donkergroen dat langzaam naar mosgroen overloopt. Ik voelde aan de stof en wist meteen dat het duur was maar het voelde wel erg ruw. Ik kleedde me aan en toen liepen ze meteen op me af en brachten allemaal hout en bladen aan op het pak. Wat mooi maar jammer dat ze niet zo aardig zijn. Toen stond Kath al klaar voor mijn haar en Celia mijn make-up.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze werd stevig onder handen genomen door Astra, Andromeda en Atos die er zo vreemd uitzagen. Ze gewassen met verschillende soorten middeltjes ingewreven, onthaard en behandeld met spullen die enorm stonken of juist heerlijk roken. Ze zeiden geen woord tegen haar en eerlijk gezegd had ze momenteel ook geen zin om met hen te babbelen. Zij was waarschijnlijk toch de zoveelste die ze mooi maakten en dan verloren zagen gaan in de arena. Er gingen uren voorbij voor ze eindelijk haar jurk kon aandoen en naar Charon kon die vriendelijker was geweest dan al de mensen die ze in deze korte periode ontmoet had. Haar haar dat ingewikkeld op haar hoofd was gevlecht en met een bloesemkrans werd vastgehouden voelde onwennig aan terwijl ze naar een andere kamer werd gebracht waar hij haar al opwachtte. "Wow, je ziet er verbluffend uit maar wacht maar tot je je jurk aan hebt" zei hij grijnzend. Aurelia moest haar ogen sluiten terwijl hij de jurk bij haar aandeed. Eigenlijk zag het er niet zo speciaal uit. Het was een klassieke jurk die van lichtgroen naar donkerder groen en verder naar donkerbruin overliep. Er zaten enkele twijgen omgewikkeld maar deze zagen er niet zo speciaal uit ze stonden zelfs niet in bloei. "Het is heel erg mooi, ik vind het geweldig" zei ze omdat ze Charon niet wou kwetsen, hij daarentegen schoot in de lach. "Ik zou je nooit in zo'n jurk op de parade laten gaan hoor, nee er zit iets extra bij, maar dat zul je pas tijdens de parade zien en blijft nog even een geheim."

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Gelukkig hoefde ik me niet te harsen en epileren. Nadat ze mijn haren hadden gedaan samen met mijn make-up werd ik naar een grote zaal gebracht. Ik zag da er al een paar tributen stonden, District 5 met goudkleurige pakken waar ijzerdraad aan zit. District 1 pakt het iets groter aan, daar zie ik een pak met hele dikke edelstenen en een jurk die zo lang is dat hij gedragen moet worden door 2 avox's. En dan ik, met een pak met allemaal hout, vezels en noten. Ik zie aan de gezichten van de tributen dat ze met genot uitkijken naar de spelen waarin ze de ''broer en zus'' kunnen vermoorden. Na een tijdje wachten stroomt de zaal langzaan vol, en dan komt eindelijk Aurelia binnen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Charons blik viel nog snel op haar armbandje dat ze snel achter haar rug verborg. "Wat is dat vroeg hij" en nam voorzichtig haar arm vast en bekeek het sieraad. "Het komt uit mijn district, een aandenken dat is toch toegestaan" vroeg ze met een lichte angstige toon, want wat als ze het moest afstaan. "Natuurlijk en het maakt het geheel helemaal af. Ok nu moet je maar snel naar de hal gaan voor de wagens al vertrokken zijn. Ik kijk sowieso dus doe een beetje je best he en probeer te glimlachen ook al haat je waarschijnlijk al de mensen die je rondom je ziet" zei hij en drukte haar kaken omhoog. Aurelia schonk hem een een echte glimlach, hij vond hem eigenlijk echt aardig. Eenmaal in de zaal moest ze zich haasten om niet te laat te zijn terwijl ze keek naar alle andere tributen die er zoveel specialer uitzagen dan zij, maar er was nog altijd die verassing natuurlijk.

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Nadat we hadden gewacht gaf ik Aurelia een kusje op de wang. Iemand schreeuwde dat we op onze koetsen moesten gaan staan want we zouden zo beginnen. Ik liep naar de wagen en ik ging erop staan. Nadat de grote deuren open gingen hoorde je de harde muziek al komen samen het het geluid van een juchend publiek. Nu zien ze ons nog in leuke apenpakjes maar straks zijn er wel 23 van dood. Ik snap niet waarom die mensen dat leuk vinden? Ziek is het, echt waar. '.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Eenmaal de koetsen vertrokken waren friemelde Aurelia lichtjes met haar handen omdat ze niet wist waar ze ze moest houden. Alweer kwamen er van overal cameraflitsen en het gejuich van de bewoners van het capitool klonk overal om haar heen terwijl de koetsen vertrokken. 'Ok nu zou het ongeveer tijd zijn voor die speciale verassing van Charon' dacht ze maar ze moest naar de mensen blijven kijken en wuiven en glimlachten zodat ze niet doorhad dat de twijgen die door haar jurk zaten gevlochten groeiden, bladeren en bloesems kregen en er zich om haar eerste jurk eigenlijk een helemaal nieuwe ontwikkelde.

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Waarom had ik dat niet?' Dacht ik bij mezelf. Maar toen gaf Aurelia mij een kroon en staf, die deed ik op en zo leek ik wel een koning van het bos. Wij van district 7 vielen op maar ook weer niet. Blijkbaar hadden andere districten ook leuke ideeën bedacht. We kregen rozen, munten, goed en je kunt niet zo gek bedenken. En toen gaf ik blaaskusjes naar het publiek en ik zag dat er een paar meisjes flauwvielen. Ik was geliefd.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Aurelia zag plots dat er zelfs enkele vogeltjes en een eekhoorn in en op haar nieuwe prachtige jurk zaten. Ze zag dat Maison alles deed om in de smaak van het publiek te vallen en dat het hem nog lukte ook. Ze dacht even na en legde toen zijn arm om zijn middel en trok hem dichter naar haar toe zodat ze echt vlak naast elkaar stonden, broer en zus zij en zij. Het publiek werd echt wild, want hoe vaak gebeurde het nu dat er familie meedeed aan spelen.

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Ik lachte maar naar het publiek, ik heb toch niks anders te doen. Ik ben maar een pion op hun schouwspel. En toen ineens zag ik dat mijn kroon een vage kroontjes kreeg. Ik zette hem op Aurelia's hoofd. Hij groeide en groeide totdat ik wist dat het een sluier voorstelde. Ik schrok en wist niet wat ik moest zeggen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Plots zag Aurelia Charon duidelijk in het publiek zitten en de glimlach die ze hem schonk was een echte. Ze ving zijn blik op en het leek wel alsof hij zei: "Verassing" en moest ze niet bekeken worden door duizenden toeschouwers dan zou ze met haar ogen gerold hebben, maar de koetsen reden verder en als snel verzamelden ze zich op het plein waar de president zijn jaarlijkse toespraak zou doen.

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Eenmaal op het grote plein stopten we. Ik voelde me erg leeg vanbinnen want ik weet dat ik straks mensen moet vermoorden of zelf vermoord wordt. Ik kijk even naar de tributen achter en voor me, district 6 en 8. Best leuke kleding dacht ik. Maar nee, het zijn Capitoollikkers en daar heb ik een hekel aan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Nog voor de parade echt begonnen was liep deze al weer op zijn einde en moest Aurelia weer een andere outfit aan voor haar interview met Caesar Flickerman die zijn haar dit keer donkerpaars gekleurd had. Dit keer was het een zachtgroene jurk geborduurd met witte en lichtroze bloesems. Ze kreeg ook een bloemenkrans op haar hoofd en uiteindelijk leek ze op een soort bosnimf, lieflijk, teder en een makkelijk slachtoffer. Dit kon zowel goed als slecht uitdraaien al zou het er vooral van afhangen hoe ze de vragen van Caesar zou beantwoorden.

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Lol

Society
Straatmuzikant

Society schreef:
Ik kreeg een pak aan van bruin wol met een groene satijnen hemd. Mijn schoenen waren bedenkt met mos en ik was gespammen. How miet ik reageren, is mijn antwoord wel goed? Ik weet het niet, na een tijdje werd Aurelia geroepen en ik stond stijf uit.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze ademde nog een laatste keer diep in en uit voor Aurelia met een stralende glimlach het podium op ging en even wuifde naar het publiek waarna ze in de stoel naast Caesar plaatsnam. "Hier is ze dan de koning van het bos Aurelia uit district 7" zo had hij haar aangekondigd en omdat ze niet zoveel tijd hadden kwam Caesar meteen ter zaken. "Wel Aurelia je bent hier samen met je broer wat vind je daarvan?" ze had deze vraag wel horen aankomen en had haar antwoord al klaar. "Wel ik weet dat ik hem kan vertrouwen en we vullen elkaar goed op qua eigenschappen" "Een goed team dus" vulde hij haar aan en ze knikte. "Aurelia hoe denk je dat jij zou kunnen winnen?" vroeg hij daarna en ze haalde haar schouders op. "Het zou leuk zijn" zei ze aarzelend waarna het publiek moest lachen. "Nee, ik denk dat het niet makkelijk zal worden maar ik heb zo mijn trucjes en wie weet met een beetje geluk." "Oeh trucjes je maakt ons wel nieuwsgierig jammergenoeg kan ik je nog maar een vraagje stellen. "Moesten jij en je broer als twee laatste overblijven wat zou je dan doen." Deze vraag overrompelde haar wel zeker omdat ze het er gisteren nog over gehad had. "Ik zou mezelf opofferen daar ben ik zeker van al hoop ik niet dat het zover zou komen." Heel het publiek was stil en Caesar nam haar hand stevig vast. "Dat hopen we allemaal" zei hij en stond toen samen met haar op. "Mag ik nog een warm applaus voor Aurelia uit district 7."

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld